Isle of Man TT 1959

Vlag van Man TT van Man 1959 Mountain Course Races
Snaefell Mountain Course
Officiële naam Isle of Man Tourist Trophy
Land Vlag van Man Isle of Man
Datum 1 tot 6 juni 1959
Senior TT (500 cc)
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King
Derde Vlag van Australië Bob Brown
Junior TT (350 cc)
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King
500 Formula One TT
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre
Tweede Vlag van Australië Bob Brown
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Shepherd
350 Formula One TT
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Anderson
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
TT van Man 1959 Clypse Course Races
Clypse Course
Lightweight TT (250 cc)
Snelste ronde Vlag van Italië Tarquinio Provini
Eerste Vlag van Italië Tarquinio Provini
Tweede Vlag van Italië Carlo Ubbiali
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick
Ultra-Lightweight TT (125 cc)
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Eerste Vlag van Italië Tarquinio Provini
Tweede Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Sidecar TT
Snelste ronde Vlag van Duitsland Walter Schneider / Vlag van Duitsland Hans Strauß
Eerste Vlag van Duitsland Walter Schneider / Vlag van Duitsland Hans Strauß
Tweede Vlag van Zwitserland Florian Camathias / Vlag van Duitsland Hilmar Cecco
Derde Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger / Vlag van Duitsland Horst Burkhardt

De Isle of Man TT 1959 was de tweede Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1959. De races werden verreden van 1- tot en met 6 juni op het eiland Man. Opnieuw reden alle WK-klassen op Man, maar voor de 125cc-klasse en de 250cc-klasse was het de openingsrace van het seizoen.

Algemeen

Deze TT werd gekenmerkt door het verschijnen van de eerste Amerikaanse en Japanse coureurs: Uit Japan kwam het team van Honda met Giichi Suzuki, Junzo Suzuki, Teisuke Tanaka, Naomi Taniguchi en de Amerikaan Bill Hunt als teamcaptain. Op privébasis startten de Amerikanen Fred LaBelle en Ralph Fox. Het zou achteraf de laatste TT van de Britse sterren Geoff Duke en Cyril Smith blijken te zijn. Na het verdwijnen van de Clubmans Junior TT en de Clubmans Senior TT in 1957 richtte men toch weer twee nieuwe klassen in, dit keer voor uitsluitend productieracers: de 500 Formula One TT en de 350 Formula One TT. De bedoeling daarvan was om de Britse machines een kans te geven om te winnen, want feitelijk sloot men hierdoor alleen de MV Agusta 350 4C en de MV Agusta 500 4C uit en kon er alleen gereden worden met de Norton Manx, de Matchless G50, de BMW R 50 en de AJS 7R. De coureurs namen deze klassen niet erg serieus, maar omdat ze op zaterdagavond vóór de raceweek werden verreden beschouwde men ze als een extra training. Het was dan ook eenmalig: in 1960 kwamen deze races niet terug. Het was ook de laatste editie waarin de kortere Clypse Course werd gebruikt.

Mountain Course Races

Senior TT

Zaterdag 6 juni, 8 ronden (486 km)

De Senior TT stond gepland voor vrijdag 5 juni, maar werd vanwege de weersomstandigheden een dag opgeschoven, maar ook op zaterdag was het weer zeer slecht. De race begon droog, waardoor John Surtees een recordronde met staande start van 101,18 mijl per uur kon rijden, maar daarna kregen de coureurs te maken met harde regen en mist, waardoor Surtees' racegemiddelde zakte naar 87,94 mijl per uur. Hij won de race met vijf minuten voorsprong op Alistair King en liefst tien minuten op derde man Bob Brown. John Hartle, de teamgenoot van Surtees, viel uit.

