Grand Prix-wegrace van België 1965

Vlag van België Grand Prix-wegrace van België 1965
Circuit de Spa-Francorchamps
Land Vlag van België België
Datum 4 juli 1965
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Italië Giacomo Agostini
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Eerste Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Derde Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff
50 cc
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Eerste Vlag van Duitsland Ernst Degner
Tweede Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Derde Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger/Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson
Eerste Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger / Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson
Tweede Vlag van Duitsland Max Deubel / Vlag van Duitsland Emil Hörner
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris / Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell

De Grand Prix-wegrace van België 1965was de zevende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1965. De races werden verreden op 4 juli op het Circuit de Spa-Francorchamps nabij Malmedy. In België kwamen de 125cc- en de 350cc-klasse niet aan de start. De wereldtitel in de zijspanklasse werd hier beslist.

500cc-klasse

In België reed Mike Hailwood 5 à 6 seconden per ronde weg van Giacomo Agostini en de spanning moest dan ook komen van de strijd om de derde plaats, die ging tussen de Norton-rijders Jack Ahearn, Ian Burne, Chris Conn, Gyula Marsovszky en Derek Minter en de Matchless-rijders Paddy Driver en Fred Stevens. Minter pakte uiteindelijk de derde plaats. Hailwood had toen gewonnen met 1 minuut en 26 seconden voorsprong op Agostini, maar hij had het kennelijk toch rustig aan gedaan: zijn gemiddelde snelheid lag slechts 0,5 km/h hoger dan die van Jim Redman in de 250cc-klasse.

Uitslag 500cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 1:05"22'6 8
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta +1"30'8 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton +3"37'0 4
4 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Paddy Driver Matchless +3"37'4 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Matchless +3"57'2 2
6 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless +3"57'9 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
8 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Ian Burne Norton
9 Vlag van Australië Jack Ahearn Norton
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
11 Onbekend
12 Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless

Niet gefinisht

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack FindlayMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk John CooperNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis YoungMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart GrahamMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd MizenMatchless
Vlag van Zweden Bosse GranathMatchless
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) John SmithNorton

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Eduard LenzNorton
Vlag van Canada 1957-1965 David LloydNorton[1]
Vlag van Canada 1957-1965 Kenneth KingNorton[1]
Vlag van Canada 1957-1965 Mike DuffMatchless[2]
Vlag van Canada 1957-1965 Roger BeaumontNorton[1]
Vlag van Tsjechië František ŠťastnýJawa
Vlag van Duitsland Walter ScheimannNorton[3]
Vlag van Finland Jouko RyhänenMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie NelsonNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billy McCoshMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick CreithNorton[4]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe DunphyNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob FittonNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn GriffithsMatchless[5]
Vlag van Italië Giuseppe MandoliniMoto Guzzi[6]
Vlag van Verenigde Staten Buddy ParriottNorton[1]
Vlag van Verenigde Staten Ed LaBelleNorton[1]

Top tien tussenstand 500cc-klasse

PosCoureurMerkPnt
1Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodMV Agusta40
2Vlag van Italië Giacomo AgostiniMV Agusta18
3Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Paddy DriverMatchless7
4Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe DunphyNorton6
Vlag van Verenigde Staten Buddy ParriottNorton
6Vlag van Canada 1957-1965 Roger BeaumontNorton4
Vlag van Duitsland Walter ScheimannNorton
Vlag van Canada 1957-1965 Mike DuffMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek MinterNorton
10Vlag van Australië Jack FindlayMcIntyre-Matchless3
Vlag van Canada 1957-1965 Kenneth KingNorton
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Ian BurneNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John CooperNorton

250cc-klasse

In België was de Honda van Jim Redman wel degelijk opgewassen tegen de Yamaha RD 56 van Phil Read. Zij vochten een flink duel uit en wisselden per ronde meermaals van positie. Voor Read was de overwinning belangrijk, want dan zou Redman alle overgebleven wedstrijden moeten winnen om wereldkampioen te kunnen worden. Met nog twee ronden te gaan begon het op het zuidelijke deel van het circuit te regenen, maar Redman wist zijn Honda uiteindelijk 0,4 seconde vóór Read over de streep te brengen. Mike Duff (Yamaha) finishte daar 40 seconden achter.

