Grand Prix-wegrace van België 1953

Vlag van België Grand Prix-wegrace van België 1953
Circuit de Spa-Francorchamps
Land Vlag van België België
Datum 5 juli 1953
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke
Eerste Vlag van Italië Alfredo Milani
Tweede Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray Amm
Derde Vlag van Ierland Reg Armstrong
350 cc
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray Amm
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson
Tweede Vlag van Italië Enrico Lorenzetti
Derde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray Amm
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver/Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Dibben
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver/Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Dibben
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith/Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Wiggerl Kraus/Vlag van Duitsland Bernhard Huser

De Grand Prix-wegrace van België 1953 was de derde Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1953. De races werden verreden op 5 juli op het Circuit de Spa-Francorchamps nabij Malmedy. In België kwamen drie klassen aan de start: 500 cc, 350 cc en de zijspanklasse.

Algemeen

De Belgische Grand Prix trok ongeveer 100.000 toeschouwers. Ze kostte het leven aan de Australiër Ernie Ring, die voor het eerst op de fabrieks-AJS Porcupine reed.

500cc-klasse

Hoewel het snelle stratencircuit van Spa-Francorchamps meer op het lijf van de Gilera 500 4C was geschreven, wist Ray Amm zijn Norton Manx toch naar de tweede plaats te rijden, voor WK-leider Reg Armstrong. Diens teamgenoot Alfredo Milani won de race, terwijl Geoff Duke uitviel. Fergus Anderson haalde de finish met de nieuwe Moto Guzzi Quattro Cilindri maar bleef met zijn zevende plaats puntloos. De race werd overschaduwd door het overlijden van Ernie Ring. Die was het seizoen begonnen met de door Robin Sherry ontwikkelde tweecilinder Matchless G45, maar was nu door AJS benaderd om met de AJS E95-fabrieksracer te starten. Hij kwam bij Burnenville ten val en was op slag dood.

Uitslag 500cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Alfredo Milani Gilera 1:11"47'8 8
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray Amm Norton +24'2 6
3 Vlag van Ierland Reg Armstrong Gilera +25'2 4
4 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton +1"26'2 3
5 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS +1"34'2 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale Gilera +1"34'2 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi +2"05'2
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton +2"12'2
9 Vlag van België Léon Martin Gilera +2"54'2
10 Vlag van België Auguste Goffin Norton +3"14'2
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Doran AJS +4"15'2
12 Vlag van Nieuw-Zeeland Leo Simpson Matchless +1 ronde
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Norton +1 ronde
14 Vlag van Nieuw-Zeeland Ken Mudford Norton +1 ronde
15 Vlag van Australië Keith Campbell Norton +1 ronde
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charles Bruguière Norton +1 ronde
17 Vlag van Australië Keith Bryen Norton +1 ronde
18 Vlag van België Andrè Wuyts Norton +1 ronde

Niet gefinisht

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Ernie RingAJSVal (†)
Vlag van Australië Gordon LaingNorton
Vlag van Australië Tony McAlpineNorton
Vlag van België Edouard TexidorNorton
Vlag van België Francis BassoNorton
Vlag van België Jacques RaffeldNorton
Vlag van Duitsland Friedel SchönHorex
Vlag van Duitsland Fritz KlägerHorex
Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff DukeGilera
Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry PearceMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Humphrey RansonNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John StorrNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin SherryAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy WoodNorton
Vlag van Italië Enrico LorenzettiMoto Guzzi
Vlag van Italië Giuseppe ColnagoGilera
Vlag van Nederland Lo SimonsNorton
Vlag van Nieuw-Zeeland Peter MurphyNorton

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Hermann Paul MüllerMV AgustaTeambeleid[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil SandfordMV AgustaTeambeleid[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek FarrantAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter DaveyNorton
Vlag van Italië Carlo BandirolaMV AgustaTeambeleid[1]
Vlag van Italië Libero LiberatiGileraTeambeleid
Vlag van Italië Nello PaganiGileraTeambeleid

Top tien tussenstand 500cc-klasse

PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Ierland Reg ArmstrongGilera14
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray AmmNorton
3Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff DukeGilera8
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack BrettNorton
Vlag van Italië Alfredo MilaniGilera
6Vlag van Australië Ken KavanaghNorton7
7Vlag van Nieuw-Zeeland Rod ColemanAJS5
8Vlag van Italië Giuseppe ColnagoGilera3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill DoranAJS
10Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter DaveyNorton1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie DaleGilera

350cc-klasse

Opnieuw werden Norton en AJS verslagen door de nieuwe Moto Guzzi Monocilindrica 350, die waarschijnlijk inmiddels was vergroot tot 345 cc. Fergus Anderson en Enrico Lorenzetti bleven Ray Amm ruim voor, terwijl ze onderling slechts met een seconde verschil finishten. Amm behield nog wel de leiding in het wereldkampioenschap, waarin de rol van de AJS 7R uitgespeeld leek.