Uitslag Senior TT

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees MV Agusta 3:00"13'4 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King Norton 3:05"21'0 6
3 Vlag van Australië Bob Brown Norton 3:10"56'4 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Powell Matchless 3:11"14'2 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton 3:12"27'8 2
6 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Paddy Driver Norton 3:14"55'4 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd Matchless 3:16"27'4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk George Catlin Matchless 3:17"33'6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Rensen Norton 3:18"08'2
10 Vlag van Nieuw-Zeeland Peter Pawson Norton 3:18"21'4
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Setchell Norton 3:20"15'4
12 Vlag van Australië Ron Miles Norton 3:24"32'2
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Matchless 3:26"13'0
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ewan Haldane Norton 3:28"13'0
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Rowbottom Norton 3:28"18'4
16 Vlag van Australië Tom Phillis Norton 3:36"44'0
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Wright Norton 3:39"00'6
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry Grant Norton 3:42"28'6
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens AJS 3:42"44'4
20 Vlag van Verenigde Staten Fred LaBelle BMW 3:43"31'8

Niet gefinisht

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Eric HintonNorton
Vlag van Australië Jack FindlayNorton
Vlag van Duitsland Horst KassnerNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan TrowNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur WheelerAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob AndersonNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek MinterNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie DaleBMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack BrettNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John HartleMV Agusta
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry ShepherdNorton
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim RedmanNorton

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Ken KavanaghNorton
Vlag van Duitsland Alois HuberBMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff DukeNorton
Vlag van Italië Remo VenturiMV Agusta
Vlag van Nieuw-Zeeland John HemplemanNorton
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary HockingNorton

Top tien tussenstand 500cc-klasse

PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Verenigd Koninkrijk John SurteesMV Agusta16
2Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair KingNorton6
Vlag van Italië Remo VenturiMV Agusta
4Vlag van Australië Bob BrownNorton4
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary HockingNorton
6Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie DaleBMW3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek PowellMatchless
8Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Paddy DriverNorton2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry ShepherdNorton

Junior TT

Zaterdag 6 juni, 8 ronden (486 km)

John Surtees won de Junior TT zonder problemen, maar zijn teamgenoot John Hartle werd naar de derde plaats verdrongen door Bob McIntyre, tot diens AJS 7R in de vierde ronde stilviel. Daarna moest Hartle ook nog de aanvallen van Alistair King afslaan. Geoff Duke werd in zijn laatste TT-race vierde.

Uitslag Junior TT

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Surtees MV Agusta 2:46"08'0 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle MV Agusta 2:49"12'2 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King Norton 2:49"22'6 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Norton 2:50"12'4 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Anderson Norton 2:50"59'6 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick Norton 2:51"17'6 1
7 Vlag van Australië Bob Brown Norton 2:51"53'2
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton 2:52"13'8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Shepherd Norton 2:53"23'4
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk George Catlin AJS 2:53"24'8
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Rensen Norton 2:55"16'0
12 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking Norton 2:55"35'2
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ewan Haldane Norton 2:55"35'4
14 Vlag van Australië Eric Hinton Norton 2:55"43'6
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Mizen AJS 2:56"29'8
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Graham Norton 2:57"25'2
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith AJS 2:58"32'8
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Powell AJS 2:59"13'6
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Setchell Norton 2:59"41'2
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bruce Daniels Norton 2:59"51'4
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler AJS 2:59"59'2
22 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Norton 3:00"06'6
25 Vlag van Duitsland Horst Kassner Norton 3:00"49'8
36 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Norton 3:06"46'2

Niet gefinisht

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack FindlayNorton
Vlag van Australië Ken KavanaghNorton
Vlag van Australië Tom PhillisNortonGebroken drijfstang
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan ShepherdAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan TrowNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyreAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie DaleAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodNorton
Vlag van Verenigde Staten Ed LaBelleNorton
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Paddy DriverNorton

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Ernesto BrambillaMV Agusta
Vlag van Italië Gilberto MilaniNorton
Vlag van Italië Remo VenturiMV Agusta
Vlag van Nieuw-Zeeland John HemplemanNorton

Top negen tussenstand 350cc-klasse

(Slechts negen coureurs hadden al punten gescoord)

PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Verenigd Koninkrijk John SurteesMV Agusta16
2Vlag van Verenigd Koninkrijk John HartleMV Agusta10
3Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary HockingNorton6
4Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob AndersonNorton5
5Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair KingNorton4
6Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff DukeNorton3
7Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Paddy DriverNorton2
8Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave ChadwickNorton1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry ShepherdNorton

Formula One TT-race

De 500 Formula One TT en de 350 Formula One TT werden in één race verreden, op zaterdag 30 mei over slechts drie ronden. Coureurs die zowel in de Senior TT als in de Junior TT wilden starten moesten dus kiezen of ze met hun 350- of hun 500cc-machine zouden starten. De MV Agusta's waren uitgesloten, omdat hun machines niet over de toonbank te koop waren. De deelnemers namen deze race echter niet al te serieus. Ze beschouwden het als een extra training waaraan John Surtees en John Hartle niet mochten deelnemen.