Uitslag 250cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 39"21'7 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha + 0'4 6
3 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha +37'8 4
4 Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki + 47'8 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Perris Suzuki + 1"03'7 2
6 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda + 4"35'1 1
7 Vlag van Duitsland Günter Beer Honda
De zescilinder Honda RC 165 begon tegenstand te bieden aan de Yamaha RD 56, maar daarvoor moesten nog wel betrouwbaarheidsproblemen overwonnen worden. Bovendien had Honda alleen machines voor Jim Redman.

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Ramón Torras (†)BultacoOverleden[7]
Vlag van Verenigde Staten John BucknerYamaha[1]

Onbekend[8]

Coureur Merk
Vlag van Australië Barry SmithBultaco
Vlag van Australië Kevin CassCotton
Vlag van Tsjechië František ŠťastnýJawa
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz RosnerMZ
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) José Maria BusquetsMontesa
Vlag van Frankrijk Alain BarbarouxAermacchi
Vlag van Frankrijk Jean-Claude GuénardBultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill IvyYamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob CoulterBultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk David WilliamsMondial
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek WoodmanMZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph BryansHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex AveryBultaco
Vlag van Italië Alberto PaganiAermacchi
Vlag van Italië Gilberto MilaniAermacchi
Vlag van Italië Giuseppe VisenziAermacchi
Vlag van Italië Remo VenturiBenelli
Vlag van Italië Silvio GrassettiMorini
Vlag van Italië Tarquinio ProviniBenelli
Vlag van Japan Gosuke YamashitaHonda
Vlag van Japan Hiroshi HasegawaYamaha
Vlag van Japan Isamu KasuyaHonda
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger MolloyBultaco

Top tien tussenstand 250cc-klasse

PosCoureurMerkPnt
1Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadYamaha46
2Vlag van Canada 1957-1965 Mike DuffYamaha30
3Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim RedmanHonda22
4Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Ramón Torras (†)Bultaco10
5Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce BealeHonda9
Vlag van Canada 1957-1965 Frank PerrisSuzuki
7Vlag van Japan Yoshimi KatayamaSuzuki6
8Vlag van Italië Silvio GrassettiMorini4
Vlag van Australië Barry SmithBultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek WoodmanMZ

50cc-klasse

In Spa-Francorchamps was het guur, koud en soms nat. Onder die omstandigheden lag het veld in de 50cc-klasse vrij dicht bij elkaar. Ernst Degner leidde met de Suzuki van start tot finish, maar werd eerst bedreigd door Ralph Bryans met de Honda en later door Luigi Taveri (Honda) en door zijn teamgenoot Hugh Anderson. Uiteindelijk werd Anderson tweede en Taveri derde. Op dat moment was het wereldkampioenschap nog steeds spannend, want Anderson en Bryans hadden beiden 32 punten met nog slechts één wedstrijd te gaan. Taveri volgde met 24 punten. Het wereldkampioenschap was dus nog volledig open.

Uitslag 50cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki 8
2 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 6
3 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 4
4 Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 2
6 Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler 1

Onbekend[8]

Coureur Merk
Vlag van Australië Barry SmithDerbi
Vlag van Duitsland Hans Georg AnscheidtKreidler
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Ángel NietoDerbi
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) José Maria BusquetsDerbi
Vlag van Frankrijk Jacques RocaDerbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie MatesHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian PlumridgeDerbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie GriffithsHonda
Vlag van Japan Akira ItohHonda
Vlag van Japan Haruo KoshinoSuzuki
Vlag van Japan Michio IchinoSuzuki
Vlag van Uruguay Gastón BisciaSuzuki

