Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1965

Vlag van Verenigde Staten Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1965
Daytona International Speedway
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Datum 20 maart 1965
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Verenigde Staten Buddy Parriott
Derde Vlag van Canada 1957-1965 Roger Beaumont
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Tweede Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff
Derde Vlag van Italië Silvio Grassetti
125 cc
Snelste ronde Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Eerste Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Tweede Vlag van Duitsland Ernst Degner
Derde Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris
50 cc
Snelste ronde Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Eerste Vlag van Duitsland Ernst Degner
Tweede Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Derde Vlag van Japan Michio Ichino

De Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1965 was de eerste race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1965. De races werden verreden op 20 maart op de Daytona International Speedway in Daytona Beach, Florida. Aan de start kwamen de 50cc-, 125cc-, 250cc- en de 500cc-klasse.

Algemeen

Honda liet de Verenigde Staten weer schieten, wat vreemd was want dat had men in 1964 ook gedaan en (mede) daardoor was de 250cc-wereldtitel naar Phil Read met zijn Yamaha gegaan. Ook de merken uit het Oostblok (MZ uit de DDR, Jawa en CZ uit Tsjecho-Slowakije) gingen op het hoogtepunt van de Koude Oorlog niet naar de Verenigde Staten. Privérijders konden de overtocht niet betalen en -net als in 1964- bleven ook de tribunes leeg omdat de Amerikanen zich niet interesseerden voor het grotendeels Europese wereldkampioenschap. De Amerikaanse Grand Prix werd na dit tweede jaar voor lange tijd van de kalender geschrapt om pas in het seizoen 1988 terug te keren.

500cc-klasse

MV Agusta stuurde de net gecontracteerde Giacomo Agostini niet naar de Verenigde Staten. Mike Hailwood moest het alleen doen. Hij won de race zo overtuigend, dat de Amerikaan Buddy Parriott en de Canadees Roger Beaumont weliswaar op het podium kwamen, maar met twee en drie ronden achterstand finishten.

Uitslag 500cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 1:16"33'0 8
2 Vlag van Verenigde Staten Buddy Parriott Norton +2 ronden 6
3 Vlag van Canada 1957-1965 Roger Beaumont Norton +3 ronden 4
4 Vlag van Canada 1957-1965 Ken King Norton +3 ronden 3
5 Vlag van Verenigde Staten Ed LaBelle Norton +4 ronden 2
6 Vlag van Canada 1957-1965 David Lloyd Norton +5 ronden 1
7 Vlag van Verenigde Staten Fred Simone BMW
8 Vlag van Canada 1957-1965 Al Johnson BMW
9 Vlag van Verenigde Staten Ray Dey Norton
10 Vlag van Verenigde Staten Wester Cooley Norton
11 Vlag van Verenigde Staten Carl Eshoo Triumph
12 Vlag van Verenigde Staten Bruce Carter BSA
13 Vlag van Verenigde Staten Stan Friduss Norton

Niet gefinisht

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada 1957-1965 Dave JacksonMatchless
Vlag van Canada 1957-1965 Fred GaileyNorton
Vlag van Canada 1957-1965 Ivor LloydNorton
Vlag van Canada 1957-1965 Stuart MorinMatchless
Vlag van Italië Franco FarneDucati
Vlag van Verenigde Staten Dean DyessDucati
Vlag van Verenigde Staten Gerald MacDonaldPaton
Vlag van Verenigde Staten Peter GouldDucati
Vlag van Verenigde Staten Wilber LawsonTriumph
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Paddy DriverMatchless

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Eduard LenzNortonPrivérijder
Vlag van Australië Jack AhearnNortonPrivérijder
Vlag van Australië Jack FindlayMcIntyre-MatchlessPrivérijder
Vlag van Canada 1957-1965 Mike DuffMatchlessPrivérijder
Vlag van Zwitserland Gyula MarsovszkyMatchlessPrivérijder
Vlag van Tsjechië František ŠťastnýJawaTeambeleid[1]
Vlag van Duitsland Walter ScheimannNortonPrivérijder
Vlag van Finland Jouko RyhänenMatchlessPrivérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie NelsonNortonPrivérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billy McCoshMatchlessPrivérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris ConnNortonPrivérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan ShoreyNortonPrivérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek MinterNortonPrivérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick CreithNortonPrivérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred StevensMatchlessPrivérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe DunphyNortonPrivérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk John CooperNortonPrivérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis YoungMatchlessPrivérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob FittonNortonPrivérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn GriffithsMatchlessPrivérijder
Vlag van Italië Giacomo AgostiniMV AgustaTeambeleid
Vlag van Italië Giuseppe MandoliniMoto GuzziPrivérijder
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Ian BurneNortonPrivérijder

250cc-klasse

Yamaha profiteerde optimaal van de afwezigheid van concurrent Honda. Regerend wereldkampioen Phil Read won de race voor zijn teamgenoot Mike Duff. Silvio Grassetti finishte met zijn Moto Morini 250 Bialbero slechts een seconde achter Duff. Suzuki stuurde Frank Perris met de watergekoelde viercilinder RZ 64, maar hij werd slechts vierde.

