Grand Prix-wegrace van Zweden 1961

Vlag van Zweden Grand Prix-wegrace van Zweden 1961
Grand Prix-wegrace van Zweden 1961
Land Vlag van Zweden Zweden
Datum 17 september 1961
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking
Eerste Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Derde Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris
350 cc
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking
Eerste Vlag van Tsjechië František Šťastný
Tweede Vlag van Tsjechië Gustav Havel
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb
250 cc
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Derde Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi
125 cc
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Eerste Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Tweede Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi
Derde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman

De Grand Prix-wegrace van Zweden 1961 was de tiende en voorlaatste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1961. De races werden verreden op 17 september 1961 op de Råbelövsbanan, een stratencircuit in Kristianstad. Alle soloklassen kwamen aan de start. De zijspanklasse had haar seizoen al beëindigd. De wereldtitels in de 350cc-klasse en de 500cc-klasse waren al beslist, de 250cc-titel werd hier beslist.

Algemeen

Nadat het seizoen 1960 was overgeslagen, kwam het WK-circus nu voor de tweede keer naar Zweden. De Grand Prix zou herinnerd worden door de spectaculaire vlucht van de Oost-Duitse coureur Ernst Degner, die in de nacht na de races met hulp van Suzuki-technici naar Denemarken wist te ontsnappen.

500cc-klasse

MV Agusta, optredend onder de naam "MV Privat" zou niet naar de GP van Argentinië afreizen en sloot het seizoen in stijl af. Gary Hocking en Mike Hailwood finishten minder dan een seconde achter elkaar, maar derde man Frank Perris had al een ronde achterstand. Perris deed wel goede zaken: hij kreeg in de WK-stand aansluiting bij Bob McIntyre en Alistair King, die ook niet naar Argentinië zouden gaan.

Uitslag 500cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MV Privat 1:14"59'8 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Privat +0'9 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Perris Norton +1 ronde 4
4 Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Norton +1 ronde 3
5 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Matchless +1 ronde 2
6 Vlag van Nieuw-Zeeland Peter Pawson Norton +1 ronde 1
7 Vlag van Oostenrijk Rudolf Thalhammer Norton +1 ronde
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Matchless +2 ronden
9 Vlag van Oostenrijk Eduard Lenz Norton +2 ronden
10 Vlag van Duitsland Lothar John BMW +2 ronden
11 Vlag van Zwitserland Roland Föll Matchless +2 ronden
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Vernon Cottle Norton +2 ronden
13 Vlag van Zweden Sven-Olov Gunnarsson Norton +2 ronden
14 Vlag van Zweden Bror-Erland Carlsson AJS +2 ronden
15 Vlag van Nederland Joop Vogelzang Norton +2 ronden

Niet gefinisht

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair KingNorton
Vlag van Australië Jack FindlayNorton
Vlag van Duitsland Ernst HillerBMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk John FarnsworthNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron LangstonMatchless

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Argentinië Eduardo SalatinoNorton
Vlag van Argentinië Jorge KisslingMatchless
Vlag van Argentinië Juan Carlos SalatinoNorton
Vlag van Argentinië Juan PerkinsNorton
Vlag van Australië Ron Miles (†)NortonOverleden[1]
Vlag van Australië Tom PhillisNorton
Vlag van Zwitserland Fritz MesserliMatchless
Vlag van Zwitserland Gyula MarsovszkyNorton
Vlag van Duitsland Hans-Günter JägerBMW
Vlag van Finland Anssi ReskoNorton
Vlag van Frankrijk Antoine PabaNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter ChattertonNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom ThorpNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony GodfreyNorton
Vlag van Italië Alberto PaganiNorton
Vlag van Uruguay Horacio CostaNorton
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Paddy DriverNorton

Top tien tussenstand 500cc-klasse

PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking (wereldkampioen)MV Agusta / MV Privat48 (56)
2Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodNorton / MV Privat40 (55)
3Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreNorton14
4Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair KingNorton13
5Vlag van Canada 1957-1965 Frank PerrisNorton12
6Vlag van Oostenrijk Bert SchneiderNorton9
7Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron LangstonMatchless7
8Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Paddy DriverNorton5
Vlag van Canada 1957-1965 Mike DuffMatchless
10Vlag van Duitsland Hans-Günter JägerBMW4
Vlag van Frankrijk Antoine PabaNorton
Vlag van Australië Tom PhillisNorton

350cc-klasse

In de 350cc-race vielen de MV Privat's van Gary Hocking en Mike Hailwood allebei uit, waardoor Jawa kon toeslaan. František Šťastný won voor teamgenoot Gustav Havel. Tommy Robb, die zijn AJS 7R tijdens de TT van Man naar de 38e plaats had gereden en daarna niet meer in actie was gekomen, werd derde.

