Algemeen
De Zweedse organisatie was ten opzichte van de editie van 1981 enorm verbeterd. Men was veel vriendelijker en bereidwilliger ten opzichte van de coureurs en teams en had zelfs het oude zwembad gevuld, geen overbodige luxe bij temperaturen van meer dan 30 °C. In Zweden werd de wereldtitel in de 125cc-klasse beslist, maar al vier dagen eerder, op woensdag 4 augustus, werd Franco Uncini wereldkampioen in de 500cc-klasse. Hij had tot dat moment nog twee - theoretische - concurrenten: Barry Sheene en Kenny Roberts. Sheene, Roberts en Middelburg waren tijdens de Britse Grand Prix ernstig geblesseerd geraakt. Sheene was voor maanden uitgeschakeld, maar Roberts onderging die woensdag een tweede operatie aan zijn pink en reisde daarna meteen af naar Californië.
500cc-klasse
De avond voor de 500cc-race had het Gallina-team de wereldtitel van Franco Uncini al gevierd met een "Spaghettiparty". De favoriet voor de race was echter Freddie Spencer, die de snelste trainingstijd had. Spencer had echter al voor de start problemen, toen er op het laatste moment drie bougies en een accu vervangen werden. Het mocht niet baten: al na één ronde reed Spencer de pit in. Toen waren Loris Reggiani en Virginio Ferrari echter al uitgeschakeld door valpartijen. Randy Mamola had een ronde lang de leiding, maar werd gepasseerd door Takazumi Katayama. Verder zaten Marco Lucchinelli en Marc Fontan in de kopgroep. Uncini werkte zich naar voren en nam de leiding over om steeds verder weg te lopen. Lucchinelli viel uit en Mamola en Fontan vochten om de derde plaats, maar tien ronden voor het einde bleek het achtertandwiel van Uncini's Suzuki alle tanden kwijt te zijn en hij moest stoppen. Zo won Katayama ruim voor Mamola. De strijd om de derde plaats werd zeer nipt gewonnen door Graeme Crosby ten koste van Marc Fontan.
Top tien tussenstand 500cc-klasse
250cc-klasse
De 250cc-race werd al op zaterdag 7 augustus gereden. Christian Estrosi, die poleposition had, nam meteen de leiding, gevolgd door Freymond, Espié, Lavado, Wimmer, Baldé, Mang, Guignabodet, Sarron en Ferretti. Na één ronde nam Freymond de leiding over, gevolgd door Lavado, die echter door een gebroken schakelpedaal uitviel. Freymond liep weg van de groep Mang, Baldé en Estrosi. WK-leider Jean-Louis Tournadre was slecht gestart en bezig aan een inhaalrace, die hem de vierde plaats opleverde. Voor Freymond was het zijn eerste WK-overwinning, die hij volgens tuner Jörg Möller deels te danken had aan het feit dat hij van Dunlop was overgestapt op Michelin-banden.
|
|
Niet gestart
| Coureur |
Merk |
Oorzaak |
Grid |
|---|
 Mar Schouten |
MBA |
Blessure[4] |
26 |
|
Top tien tussenstand 250cc-klasse
125cc-klasse
Het Sanvenero-team stond er na de kwalificatietraining goed voor met Ricardo Tormo en Pier Paolo Bianchi op de eerste twee startplaatsen. Ángel Nieto stond zevende met twee seconden achterstand, maar wist dat hij slechts één punt nodig had om de wereldtitel veilig te stellen. Er zou echter geen Sanvenero in de punten komen. In de tweede ronde viel semi-fabrieksrijder Olivier Liégeois, in de vierde ronde Ricardo Tormo (door een vastloper) en in de negende ronde Pier Paolo Bianchi terwijl hij ruim op kop lag. Zo kwam de leiding vanzelf in handen van Iván Palazzese, die ze niet meer uit handen zou geven, hoewel Eugenio Lazzarini nog erg dichtbij kwam. Lazzarini had een groot probleem: de moer van zijn achtervorkas was met schroefdraad en al verdwenen. Omdat de as tegen de stroomlijnkuip kwam bleef hij zitten en dat was maar goed ook, want die as hield ook de motor op zijn plaats. Het geheel werd er wel onstabiel door, maar Lazzarini wist na een tijdje zijn rijstijl aan het probleem aan te passen en zelfs de snelste ronde te rijden.
Top tien tussenstand 125cc-klasse
Zijspanklasse
Er was weinig spanning in de zijspanrace, want Rolf Biland/Kurt Waltisperg namen meteen de leiding en begonnen weg te lopen van Werner Schwärzel/Andreas Huber, die op hun beurt ook niet bedreigd werden. Jock Taylor/Benga Johansson werden derde, omdat voor hen de combinaties Alain Michel/Michael Burkhardt en Masato Kumano/Kunio Takeshima uitvielen.
Top tien tussenstand zijspanklasse
Trivia
Graeme Crosby
Graeme Crosby had nog erg veel pijn aan zijn handen, waarvan de palmen waren ontveld bij een val in Silverstone. Zijn doorzettingsvermogen werd echter beloond, want door zijn derde plaats naderde hij Barry Sheene en Kenny Roberts - beiden geblesseerd - tot op twee punten in de totaalstand en kreeg hij veel zicht op de tweede plaats.
Bronnen, noten en/of referenties
- voetnoten
- ↑ Graziano Rossi brak bij zijn val een sleutelbeen.
- 1 2 3 Jack Middelburg, Barry Sheene en Kenny Roberts konden niet deelnemen wegens hun tijdens de Britse Grand Prix opgelopen blessures.
- ↑ Didier de Radiguès had tijdens de TT van Assen een sleutelbeen gebroken en de wond bleef maar ontsteken. In Zweden besloot hij naar huis te gaan om de ontsteking te laten behandelen, en zijn motoren rechtstreeks door te sturen naar Finland. In Zweden reed de 350cc-klasse niet en daar richtte De Radiguès zich vooral op.
- ↑ Mar Schouten brak tijdens de training een sleutelbeen.
- ↑ Ricardo Tormo viel als gevolg van een vastloper.
- ↑ Pier Paolo Bianchi brak bij zijn val drie vingers.
- ↑ Bakkenist Charles Vroegop was tijdens de training uit het zijspan van Hein van Drie gevallen, waarbij hij drie middenhandsbeentjes brak. Van Drie vond een vervanger in Carlo Sonaglia, de bakkenist van Armando Zini, die zich niet had weten te kwalificeren. Vroegop was overigens ook al als vervanger van Martin van 't Klooster naar Zweden gereisd.
- ↑ De combinatie Streuer/Schnieders werd weliswaar als elfde geklasseerd, maar was in de voorlaatste ronde uitgevallen door een gebroken drijfstang.
Grand Prix-wegrace van Zweden 1982
Freddie Spencer
Takazumi Katayama
Graeme Crosby
Christian Estrosi.svg.png){kind=small}
Roland Freymond
Toni Mang
Ricardo Tormo
Eugenio Lazzarini
Iván Palazzese
August Auinger.svg.png){kind=small}
Jock Taylor / .svg.png){kind=small}
Kork Ballington
Seppo Rossi
Benny Mortensen
Jeffrey Sayle.svg.png){kind=small}
Didier de Radiguès
Hugo Vignetti
· 
· 