Top tien tussenstand 50cc-klasse

PosCoureurMerkPnt
1Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh AndersonSuzuki32 (37)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph BryansHonda32
3Vlag van Zwitserland Luigi TaveriHonda28 (31)
4Vlag van Duitsland Ernst DegnerSuzuki26
5Vlag van Japan Mitsuo ItohSuzuki12
6Vlag van Japan Michio IchinoSuzuki4
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) José Maria BusquetsDerbi
Vlag van Frankrijk Jacques RocaDerbi
9Vlag van Duitsland Hans Georg AnscheidtKreidler3
Vlag van Japan Haruo KoshinoSuzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie MatesHonda
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

Zijspanklasse

Met hun overwinning in België stelden Fritz Scheidegger/John Robinson hun wereldtitel zeker. Max Deubel en Emil Hörner, die tweede werden, konden theoretisch nog op een gelijk puntenaantal eindigen. Scheidegger moest van de 42 punten die hij had gescoord er 12 aftrekken (de tweede plaatsen van Spanje en Frankrijk). Deubel zou bij een overwinning in de GP des Nations op 34 punten komen, waarvan hij er vier moest aftrekken (de derde plaats in Frankrijk). Daardoor zouden beiden op 30 punten eindigen. Ook het aantal overwinningen zou gelijk zijn (elk drie). Men zou dan het aantal tweede plaatsen tellen en daarvan had Scheidegger er drie en Deubel slechts een.

Uitslag zijspanklasse

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson BMW 8
2 Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Emil Hörner BMW 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip Harris Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Campbell BMW 4
4 Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Duitsland Hermann Hahn BMW 3
5 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Zwitserland Franz Ducret BMW 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Wally Rawlings BMW 1

Onbekend[8]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Australië Barry ThompsonVlag van Australië Richard BradleyBMW
Vlag van Duitsland Arsenius ButscherVlag van Duitsland Wolfgang KalauchBMW
Vlag van Duitsland August WolfVlag van Duitsland Werner ZielaffBMW
Vlag van Duitsland Fred HuberVlag van Duitsland Josef HuberBMW
Vlag van Duitsland Georg AuerbacherVlag van Australië Peter RykersBMW
Vlag van Duitsland Otto KölleVlag van Duitsland Heinz MarquardtBMW
Vlag van Duitsland Siegfried SchauzuVlag van Duitsland Horst SchneiderBMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie FreemanVlag van Verenigd Koninkrijk Billie NelsonNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris VincentVlag van Verenigd Koninkrijk Fred RocheBMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor DaviesVlag van Verenigd Koninkrijk John GaugeMatchless
Vlag van Italië Giuseppe Dal-ToeVlag van Italië Aldo RamoliBMW

Top tien tussenstand zijspanklasse

PosCoureurBakkenistMerkPnt
1Vlag van Zwitserland Fritz ScheideggerVlag van Verenigd Koninkrijk John RobinsonBMW30 (42)wereldkampioen
2Vlag van Duitsland Max DeubelVlag van Duitsland Emil HörnerBMW26
3Vlag van Zwitserland Florian CamathiasVlag van Zwitserland Franz DucretBMW10
4Vlag van Duitsland Georg AuerbacherVlag van Australië Peter RykersBMW9
Vlag van Duitsland Heinz LuthringshauserVlag van Duitsland Hermann HahnBMW
6Vlag van Duitsland Arsenius ButscherVlag van Duitsland Wolfgang KalauchBMW8
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris VincentVlag van Verenigd Koninkrijk Terry Harrison en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Roche
BMW
8Vlag van Duitsland Siegfried SchauzuVlag van Duitsland Horst SchneiderBMW6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin SeeleyVlag van Verenigd Koninkrijk Wally RawlingsBMW
10Vlag van Australië Barry ThompsonVlag van Australië Richard BradleyBMW5
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

Trivia

Record

Jim Redman stond na de Belgische Grand Prix op veertig overwinningen in het wereldkampioenschap wegrace. Daarmee passeerde hij Carlo Ubbiali en John Surtees.

Vorige race:
TT Assen 1965
FIM wereldkampioenschap wegrace
17e seizoen (1965)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de DDR 1965

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1964
Grand Prix-wegrace van België Volgende race:
Grand Prix-wegrace van België 1966