500 Formula One TT

Uitslag 500 Formula One TT
Pos Coureur Merk Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton 1:09"28'4
2 Vlag van Australië Bob Brown Norton 1:10"39'0
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Shepherd Norton 1:10"54'4
4 Vlag van Australië Ken Kavanagh Norton 1:11"14'6
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jimmy Buchan Norton 1:11"39'6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Don Chapman Norton 1:11"56'2
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Powell Matchless 1:13"00'6
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Ingram Norton 1:13"27'8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bruce Daniels Norton 1:15"02'2
10 Vlag van Australië Ron Miles Norton 1:15"32'8
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Den Jarman Norton 1:17"19'0
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Norton 1:17"57'2
13 G. Pennington Norton 1:19"05'4
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Llewelyn Ranson Norton 1:19"48'8
15 Vlag van Verenigde Staten Ed LaBelle BMW 1:20"22'0
Niet gefinisht
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie DaleBMW

350 Formula One TT

Uitslag 350 Formula One TT
Pos Coureur Merk Tijd
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King AJS 1:11"45'4
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Anderson Norton 1:12"05'2
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Norton 1:12"27'8
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick Norton 1:13"28'2
5 Vlag van Australië Tom Phillis Norton 1:14"36'4
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Mizen AJS 1:14"54'6
7 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Norton 1:16"06'8
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith AJS 1:16"31'0
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Vernon Cottle Norton 1:18"45'0
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Robertson AJS 1:20"42'6
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Glazebrook Norton 1:23"52'8
12 Vlag van Verenigde Staten Ralph Fox AJS 1:23"53'8

Clypse Course Races

Lightweight TT

MV Agusta won met Tarquinio Provini de Lightweight TT, met Carlo Ubbiali als tweede, maar ze kregen veel tegenstand van Mike Hailwood op zijn privé-Mondial 250 Bialbero. Van de zesde tot en met de achtste ronde leidde Hailwood zelfs, maar zijn machine viel bij Brandish Corner stil. Provini en Ubbiali maakten er daarna een spannende race van en finishten slechts 0,4 seconde na elkaar. Dave Chadwick, voor de gelegenheid ook voorzien van een MV Agusta 250 Bicilindrica, werd derde. Tommy Robb bracht de "Geoff Monty Special" op de vierde plaats binnen.

Uitslag Lightweight TT

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Tarquinio Provini MV Agusta 1:23"15'8 8
2 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 1:23"16'2 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Chadwick MV Agusta 1:26"52'4 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb GMS 1:27"57'0 3
5 Vlag van Duitsland Horst Kassner NSU 1:29"43'0 2
6 Vlag van Oostenrijk Rudi Thalhammer NSU 1:29"49'6 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler NSU 1:23"47'0
8 Vlag van Oostenrijk Josef Autengruber NSU 1:24"02'6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fron Purslow NSU 1:25"18'0
10 Vlag van Duitsland Siegfried Lohmann NSU 1:25"59'0
11 N. Orr NSU 1:31"55'6
12 B. Andersson Velocette 1:24"10'4

Niet gefinisht

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Luigi TaveriMZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst DegnerMZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Horst FügnerMZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek MinterREG
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodMondial

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Günter BeerAdler
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie DaleBenelli
Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff DukeBenelli
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil CarterNSU
Vlag van Italië Emilio MendogniMorini
Vlag van Italië Libero LiberatiMorini
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary HockingMZ

Tussenstand 250cc-klasse

Conform wedstrijduitslag

Ultra-Lightweight TT

Tarquinio Provini won met zijn MV Agusta 125 Bialbero de Ultra-Lightweight TT, maar hij kreeg behoorlijk tegenstand van Luigi Taveri met de Oost-Duitse MZ RE 125 en Mike Hailwood met zijn Ducati 125 Trialbero. Taveri reed de snelste ronde, maar kwam op de finish zeven seconden tekort. Honda scoorde haar eerste WK-punt omdat Naomi Taniguchi zijn Honda RC 142 naar de zesde plaats stuurde. Honda won ook de teamprijs door de zevende plaats van Giichi Suzuki, de achtste plaats van Teisuke Tanaka en de elfde plaats van Junzo Suzuki.

