Grand Prix-wegrace van Argentinië 1961

Vlag van Argentinië Grand Prix-wegrace van Argentinië 1961
Autódromo Oscar Alfredo Gálvez
Officiële naam GP d'Argentina
Land Vlag van Argentinië Argentinië
Datum 15 oktober 1961
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Argentinië Juan Carlos Salatino
Eerste Vlag van Argentinië Jorge Kissling
Tweede Vlag van Argentinië Juan Carlos Salatino
Derde Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris
250 cc
Snelste ronde Vlag van Australië Tom Phillis
Eerste Vlag van Australië Tom Phillis
Tweede Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi
Derde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
125 cc
Snelste ronde Vlag van Australië Tom Phillis
Eerste Vlag van Australië Tom Phillis
Tweede Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Derde Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi

De Grand Prix-wegrace van Argentinië 1961 was de elfde en laatste race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1961. De races werden verreden op 15 oktober 1961 op het Autódromo Oscar Alfredo Gálvez in Buenos Aires. Aan de start kwamen de 125cc-klasse, de 250cc-klasse en de 500cc-klasse. Alleen in de 125cc-klasse was de wereldtitel nog niet beslist.

Algemeen

De Grand Prix van Argentinië was de eerste WK-Grand Prix uit de geschiedenis die buiten Europa werd georganiseerd. In totaal waren er slechts 17 starters. Voor de meeste privérijders was de verre reis onbetaalbaar en van de weinige nog bestaande fabrieksteams bleef MV Agusta thuis. Alleen Honda verscheen met een behoorlijke delegatie omdat de 125cc-wereldtitel voor het grijpen lag en Yamaha stuurde in elk geval Fumio Ito. In totaal bereikten - over drie klassen verspreid - slechts 11 deelnemers de finish. Een kleine mijlpaal was de eerste WK-overwinning voor Matchless.

500cc-klasse

In de 500cc-race stonden slechts zes coureurs aan de start, waarvan er slechts twee over de finish reden. Europese privérijders waren er niet, maar de Canadees Frank Perris wel. Hij was door een derde plaats in de GP van Zweden op schootsafstand van de derde plaats in het WK gekomen. Bob McIntyre en Alistair King stonden nog voor hem, maar die kwamen niet naar Argentinië. De Argentijn Jorge Kissling won de race voor zijn landgenoot Juan Carlos Salatino. Perris viel tien ronden voor het einde uit, maar toen waren de andere deelnemers ook al uitgevallen. Perris werd als derde geklasseerd, kreeg zijn vier punten en eindigde in de WK-stand inderdaad op de derde plaats.

Uitslag 500cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Argentinië Jorge Kissling Matchless 1:39"06'5 8
2 Vlag van Argentinië Juan Carlos Salatino Norton +2'8 6
3 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Norton +10 ronden 4
4 Vlag van Argentinië Juan Perkins Norton +17 ronden 3
5 Vlag van Argentinië Eduardo Salatino Norton +17 ronden 2
6 Vlag van Uruguay Horacio Costa Matchless +17 ronden 1

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Bert SchneiderNortonPrivérijder[1]
Vlag van Australië Jack FindlayNortonPrivérijder[1]
Vlag van Australië Ron Miles (†)NortonOverleden[2]
Vlag van Australië Tom PhillisNortonPrivérijder[1]
Vlag van Canada 1957-1965 Mike DuffMatchlessPrivérijder[1]
Vlag van Zwitserland Fritz MesserliMatchlessPrivérijder[1]
Vlag van Zwitserland Gyula MarsovszkyNortonPrivérijder[1]
Vlag van Zwitserland Roland FöllMatchlessPrivérijder[1]
Vlag van Duitsland Ernst HillerBMWPrivérijder[1]
Vlag van Duitsland Hans-Günter JägerBMWPrivérijder[1]
Vlag van Duitsland Lothar JohnBMWPrivérijder[1]
Vlag van Finland Anssi ReskoNortonPrivérijder[1]
Vlag van Frankrijk Antoine PabaNortonPrivérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair KingNortonPrivérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreNortonPrivérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk John FarnsworthNortonPrivérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodMV PrivatTeambeleid[3]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter ChattertonNortonPrivérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadNortonPrivérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron LangstonMatchlessPrivérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom ThorpNortonPrivérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony GodfreyNortonPrivérijder[1]
Vlag van Italië Alberto PaganiNortonPrivérijder[1]
Vlag van Nieuw-Zeeland Peter PawsonNortonPrivérijder[1]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary HockingMV PrivatTeambeleid[3]
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Paddy DriverNortonPrivérijder[1]

Top tien eindstand 500cc-klasse

PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary HockingMV Agusta / MV Privat48 (56)
2Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodNorton / MV Privat40 (55)
3Vlag van Canada 1957-1965 Frank PerrisNorton16
4Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreNorton14
5Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair KingNorton13
6Vlag van Oostenrijk Bert SchneiderNorton9
7Vlag van Argentinië Jorge KisslingMatchless8
8Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron LangstonMatchless7
9Vlag van Argentinië Juan Carlos SalatinoNorton6
10Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Paddy DriverNorton5
Vlag van Canada 1957-1965 Mike DuffMatchless

250cc-klasse

In de 250cc-klasse kwamen slechts zes coureurs aan de start, waaronder vier Honda-coureurs (Benedicto Caldarella had voor de gelegenheid ook een Honda RC 162 gekregen) en Fumio Ito met zijn Yamaha RD 48. Tom Phillis won de race voor Kunimitsu Takahashi en Jim Redman. Caldarella viel uit evenals landgenoot Victorio Minguzzi, waardoor er slechts vier rijders werden geklasseerd.

