Grand Prix-wegrace van Spanje 1954

Vlag van Spanje Grand Prix-wegrace van Spanje 1954
Montjuïc Park
Montjuïc Park
Officiële naam 5° GP de España - 11° Circuito Internacional de Barcelona
Land Vlag van Spanje Spanje
Datum 3 oktober 1954
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Australië Ken Kavanagh
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Ken Kavanagh
Derde Vlag van Italië Nello Pagani
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson
Tweede Vlag van Italië Duilio Agostini
Derde Vlag van Gibraltar (1939-1982) John Grace
125 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Eerste Vlag van Italië Tarquinio Provini
Tweede Vlag van Italië Roberto Colombo
Derde Vlag van Spanje José Antonio Elizalde

De Grand Prix-wegrace van Spanje 1954 was de negende en laatste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1954. De races werden verreden op 3 oktober op het Circuito de Montjuïc, een stratencircuit bij de berg Montjuïc ten zuidwesten van Barcelona. In deze Grand Prix kwamen de 500cc-, 250cc- en de 125cc-klasse aan de start. Alle wereldtitels waren al beslist.

Algemeen

De Grand Prix van Spanje werd gedevalueerd door het ontbreken van de fabrieksteams van AJS, Norton en Gilera, die niet verschenen omdat de wereldtitels al vergeven waren. Ook NSU verscheen niet, maar dat team had zich voorgoed teruggetrokken na het dodelijke ongeval van Rupert Hollaus in de training van de GP de Nations.

500cc-klasse

Zonder de Gilera's en de Nortons konden MV Agusta en Moto Guzzi goede zaken doen. MV Agusta gaf daarvoor een viercilinder aan Luigi Taveri en liet ook Carlo Bandirola en Nello Pagani aantreden. Bandirola was de enige die in 1954 al podiumplaatsten had gescoord, maar Dickie Dale was eerste rijder en had bijna alle GP's gereden. Hij was echter nog niet verder gekomen dan een vierde plaats in de GP des Nations. Zonder grote tegenstand won Dale nu wel, voor Ken Kavanagh met de Moto Guzzi Quattro Cilindri. Pagani werd derde. De rest van de punten werden verdeeld onder privérijders met Norton 30M's. De race was een slijtageslag, van de 21 deelnemers haalden tien de finish. Dale klom door zijn overwinning van de elfde naar de vierde plaats in het wereldkampioenschap.

Uitslag 500cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale MV Agusta 1:51"55"3 8
2 Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi +39"9 6
3 Vlag van Italië Nello Pagani MV Agusta +48"2 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Wood Norton +1 ronde 3
5 Vlag van België Auguste Goffin Norton +1 ronde 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Clark Norton +1 ronde 1
7 Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Alfredo Flores Norton +1 ronde
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Glazebrook Norton +2 ronden
9 Vlag van Duitsland Rudolf Knees Norton +4 ronden
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Matthews Norton +5 ronden

Niet gefinisht

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Gibraltar (1939-1982) John GraceNorton
Vlag van Zwitserland Luigi TaveriMV Agusta
Vlag van Duitsland Georg BraunHorex
Vlag van Duitsland Peter KneesBMW
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Antonio CreusNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus AndersonMoto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Astor StorrNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil HeathNorton
Vlag van Italië Carlo BandirolaMV Agusta
Vlag van Italië Duilio AgostiniMoto Guzzi

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Gordon Laing (†)NortonOverleden[1]
Vlag van Australië Keith CampbellNortonTeambeleid[2]
Vlag van België Léon MartinGilera
Vlag van Frankrijk Jacques CollotNorton
Vlag van Frankrijk Pierre MonneretGileraTeambeleid[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill LomasMV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreAJSTeambeleid[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril JulianNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek FarrantAJSTeambeleid[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff DukeGileraTeambeleid[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack BrettNortonTeambeleid[2]
Vlag van Ierland Reg ArmstrongGileraTeambeleid[2]
Vlag van Italië Alfredo MilaniGileraTeambeleid[2]
Vlag van Italië Umberto MasettiGileraTeambeleid[2]
Vlag van Nieuw-Zeeland Peter MurphyMatchlessTeambeleid[2]
Vlag van Nieuw-Zeeland Rod ColemanAJSTeambeleid[2]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray AmmNortonTeambeleid[2]
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Rudy AllisonNorton

Top tien eindstand 500cc-klasse

PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff DukeGilera40 (46)
2Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray AmmNorton20
3Vlag van Australië Ken KavanaghMoto Guzzi16
4Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie DaleMV Agusta13
5Vlag van Ierland Reg ArmstrongGilera13
6Vlag van Frankrijk Pierre MonneretGilera8
7Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus AndersonMoto Guzzi8
8Vlag van Italië Carlo BandirolaMV Agusta8
9Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack BrettNorton8
10Vlag van Italië Alfredo MilaniGilera6
Vlag van Italië Umberto MasettiGilera

350cc-klasse

Van de wereldkampioenen was alleen Fergus Anderson aanwezig in Spanje. In de 500cc-race was hij uitgevallen, maar hij won zijn vierde 350cc-race van het seizoen met ruim een halve minuut voorsprong op Duilio Agostini en de Gibraltarees John Grace. Van de achttien starters haalden er dertien de finish.