Uitslag 250cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 49"29'0 8
2 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha +36'0 6
3 Vlag van Italië Silvio Grassetti Morini +37'0 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Perris Suzuki +42'0 3
5 Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) José Maria Busquets Montesa +1"12'0 2
6 Vlag van Verenigde Staten John Buckner Yamaha +2"05'0 1
John Buckner scoorde een punt met de Yamaha TD 1 B-productieracer.

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Tsjechië František ŠťastnýJawaTeambeleid[1]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz RosnerMZTeambeleid[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek WoodmanMZTeambeleid[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodHonda[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph BryansHondaTeambeleid[3]
Vlag van Japan Isamu KasuyaHondaTeambeleid[3]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce BealeHondaPrivérijder[4]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim RedmanHondaTeambeleid[3]
Vlag van Japan Gosuke YamashitaHondaTeambeleid[3]

Onbekend[5]

Coureur Merk
Vlag van Australië Barry SmithBultaco
Vlag van Duitsland Günter BeerHonda
Vlag van Spanje Ramón TorrasBultaco
Vlag van Frankrijk Jean-Claude GuénardBultaco
Vlag van Italië Giuseppe VisenziAermacchi
Vlag van Italië Tarquinio ProviniBenelli
Vlag van Japan Yoshimi KatayamaSuzuki
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger MolloyBultaco
Vlag van Italië Remo VenturiBenelli
Vlag van Australië Kevin CassCotton
Vlag van Frankrijk Alain BarbarouxAermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill IvyYamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob CoulterBultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk David WilliamsMondial
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex AveryBultaco
Vlag van Italië Alberto PaganiAermacchi
Vlag van Italië Gilberto MilaniAermacchi
Vlag van Japan Hiroshi HasegawaYamaha

125cc-klasse

In de 125cc-race had Suzuki het rijk alleen omdat Honda niet verscheen, Yamaha de ontwikkeling van de RA 97 nog steeds niet voltooid had en de overige concurrenten uit het Oostblok thuis bleven. Zo won Hugh Anderson met de Suzuki RT 65 voor teamgenoten Ernst Degner en Frank Perris. Zij maakten er wel een spannende race van, want ze finishten binnen 0,6 seconden. De andere punten gingen weliswaar naar Honda-rijders, maar dat waren Amerikaanse privérijders met Honda CR 93-productieracers.

Uitslag 125cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 43"42'0 8
2 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki +0'2 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Perris Suzuki +0'6 4
4 Vlag van Verenigde Staten Rick Schell Honda 3
5 Vlag van Verenigde Staten Jeff Tate Honda 2
6 Vlag van Verenigde Staten Bo Gehring Honda 1

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada 1957-1965 Mike DuffYamahaTeambeleid[6]
Vlag van Zwitserland Luigi TaveriHondaTeambeleid[3]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jochen LeitertMZTeambeleid[1]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus EnderleinMZTeambeleid[1]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Roland RentzschMZTeambeleid[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill IvyYamahaTeambeleid[6]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek WoodmanMZTeambeleid[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadYamahaTeambeleid[6]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph BryansHondaTeambeleid[3]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce BealeHondaPrivérijder[4]
Vlag van Tsjechië František BočekCZTeambeleid[1]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Dieter KrumpholzMZTeambeleid[1]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz RosnerMZTeambeleid[1]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jürgen LenkMZTeambeleid[1]
Vlag van Japan Hironori MatsushimaYamahaTeambeleid[6]
Vlag van Japan Yasuharu YuzawaHondaTeambeleid[3]

Onbekend[5]

Coureur Merk
Vlag van Spanje Ramón TorrasBultaco
Vlag van Italië Giuseppe VisenziHonda
Vlag van Japan Yoshimi KatayamaSuzuki
Vlag van Zwitserland Arthur FegbliHonda
Vlag van Duitsland Hans Georg AnscheidtMZ-Kreidler
Vlag van Duitsland Walter ScheimannHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy RobbBultaco
Vlag van Italië Bruno SpaggiariDucati
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger MolloyBultaco

50cc-klasse

Suzuki kwam aan de start met de nieuwe tweecilinder RK 65. Het had het rijk alleen omdat zowel Honda als Kreidler geen afvaardiging stuurden. Ernst Degner won voor zijn teamgenoten Hugh Anderson, Michio Ichino en Haruo Koshino.

Uitslag 50cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki 8
2 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 6
3 Vlag van Japan Michio Ichino Suzuki 4
4 Vlag van Japan Haruo Koshino Suzuki 3
5 Vlag van Frankrijk Jacques Roca Derbi 2
6 Vlag van Uruguay Gastón Biscia Suzuki 1

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Luigi TaveriHondaTeambeleid[3]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph BryansHondaTeambeleid[3]
Vlag van Japan Akira ItohHondaTeambeleid[3]

Onbekend[5]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Hans Georg AnscheidtKreidler
Vlag van Spanje Ángel NietoDerbi
Vlag van Spanje José Maria BusquetsDerbi
Vlag van Nederland Cees van DongenKreidler
Vlag van Australië Barry SmithDerbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie MatesHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian PlumridgeDerbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie GriffithsHonda
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1964
FIM wereldkampioenschap wegrace
17e seizoen (1965)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1965

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1964
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1988