Uitslag Ultra-Lightweight TT

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Tarquinio Provini MV Agusta 1:27"25'2 8
2 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri MZ 1:27"32'6 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Ducati 1:29"44'0 4
4 Vlag van Duitse Democratische Republiek Horst Fügner MZ 1:30"11'6 3
5 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 1:30"55'6 2
6 Vlag van Japan Naomi Taniguchi Honda 1:34"48'0 1
7 Vlag van Japan Giichi Suzuki Honda 1:37"03'4
8 Vlag van Japan Teisuke Tanaka Honda 1:38"58'6
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Ducati 1:39"12'2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fron Purslow Ducati 1:39"33'2
11 Vlag van Japan Junzo Suzuki Honda 1:41"18'6
12 R. Porter MV Agusta 1:43"46'8
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Maddrick Ducati 1:45"29'4
14 K. Tully Ducati 1:46"48'4
15 P. Carr Ducati 1:47"53'4
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Leonhard Harfield LCH 1:50"32'2
17 J. Percival MV Agusta 1:51"11'6
18 Gary Dickinson MV Agusta 1:54"50'4

Niet gefinisht

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Ken KavanaghDucati
Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst DegnerMZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave ChadwickMV Agusta
Vlag van Italië Bruno SpaggiariDucati
Vlag van Verenigde Staten Bill HuntHondaVal

Niet deelgenomen

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner MusiolMZ
Vlag van Duitsland Karl KronmüllerDucati
Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur WheelerDucati
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek MinterMZ
Vlag van Italië Alberto PaganiDucati / MV Agusta
Vlag van Italië Francesco VillaDucati
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary HockingMZ / MV Agusta
Vlag van Zweden Ulf SvenssonDucati

Tussenstand 125cc-klasse

Conform wedstrijduitslag

Sidecar TT

De Sidecar TT was de laatste klasse die ooit op de Clypse Course zou rijden. Het werd een tamelijk eenvoudige overwinning voor regerend wereldkampioenen Walter Schneider/Hans Strauß die twee minuten voorsprong hadden op Florian Camathias/Hilmar Cecco en vier minuten op Fritz Scheidegger/Horst Burkhardt. Cyril Smith viel in zijn laatste TT uit, waardoor geen enkele Norton-combinatie punten scoorde.

UitslagSidecar TT

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Walter Schneider Vlag van Duitsland Hans Strauß BMW 1:29"02'8 8
2 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Duitsland Hilmar Cecco BMW 1:31"06'8 6
3 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Duitsland Horst Burkhardt BMW 1:33"16'2 4
4 Vlag van Duitsland Helmut Fath Vlag van Duitsland Alfred Wohlgemuth BMW 1:33"51'0 3
5 Vlag van Zwitserland Edgar Strub Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Woollett BMW 1:36"12'2 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Owen Greenwood Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Fairbrother Triumph 1:37"15'8 1
7 Vlag van Duitsland Loni Neußner Vlag van Duitsland Edwin Blauth BMW 1:37"15'8
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Freeman Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton 1:38"34'4
9 R. Cheney J. Gibbins Norton 1:41"12'6
10 R. Yorke M. Merrick Norton 1:42"08'6
11 B. Green R. Eden Norton 1:42"44'4
12 T. Folwell P. Knocker Norton 1:43"37'2
13 P. Millard A. Tressland Norton 1:44"24'2
14 D. Brindley J. Waugh BSA 1:44"25'6
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie Beeton Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Bulgin Norton 1:44"28'0
16 G. de Orfe D. Fynn Norton 1:44"28'2
17 Stan Nightingale E. Sheldon Norton 1:44"40'4
18 E. Walker J. Bollington WRB-Triumph 1:46"14'0
19 E. Vincent R. Harding Norton 1:48"37'4
20 J. Horan J Bowden EYT-Norton 1:43"00'0