Uitslag 350cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 8
2 Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb AJS 4
4 Vlag van Oostenrijk Rudi Thalhammer Norton 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Langston AJS 2
6 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff AJS 1

Niet gefinisht

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodMV PrivatMechanisch
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary HockingMV PrivatMechanisch

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Rensen (†)NortonOverleden[2]

Onbekend[3]

Coureur Merk
Vlag van Oostenrijk Bert SchneiderNorton
Vlag van Canada 1957-1965 Frank PerrisNorton
Vlag van Duitsland Hans PeslNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan ShepherdAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair KingBianchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreBianchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek MinterNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy IngramNorton
Vlag van Italië Ernesto BrambillaBianchi
Vlag van Italië Silvio GrassettiBenelli
Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh AndersonAJS

Top tien eindstand 350cc-klasse

PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary HockingMV Agusta / MV Privat32 (38)
2Vlag van Tsjechië František ŠťastnýJawa26 (32)
3Vlag van Tsjechië Gustav HavelJawa19
4Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadNorton13
5Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreBianchi10
6Vlag van Oostenrijk Rudi ThalhammerNorton7
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Rensen (†)Norton
8Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair KingBianchi6
9Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodAJS / MV Privat6
10Vlag van Italië Ernesto BrambillaBianchi5
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan ShepherdAJS

250cc-klasse

In de 250cc-klasse ging het in de WK-stand nog tussen drie coureurs: de officiële fabriekscoureurs Jim Redman en Tom Phillis en privérijder Mike Hailwood, die op dezelfde Honda RC 162 reed, maar die deze machine had moeten huren. Hailwood won de race met een ronde voorsprong op Redman, die slechts vierde werd, terwijl Phillis twee ronden achterstand opliep en zesde werd. Luigi Taveri reed de RC 162 voor het eerst, maar werd er toch tweede mee, voor stalgenoot Kunimitsu Takahashi. Door zijn overwinning was Mike Hailwood zeker van zijn eerste wereldtitel.

Uitslag 250cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 151"29'4 8
2 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda +28'5 6
3 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda +1"55'0 4
4 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda +1 ronde 3
5 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa +2 ronden 2
6 Vlag van Australië Tom Phillis Honda +2 ronden 1
7 Vlag van Zwitserland Werner Spinnler Aermacchi +2 ronden
8 Vlag van Duitsland Siegfried Lohmann Adler +3 ronden
9 Vlag van Zweden Ulf Svensson Ducati +3 ronden
10 Vlag van Zweden Sture Nilsson NSU +3 ronden

Onbekend[3]

Coureur Merk
Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst DegnerMZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hans FischerMZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner MusiolMZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan ShepherdMZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan ShoreyNSU
Vlag van Verenigd Koninkrijk John HartleHonda
Vlag van Italië Silvio GrassettiBenelli
Vlag van Italië Tarquinio ProviniMorini
Vlag van Japan Fumio ItoYamaha
Vlag van Japan Naomi TaniguchiHonda
Vlag van Japan Sadao ShimazakiHonda
Vlag van Japan Yoshikazu SunakoYamaha
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary HockingMV Privat

Top tien tussenstand 250cc-klasse

PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood (wereldkampioen)Mondial / Honda50 (54)
2Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim RedmanHonda39 (47)
3Vlag van Australië Tom PhillisHonda34 (37)
4Vlag van Japan Kunimitsu TakahashiHonda24
5Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreHonda14
6Vlag van Italië Silvio GrassettiBenelli10
Vlag van Italië Tarquinio ProviniMorini
8Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary HockingMV Agusta / MV Privat8
9Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan ShepherdMZ6
Vlag van Tsjechië František ŠťastnýJawa
Vlag van Zwitserland Luigi TaveriHonda

125cc-klasse

Ernst Degner hoefde slechts in de punten te rijden om wereldkampioen te worden. Tijdens de 125cc-race blies hij echter de motor van zijn MZ RE 125 op. Zijn grootste concurrent Tom Phillis werd echter slechts zesde, waardoor Degner nog steeds aan de leiding van de WK-stand stond. Luigi Taveri won de race voor Kunimitsu Takahashi en Jim Redman. Na Degner's vlucht naar het Westen werd gesuggereerd dat hij zijn eigen motor gesaboteerd had.[4] De voorpagina van Neues Deutschland, de Oost-Duitse staatskrant, was immers al gedrukt en verkondigde het nieuws dat de DDR een wereldkampioen in huis had.