Uitslag 350cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi 56"01'0 8
2 Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi +1'0 6
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray Amm Norton +15'0 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton +41'0 3
5 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton +43'0 2
6 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS +55'0 1
7 Vlag van Nieuw-Zeeland Ken Mudford AJS +59'4

Onbekend[2]

Coureur Merk
Vlag van Australië Ernie RingAJS
Vlag van Australië Tony McAlpineNorton
Vlag van Zwitserland Josef AlbisserNorton
Vlag van Duitsland August HoblDKW
Vlag van Duitsland Karl HofmanDKW
Vlag van Frankrijk Pierre MonneretAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill DoranAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek FarrantAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry PearceVelocette
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ken HarwoodAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm TempletonAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy WoodNorton
Vlag van Italië Duilio AgostiniMoto Guzzi
Vlag van Nieuw-Zeeland Leo SimpsonAJS
Vlag van Nieuw-Zeeland Ray LaurentAJS

Top tien tussenstand 350cc-klasse

PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray AmmNorton18
2Vlag van Italië Enrico LorenzettiMoto Guzzi14
3Vlag van Australië Ken KavanaghNorton12
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus AndersonMoto Guzzi
5Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack BrettNorton9
6Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill DoranAJS3
7Vlag van Australië Ernie Ring (†)AJS2
8Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek FarrantAJS1
Vlag van Nieuw-Zeeland Rod ColemanAJS

Zijspanklasse

Eric Oliver had in Stanley Dibben een goede vervangend bakkenist voor de gestopte Lorenzo Dobelli gevonden. Hij had feitelijk ook een nieuwe motorfiets, de Norton Manx Silver Fish Kneeler. Deze laag gebouwde machine was door Rex McCandless feitelijk ontwikkeld voor de 500cc-klasse, maar bleek prima te functioneren naast het Watsonian-zijspan. Het was de opmaat voor de toekomst: binnen enkele jaren zouden alle zijspancoureurs geknield zitten, maar nu kreeg Oliver er de bijnaam "frog" (kikker) door. Hij had ook nog niet zo veel profijt van zijn gestroomlijnde zithouding, want hij won met slechts een seconde verschil van Cyril Smith/Les Nutt, die een "normale" Norton Manx gebruikten. Ludwig "Wiggerl" Kraus en Bernard Huser werden met de BMW RS 53-zijspancombinatie derde, maar hadden ruim een minuut achterstand.

Uitslag zijspanklasse

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Dibben Norton-Watsonian 46"29'0 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt Norton-Watsonian +1'0 6
3 Vlag van Duitsland Wiggerl Kraus Vlag van Duitsland Bernhard Huser BMW +1"16'0 4
4 Vlag van België Marcel Masuy Vlag van België Edouard Texidor Norton +1"17'0 3
5 Vlag van Zwitserland Hans Haldemann Vlag van Zwitserland Josef Albisser Norton +1"20'0 2
6 Vlag van Duitsland Wilhelm Noll Vlag van Duitsland Fritz Cron BMW +3"03'0 1

Onbekend[2]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van België Julien DeronneVlag van België Bruno LeysNorton
Vlag van Duitsland Fritz HillebrandVlag van Duitsland Manfred GrunwaldBMW
Vlag van Frankrijk Jacques DrionVlag van Duitsland Inge Stoll-LaforgeNorton
Vlag van Frankrijk Jean MuritVlag van Marokko Francis FlahautNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fron PurslowVlag van Verenigd Koninkrijk Dave KeyBSA
Vlag van Verenigd Koninkrijk Len TaylorVlag van Verenigd Koninkrijk Peter GloverNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip HarrisVlag van Verenigd Koninkrijk Ray CampbellNorton
Vlag van Ierland Trevor BoundsVlag van Ierland Rob KingsNorton

Top zes tussenstand zijspanklasse

Conform wedstrijduitslag

Trivia

Stanley Dibben

Stanley Dibben had voor Norton veel testwerk gedaan op het MIRA (Motor Industry Research Association) testcircuit bij Nuneaton. Toen de Silver Fish-zijspancombinatie getest moest worden werd hem gevraagd om als "ballast" in het zijspan van Eric Oliver te gaan liggen. Dat beviel zo goed dat testrijder Dibben de nieuwe bakkenist van Oliver werd.

Vorige race:
TT Assen 1953
FIM wereldkampioenschap wegrace
5e seizoen (1953)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1953

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1952
Grand Prix-wegrace van België Volgende race:
Grand Prix-wegrace van België 1954