Grand Prix-wegrace der Naties 1970

Grand Prix-wegrace der Naties 1970
Autodromo Nazionale di Monza
Officiële naam	Gran Premio delle Nazioni 1970
Land	Italië
Datum	13 september 1970
Organisator	FIM
500 cc
Snelste ronde	Renzo Pasolini
Eerste	Giacomo Agostini
Tweede	Angelo Bergamonti
Derde	Silvano Bertarelli
350 cc
Snelste ronde	Giacomo Agostini
Eerste	Giacomo Agostini
Tweede	Angelo Bergamonti
Derde	Renzo Pasolini
250 cc
Snelste ronde	Rodney Gould
Eerste	Rodney Gould
Tweede	Kel Carruthers
Derde	Phil Read
125 cc
Snelste ronde	Gilberto Parlotti
Eerste	Ángel Nieto
Tweede	László Szabó
Derde	Cees van Dongen
50 cc
Snelste ronde	Jan de Vries
Eerste	Jan de Vries
Tweede	Rudolf Kunz
Derde	Ludwig Faßbender

De Grand Prix-wegrace der Naties 1970 was elfde en voorlaatste race van wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1970. De races werden verreden op 13 september 1970 op het Autodromo Nazionale di Monza nabij Monza in de Italiaanse regio Lombardije.

Na deze race volgde alleen nog de GP van Spanje. De wereldtitels in de 125-, de 350-, de 500cc- en de zijspanklasse waren al beslist. In Monza werd Ángel Nieto wereldkampioen 50 cc en Rodney Gould werd wereldkampioen 250 cc.

Na een eenmalige wijziging in 1969 werden de GP van Spanje en de GP des Nations weer op hun "oude" circuits gereden. In Spanje ging men terug van Jarama naar Montjuïc Park, wat logisch was omdat Jarama slechts een eenmalige goedkeuring had gekregen. In Italië ging de GP weer van Imola naar Monza, wat minder logisch was want Imola was goed bevallen en er was veel kritiek op de slechte staat van het asfalt in Monza. Feit was dat graaf Domenico Agusta een privé-loge in Monza bezat en in 1969 had geweigerd zijn machines in Imola aan de start te brengen. In Monza had MV Agusta een nieuwe, tweede rijder gecontracteerd: Angelo Bergamonti.

Giacomo Agostini was na negen overwinningen in evenzovele wedstrijden al zeker van de wereldtitel, maar in de 500cc-race in Monza startte hij slecht. Zijn juist gecontracteerde teamgenoot Angelo Bergamonti zette de achtervolging op Renzo Pasolini in. Paso's Benelli 500 4C lekte olie en de stofbril van Bergamonti werd ondoorzichtig door de olielaag die ontstond. Agostini kreeg in de vijfde ronde aansluiting maar ook hij kreeg de oliemist op zijn bril. Ago ging schuin achter Pasolini rijden en signaleerde nogal kwaad in de richting van de pit dat er iets mis was, maar noch de organisatie noch het team van Benelli reageerde daarop. Bovendien liep de rokende Benelli zo hard dat Pasolini er nog een ronderecord mee reed. Na twintig ronden ging het uiteindelijk mis met de Benelli. De twee middelste cilinders liepen vast en de middenlagers van de krukas gingen door oliegebrek stuk. Agostini eindigde wel voor Bergamonti, die wat achterop was geraakt, maar toch nog voldoende voorsprong had op Silvano Bertarelli (Kawasaki). Ginger Molloy had uitzicht op de derde plaats, maar opnieuw bleek dat de standaard tank van de Kawasaki te klein was en hij moest een tankstop maken.