Uitslag 125cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 46"42'5 8
2 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda +22'7 6
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda +1"03'0 4
4 Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner Musiol MZ +1"09'0 3
5 Vlag van Zweden Ulf Svensson Ducati +1 ronde 2
6 Vlag van Australië Tom Phillis Honda +2 ronden 1

Niet gefinisht

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst DegnerMZMotor opgeblazen

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Rensen (†)BultacoOverleden[2]

Onbekend[3]

Coureur Merk
Vlag van Argentinië Héctor PochettinoBultaco
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hans FischerMZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Walter BrehmeMZ
Vlag van Spanje Ricardo QuintanillaBultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan ShepherdMZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodEMC / Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadEMC
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex AveryEMC
Vlag van Gibraltar John GraceBultaco
Vlag van Hongarije László SzabóMZ
Vlag van Japan Naomi TaniguchiHonda
Vlag van Japan Sadao ShimazakiHonda
Vlag van Japan Teisuke TanakaHonda

Top tien tussenstand 125cc-klasse

PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst DegnerMZ42 (45)
2Vlag van Australië Tom PhillisHonda41 (48)
3Vlag van Zwitserland Luigi TaveriHonda31
4Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim RedmanHonda27 (31)
5Vlag van Japan Kunimitsu TakahashiHonda20
6Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodEMC / Honda16
7Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan ShepherdMZ12
8Vlag van Duitse Democratische Republiek Walter BrehmeMZ7
9Vlag van Japan Teisuke TanakaHonda6
10Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner MusiolMZ5

Trivia

Ernst Degner uit de DDR vluchtte tijdens de Zweedse Grand Prix naar het vrije Westen.

Degner's vlucht

Ernst Degner was al met de voorbereiding van zijn vlucht begonnen tijdens de TT van Man, toen hij in het Fernleigh hotel in Douglas een bezoek bracht aan de kamer van Suzuki-teammanager Jimmy Matsumiya. Degner zocht financiering voor zijn vlucht uit de DDR en Matsumiya was uit op technische informatie van de snelle MZ-tweetakten. Zo wist Degner dat hij na zijn vlucht gesteund zou worden door Suzuki. De vlucht werd gepland op 13 augustus, de ochtend nadat Ernst de Ulster Grand Prix had gereden. Degner's vrouw Gerda zou met de kinderen de treinverbinding tussen de Sovjet-bezettingszone en het Westen nemen. Juist in die nacht werden echter alle verbindingen tussen de DDR en het Westen afgesloten, waardoor er een nieuw plan moest komen. Degner's vriend Paul Petry kocht een grote, Amerikaanse Lincoln Mercury en bracht in de kofferruimte een geheim compartiment aan. Hij zou Gerda en de kinderen naar het Westen smokkelen, terwijl Ernst na de Zweedse Grand Prix tijdens de thuisreis zou ontsnappen. Het eerste deel van het plan slaagde: Petry verdoofde zowel Gerda als de kinderen en reed met hen naar West-Duitsland terwijl Ernst in Zweden racete. Ernst kon zijn vlucht niet uitstellen uit angst dat de verdwijning van zijn gezin ontdekt zou worden en ontsnapte al tijdens de nacht na de race met hulp van Suzuki-technici. Zij vervoerden Ernst Degner en een koffer vol MZ-onderdelen naar Denemarken, van waaruit Degner naar het Verenigd Koninkrijk reisde. Met hulp van de MZ-techniek van Walter Kaaden begon Degner bij Suzuki de tweetakten te ontwikkelen en al in het seizoen 1962 werd hij met de 50cc-Suzuki RM 62 wereldkampioen.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1961
FIM wereldkampioenschap wegrace
13e seizoen (1961)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Argentinië 1961

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1959
Grand Prix-wegrace van Zweden Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1971