Uitslag 250cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Australië Tom Phillis Honda 1:04"45'4 8
2 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda +27'2 6
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda +3 ronden 4
4 Vlag van Japan Fumio Ito Yamaha +7 ronden 3

Niet gefinisht

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Argentinië Benedicto CaldarellaHonda
Vlag van Argentinië Victorio MinguzziBultaco

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Luigi TaveriHondaTeambeleid[4]
Vlag van Tsjechië František ŠťastnýJawaTeambeleid[5]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst DegnerMZGeen machine[6]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hans FischerMZTeambeleid[7]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner MusiolMZTeambeleid[7]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan ShepherdMZTeambeleid[8]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreHondaPrivérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan ShoreyNSUPrivérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk John HartleHondaPrivérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodHondaPrivérijder[1]
Vlag van Italië Silvio GrassettiBenelliTeambeleid[9]
Vlag van Italië Tarquinio ProviniMoriniTeambeleid[10]
Vlag van Japan Naomi TaniguchiHondaTeambeleid[4]
Vlag van Japan Sadao ShimazakiHondaTeambeleid[4]
Vlag van Japan Yoshikazu SunakoYamahaTeambeleid
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary HockingMV PrivatTeambeleid[11]

Top tien eindstand 250cc-klasse

PosCoureurMerkPtn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodMondial / Honda44 (54)
2Vlag van Australië Tom PhillisHonda38 (45)
3Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim RedmanHonda36 (51)
4Vlag van Japan Kunimitsu TakahashiHonda29 (30)
5Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreHonda14
6Vlag van Italië Tarquinio ProviniMorini10
7Vlag van Italië Silvio GrassettiBenelli10
8Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary HockingMV Agusta / MV Privat8
9Vlag van Japan Fumio ItoYamaha7
10Vlag van Zwitserland Luigi TaveriHonda6

125cc-klasse

De 125cc-race werd gewonnen door Tom Phillis, maar hij kreeg flinke tegenstand van Jim Redman. Zonder deelname van Ernst Degner kon Phillis met gemak wereldkampioen worden, maar voor Redman stond de derde plaats in de WK-stand op het spel, zeker nu Luigi Taveri er ook niet was. Toch moest Redman 0,1 seconde toegeven op Phillis, waardoor hij in de eindstand vierde werd. Kunimitsu Takahashi finishte als derde.

Uitslag 125cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Australië Tom Phillis Honda 1:08"54'9 8
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda +0'1 6
3 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda +13'2 4
4 Vlag van Japan Sadao Shimazaki Honda +1 ronde 3
5 Vlag van Japan Naomi Taniguchi Honda +1 ronde 2
6 Vlag van Argentinië Héctor Pochettino Bultaco +2 ronden 1

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Luigi TaveriHondaTeambeleid[4]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst DegnerEMCGeen machine[12]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hans FischerMZTeambeleid[7]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Walter BrehmeMZTeambeleid[7]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner MusiolMZTeambeleid[7]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan ShepherdMZTeambeleid[8]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodEMC / HondaPrivérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Rensen (†)BultacoOverleden[13]
Vlag van Hongarije László SzabóMZTeambeleid

Onbekend[14]

Coureur Merk
Vlag van Spanje Ricardo QuintanillaBultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadEMC
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex AveryEMC
Vlag van Gibraltar John GraceBultaco
Vlag van Japan Teisuke TanakaHonda
Vlag van Zweden Ulf SvenssonDucati

Top tien eindstand 125cc-klasse

PosCoureurMerkPtn
1 Vlag van Australië Tom PhillisHonda44 (56)
2Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst DegnerMZ42 (45)
3Vlag van Zwitserland Luigi TaveriHonda29 (31)
4Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim RedmanHonda28 (37)
5Vlag van Japan Kunimitsu TakahashiHonda24
6Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodEMC / Honda16
7Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan ShepherdMZ12
8Vlag van Duitse Democratische Republiek Walter BrehmeMZ7
9Vlag van Japan Teisuke TanakaHonda6
10Vlag van Japan Sadao ShimazakiHonda5
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner MusiolMZ

Trivia

Ernst Degner

Ernst Degner stond na de Grand Prix van Zweden nog aan de leiding van het 125cc-wereldkampioenschap, maar hij vluchtte vanuit Zweden naar het vrije Westen en kon dus niet meer over zijn (Oost-Duitse) MZ RE 125 beschikken. Hij reisde na zijn vlucht rechtstreeks naar het Verenigd Koninkrijk waar hij een 125cc-EMC leende, waarschijnlijk de machine die al door Mike Hailwood en Phil Read was gebruikt. Dat was nodig omdat hij slechts in de punten hoefde te eindigen om wereldkampioen te worden. De EMC arriveerde echter te laat in Argentinië. Degner zelf was er wel, ongetwijfeld met financiële steun van Suzuki, dat hem bij zijn vlucht had geholpen. Degner zag een complot in het te laat arriveren van zijn machine, hetzij tussen het DDR-regime en de linkse Argentijnse regering, hetzij tussen de communisten en invloedrijke naar Argentinië uitgeweken Nazi's. Hij had inderdaad gemakkelijk punten kunnen scoren in de Argentinië, waar in de 125cc-race slechts zeven rijders de finish haalden.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1961
FIM wereldkampioenschap wegrace
13e seizoen (1961)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1962

Vorige race:
Geen
Grand Prix-wegrace van Argentinië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Argentinië 1962