Uitslag 500cc-klasse

Pos	Coureur	Merk	Tijd	Punten
1	Giacomo Agostini	MV Agusta	55' 17" 9	15
2	Angelo Bergamonti	MV Agusta	+43" 7	12
3	Silvano Bertarelli	Kawasaki	+2 ronden	10
4	Gyula Marsovszky	Kawasaki	+2 ronden	8
5	Gianpiero Zubani	Kawasaki	+2 ronden	6
6	Ginger Molloy	Kawasaki	+2 ronden	5
7	Roberto Gallina	Paton	+3 ronden	4
8	Gianni Perrone	Kawasaki	+4 ronden	3
9	Paolo Campanelli	Kawasaki	+4 ronden	2
10	Vasco Loro	Norton-Kawasaki[1]	+5 ronden	1
11	Emanuele Maugliani	Seeley-Matchless	+5 ronden

Niet gefinished

Coureur	Merk	Oorzaak
Alberto Pagani	Linto
Renzo Pasolini	Benelli	motorschade
Jack Findlay	Seeley-Suzuki
Christian Ravel	Kawasaki
Gilberto Milani	Aermacchi
Gerhard Heukerott	Benelli
Jean Campiche	Honda
Terry Dennehy	Honda
Benedetto Zambotti	Bianchi
John Dodds	Linto
Eric Offenstadt	Kawasaki
Billie Nelson	Paton

Top tien tussenstand 500cc-klasse

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos	Coureur	Merk	Ptn
1	Giacomo Agostini	MV Agusta	90 (150)	(Wereldkampioen)
2	Ginger Molloy	Kawasaki	50 (59)
3	Angelo Bergamonti	Aermacchi/MV Agusta	44
4	Alberto Pagani	LinTo	30
5	Tommy Robb	Seeley	28
6	Jack Findlay	McIntyre-Seeley	24
	Alan Barnett	Seeley
8	Peter Williams	Matchless	22
9	Christian Ravel	Kawasaki	21
10	Martti Pesonen	Yamaha	20

Ook in de 350cc-klasse had Giacomo Agostini alle GP's gewonnen en was hij al wereldkampioen. Hij liet in Monza de leiding aan Renzo Pasolini, om zijn kersverse teamgenoot Angelo Bergamonti, die slecht gestart was, de kans te geven dichterbij te komen. Toen dat gebeurde gaf Ago flink gas en hij begon met Bergamonti in zijn slipstream een voorsprong op Pasolini op te bouwen. Bergamonti mocht af en toe zelfs de leiding nemen, maar uiteindelijk vertrok Agostini met een nieuw ronderecord. Hij eindigde met 8½ seconde voorsprong op Bergamonti en 39 seconden voor Pasolini.

Uitslag 350cc-klasse

Pos	Coureur	Merk	Tijd	Punten
1	Giacomo Agostini	MV Agusta	42' 28" 3	15
2	Angelo Bergamonti	MV Agusta	+8" 5	12
3	Renzo Pasolini	Benelli	+39" 0	10
4	Günter Bartusch	MZ	+1' 50" 6	8
5	Silvio Grassetti	Jawa	+1 ronde	6
6	Dieter Braun	Yamaha	+1 ronde	5
7	Giuseppe Visenzi	Yamaha	+1 ronde	4
8	Terry Dennehy	Yamaha	+1 ronde	3
9	Jerry Lancaster	Yamaha	+2 ronden	2
10	Ernst Holzeis	Yamaha		1
11	Lothar John	Yamaha
12	Roberto Gallina	Aermacchi
13	František Šťastný	Yamaha	+3 ronden
14	Getulio Marcaccini	Aermacchi
15	Jean Campiche	Aermacchi
16	Walter Scheimann	Yamaha

Top elf tussenstand 350cc-klasse

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos	Coureur	Merk	Ptn
1	Giacomo Agostini	MV Agusta	90 (135)	Wereldkampioen
2	Kel Carruthers	Benelli	58
3	Renzo Pasolini	Benelli	46
4	Kent Andersson	Yamaha	34
5	Martti Pesonen	Yamaha	30
6	Günter Bartusch	MZ	20
	Alan Barnett	Aermacchi
8	Rodney Gould	Yamaha	16
	Silvio Grassetti	Jawa
	Billie Nelson	Yamaha
	Karl Hoppe	Yamaha