Uitslag 350cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi 1:25"44"90 8
2 Vlag van Italië Duilio Agostini Moto Guzzi +0"37 6
3 Vlag van Gibraltar (1939-1982) John Grace Norton +8"59 4
4 Vlag van Duitsland Georg Braun Scnhell-Horex +2"00"39 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Matthews Velocette +1 ronde 2
6 Vlag van België Auguste Goffin Norton +1 ronde 1
7 Vlag van Duitsland Karl Lottes DKW +1 ronde
8 Vlag van Duitsland Walter Reichert NSU +1 ronde
9 Vlag van Duitsland Rudi Stein NSU +2 ronden
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Astor Storr Norton +2 ronden
11 Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Alfredo Flores Velocette +2 ronden
12 Vlag van Duitsland Rudi Knees Norton +3 ronden
13 Vlag van Duitsland Kurt Knopf NSU +5 ronden

Niet gefinisht

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Ken KavanaghMoto Guzzi
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Antonio CreusNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold ClarkNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe GlazebrookAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil HeathAJS

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Gordon Laing (†)NortonOverleden[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreAJSTeambeleid[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek FarrantAJSTeambeleid[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack BrettNortonTeambeleid[2]
Vlag van Nieuw-Zeeland Rod ColemanAJSTeambeleid[2]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray AmmNortonTeambeleid[2]

Onbekend[3]

Coureur Merk
Vlag van Australië Maurice QuinceyNorton
Vlag van België Firmin DauweNorton
Vlag van Duitsland Karl HofmannDKW
Vlag van Duitsland Siegfried WünscheDKW
Vlag van Frankrijk Jacques CollotNorton
Vlag van Frankrijk Pierre MonneretAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob KeelerNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John ClarkAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter DaveyNorton
Vlag van Italië Alano MontanariMoto Guzzi
Vlag van Italië Enrico LorenzettiMoto Guzzi
Vlag van Nieuw-Zeeland Barry StormontBSA
Vlag van Nieuw-Zeeland Leo SimpsonAJS

Top tien eindstand 350cc-klasse

PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus AndersonMoto Guzzi38
2Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray AmmNorton22
3Vlag van Nieuw-Zeeland Rod ColemanAJS20
4Vlag van Australië Ken KavanaghMoto Guzzi18
5Vlag van Italië Enrico LorenzettiMoto Guzzi15
6Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack BrettNorton14
7Vlag van Italië Duilio AgostiniMoto Guzzi9
8Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreAJS9
9Vlag van Nieuw-Zeeland Leo SimpsonAJS9
10Vlag van Frankrijk Pierre MonneretAJS8

125cc-klasse

Zonder het team van NSU verwachtte men een overwinning van Carlo Ubbiali met de MV Agusta 125 Bialbero. Ubbiali reed ook de snelste ronde, maar viel uit. Tarquinio Provini, die in de GP des Nations nog tweede was geworden, trainde met de fabrieks-Mondial 125 Bialbero, maar besloot te starten met een productieracer, de Mondial 125 Monoalbero. Hij won de race voor Roberto Colombo en klom naar de vierde plaats in de WK-eindstand. De privérijders met MV Agusta 125 Monoalbero's vielen allemaal uit, waardoor een aantal Spaanse rijders met Spaanse motorfietsen punten scoorden: José Antonio Elizalde en Juan Bertrand met Montesa's, Arturo Paragues met een Lube (NSU) en Gabriel Corsín met een MV Avello (MV Agusta). Zeven van de zeventien deelnemers haalden de finish.

Uitslag 125cc-klasse

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Tarquinio Provini Mondial 59"05"80 8
2 Vlag van Italië Roberto Colombo MV Agusta +1"21"66 6
3 Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) José Antonio Elizalde Montesa +1 ronde 4
4 Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Juan Bertrand Montesa +1 ronde 3
5 Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Arturo Paragues Lube +2 ronden 2
6 Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Gabriel Corsín MV Avello +2 ronden 1
7 Vlag van Nederland Dick Renooy Eysink +3 ronden

Niet gefinisht

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Gibraltar (1939-1982) John GraceMontesa
Vlag van Duitsland Hubert LuttenbergerMV Agusta
Vlag van Duitsland Karl LottesMV Agusta
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Enrique SireraMontesa
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Francisco GonzálezClua
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Juan AtorrasagastiMV Agusta
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Juan PuigMV Agusta
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Marcelo CamaMontesa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fron PurslowMV Agusta
Vlag van Italië Carlo UbbialiMV Agusta

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Rupert Hollaus (†)NSUOverleden[4]
Vlag van Duitsland Hans BaltisbergerNSUTeambeleid[5]
Vlag van Duitsland Hermann Paul MüllerNSUTeambeleid[5]
Vlag van Duitsland Werner HaasNSUTeambeleid[5]

Onbekend[3]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Willi ScheidhauerMV Agusta
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Gabriel CorsínMV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian PurslowMV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil SandfordMV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ivor LloydMV Agusta
Vlag van Italië Angelo CopetaMV Agusta
Vlag van Italië Franco BertoniMV Agusta
Vlag van Italië Guido SalaMV Agusta
Vlag van Italië Massimo GeneviniMV Agusta

Top tien eindstand 125cc-klasse

PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Oostenrijk Rupert Hollaus (†)NSU32
2Vlag van Italië Carlo UbbialiMV Agusta18
3Vlag van Duitsland Hermann Paul MüllerNSU15
4Vlag van Italië Tarquinio ProviniMondial14
5Vlag van Duitsland Werner HaasNSU11
6Vlag van Duitsland Hans BaltisbergerNSU10
7Vlag van Italië Guido SalaMV Agusta8
8Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil SandfordMV Agusta8
9Vlag van Italië Roberto ColomboMV Agusta6
10Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) José Antonio ElizaldeMontesa4
Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1954
FIM wereldkampioenschap wegrace
6e seizoen (1954)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1955

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1953
Grand Prix-wegrace van Spanje Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1955