Regerend wereldkampioen Kel Carruthers kon in de 250cc-klasse niet meer voor Benelli rijden, want viercilinders waren inmiddels verboden. Daarom had hij voor deze klasse een Yamaha TD 2 gekocht. Daar had hij drie races mee gewonnen, maar vaak liet de machine hem in de steek. Het zat Carruthers ook in Monza niet mee. Hij trainde als snelste maar had een slechte start. Uiteindelijk vocht hij zich naar de leiders Rodney Gould en Phil Read en wist zelfs de koppositie over te nemen. Silvio Grassetti, die in de eerste ronden met zijn MZ de leiding had gehad, was toen al uitgevallen. Uiteindelijk werd de strijd tussen Gould en Carruthers beslist omdat Gould iets meer geluk had bij het passeren van achterblijvers. Door Carruthers met 0,03 seconden te verslaan was Gould nu wereldkampioen.

Uitslag 250cc-klasse

Pos	Coureur	Merk	Tijd	Punten
1	Rodney Gould	Yamaha	37' 08" 70	15
2	Kel Carruthers	Yamaha	+0" 03	12
3	Phil Read	Yamaha	+1" 0	10
4	Dieter Braun	MZ	+30" 3	8
5	Gyula Marsovszky	Yamaha	+1' 32" 2	6
6	Giuseppe Visenzi	Yamaha		5
7	Luigi Anelli	Yamaha		4
8	László Szabó	MZ		3
9	Klaus Huber	Yamaha		2
10	Lothar John	Yamaha		1
DNF	Silvio Grassetti	MZ	koppeling

Top twaalf tussenstand 250cc-klasse

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos	Coureur	Merk	Ptn
1	Rodney Gould	Yamaha	102 (124)	Wereldkampioen
2	Kel Carruthers	Yamaha	84
3	Jarno Saarinen	Yamaha	57
4	Kent Andersson	Yamaha	52
5	Börje Jansson	Yamaha	33
6	Chas Mortimer	Yamaha	30
7	Santiago Herrero (†)	Ossa	27
8	László Szabó	MZ	23
9	Phil Read	Yamaha	22
10	Gyula Marsovszky	Yamaha	20
	Paul Smart	Yamaha
	Bosse Granath	Yamaha

In Monza ontstond een korte strijd tussen Ángel Nieto, Dieter Braun en Gilberto Parlotti, die eindigde toen Parlotti moest stoppen met een gat in een zuiger en Braun de pit in rolde met een vastgelopen linker zuiger. Nieto lag nu ruim op kop, met achter hem László Szabó met de eencilinder MZ en Cees van Dongen (Yamaha). Günter Bartusch kwam met de nieuwe tweecilinder MZ niet verder dan de elfde plaats.

Uitslag 125cc-klasse

Pos	Coureur	Merk	Tijd	Punten
1	Ángel Nieto	Derbi	32' 53" 3	15
2	László Szabó	MZ	+1' 17" 2	12
3	Cees van Dongen	Yamaha	+1' 53" 9	10
4	Klaus Huber	Maico	+1 ronde	8
5	Giuseppe Consalvi	Villa	+1 ronde	6
6	Walter Villa	Villa		5
7	János Reisz	MZ		4
8	Ryszard Mankiewicz	MZ		3
9	Toni Gruber	Maico		2
10	János Drapál	MZ		1
11	Günter Bartusch	MZ
12	Jerry Lancaster	Drixton-Yamaha
13	John Dodds	Aermacchi
14	Walter Scheimann	Villa
15	Luigi Rinaudo	Aermacchi
16	Luigi Ribuffo	onbekend
17	Lasse Johansson	Maico
18	Rino Pretelli	onbekend
19	Angelo Orsenigo	onbekend
20	Jean-Louis Pasquier	Maico
DNF	Dieter Braun	Suzuki	vastloper
DNF	Gilberto Parlotti	Morbidelli	zuiger

Top tien tussenstand 125cc-klasse

Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten, slechts zes races telden mee.

Pos	Coureur	Merk	Ptn
1	Dieter Braun	Suzuki	84	Wereldkampioen
2	Börje Jansson	Maico	58 (63)
3	Dave Simmonds	Kawasaki	57
	Ángel Nieto	Derbi
5	László Szabó	MZ	34
6	Toni Gruber	Maico	33
7	Aalt Toersen	Suzuki	28
8	Günter Bartusch	MZ	22
9	Heinz Kriwanek	Rotax	21
10	John Dodds	Aermacchi	19

De 50cc-wereldtitel werd in Monza al in de eerste ronde beslist. Er ontstond een valpartij waarbij Aalt Toersen, Jos Schurgers en Salvador Cañellas betrokken waren. Toersen en Schurgers moesten opgeven, maar Cañellas kon verder rijden om - met een gebroken sleutelbeen - achtste te worden. Jan de Vries had als snelste getraind, reed de snelste ronde in de race en won. Ángel Nieto was in een gevecht gewikkeld met Rudolf Kunz, tot de radiateurdop van de Derbi vloog en hij een plens heet water over zijn been en in zijn laars kreeg. Door de enorme pijn die dat veroorzaakte gleed hij van de baan. Kunz werd dus tweede en de derde plaats ging naar Ludwig Faßbender (Kreidler). Omdat Aalt Toersen was uitgevallen was de wereldtitel voor Ángel Nieto nu zeker.

Uitslag 50cc-klasse

Pos	Coureur	Merk	Tijd	Punten
1	Jan de Vries	Van Veen-Kreidler	23' 18" 5	15
2	Rudolf Kunz	Kreidler	+7" 5	12
3	Ludwig Fassbender	Kreidler	+1 ronde	10
4	Bruno Cretti	Malanca	+1 ronde	8
5	André Millard	Kreidler	+1 ronde	6
6	Martin Mijwaart	Jamathi		5
7	Gerhard Thurow	Kreidler		4
8	Salvador Cañellas	Derbi		3
9	Ryszard Mankiewicz	Kreidler		2
10	Michele Cannizzaro	Guazzoni		1
11	Eugenio Lazzarini	Morbidelli
12	Lasse Johansson	Maico
13	Luigi Rinaudo	Tomos
14	Luciano Spinello	Tomos
15	Luciano Gazzola	Guazzoni	+2 ronden
DNF	Aalt Toersen	Jamathi	val
DNF	Jos Schurgers	Van Veen-Kreidler	val
DNF	Ángel Nieto	Derbi	val

Top tien tussenstand 50cc-klasse

Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten, slechts zes races telden mee.

Pos	Coureur	Merk	Ptn
1	Ángel Nieto	Derbi	87 (97)	Wereldkampioen
2	Aalt Toersen	Jamathi	84 (75)
3	Rudolf Kunz	Kreidler	64 (55)
4	Jan de Vries	Van Veen-Kreidler	55 (56)
5	Salvador Cañellas	Derbi	53 (56)
6	Jos Schurgers	Van Veen-Kreidler	41
7	Martin Mijwaart	Jamathi	40 (45)
8	Gilberto Parlotti	Tomos	15
9	Ludwig Faßbender	Kreidler	14
10	Harald Bartol	Kreidler	11

Bronnen, noten en/of referenties

• Luigi & Gianna Rivola: De geschiedenis van de motorsport, oorsprong en ontwikkeling, 1993 Uitgeverij Uniepers b.v., Abcoude ISBN 90 6825 131 7
• Motor Magazine

Voetnoten

1. ↑ Hybride-motorfiets, Kawasaki-motorblok in een Norton frame.

Vorige race: Ulster Grand Prix 1970	FIM wereldkampioenschap wegrace 22e seizoen (1970)	Volgende race: Grand Prix-wegrace van Spanje 1970
Vorige race: Grand Prix-wegrace der Naties 1969	Grand Prix-wegrace der Naties	Volgende race: Grand Prix-wegrace der Naties 1971