Niet gefinisht

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill BeeversVlag van Verenigd Koninkrijk John ChisnellBMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril SmithVlag van Verenigd Koninkrijk Eric BlissNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Pip HarrisVlag van Verenigd Koninkrijk Ray CampbellBMW

Niet deelgenomen

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Alwin RitterVlag van Duitsland Peter JossBMW
Vlag van Duitsland August RohsiepeVlag van Duitsland Arthur GardyanczikBMW
Vlag van Duitsland Max DeubelVlag van Duitsland Horst HöhlerBMW
Vlag van Frankrijk Jo RogliardoVlag van Frankrijk Marcel GodillotBMW
Vlag van Frankrijk Joseph DuhemVlag van Frankrijk Roger BurtinBMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill BoddiceVlag van Verenigd Koninkrijk Bill CanningNorton

Top acht tussenstand zijspanklasse

(Slechts acht combinaties hadden al punten gescoord)

PosCoureurBakkenistMerkPtn
1Vlag van Duitsland Walter SchneiderVlag van Duitsland Hans StraußBMW14
2Vlag van Zwitserland Fritz ScheideggerVlag van Duitsland Horst BurkhardtBMW12
3Vlag van Zwitserland Florian CamathiasVlag van Duitsland Hilmar CeccoBMW6
Vlag van Duitsland Helmut FathVlag van Duitsland Alfred WohlgemuthBMW
Vlag van Zwitserland Edgar StrubVlag van Zwitserland Jo Siffert en Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick WoollettBMW
6Vlag van Frankrijk Jo RogliardoVlag van Frankrijk Marcel GodillotBMW2
7Vlag van Verenigd Koninkrijk Owen GreenwoodVlag van Verenigd Koninkrijk Terry FairbrotherTriumph1
Vlag van Duitsland Alwin RitterVlag van Duitsland Peter JossBMW

Trivia

De Mondial 125 Bialbero naast de Honda RC 160 in de Honda Collection Hall
Honda RC 142

Het Honda-team

Honda-oprichter Soichiro Honda had in 1954 de Isle of Man TT bezocht en was in eerste instantie onder de indruk van de Snaefell Mountain Course en de Clypse Course, maar hij schrok van de vermogens die de machines leverden. Toch gaf hij marketing-directeur Takeo Fujisawa de opdracht om een plan te maken om al in 1955 aan de TT deel te nemen met een 250cc-machine die 25 pk moest leveren. Dat was niet haalbaar, want de sterkste Honda, de Honda Dream Model 4E leverde slechts 8½ pk, terwijl een NSU Sportmax-productieracer 39 pk op de been bracht. Voor de TT van 1959 stelde men in 1958 Kiyoshi Kawashima[1] als projectleider aan. Zijn eerste taak was een racemachine te ontwikkelen. Hoewel er veel ingenieurs van middelbare leeftijd bij Honda werkten, stelde "Oyaji" (Vader) Honda alleen jonge mensen aan bij het team. Tadashi Kume[2] en Kimio Shinmura waren verantwoordelijk voor de motor en Toshiji Baba ontwikkelde het frame. De coureurs werden geworven uit de Honda Speed Club, een fabrieksvereniging die ook in de heuvelklimwedstrijden op de Asama-vulkaan aan de start kwam. Men schafte een Mondial 125 Bialbero uit 1956 aan om als voorbeeld te dienen.[3] Hoewel de Mondial een eencilinder was, besloot men toch een tweecilinder te bouwen, de Honda RC 141.

In januari 1959 was deze eerste machine, die RC 141 heette, klaar. Ze leverde echter slechts 15,3 pk en dat was veel minder dan de twee jaar oude Mondial. De RC 141 was een staande paralleltwin met dubbele bovenliggende nokkenassen die door een koningsas werden aangedreven. De boring/slagverhouding was 44 x 41 mm waardoor de cilinderinhoud op 124,7 cc kwam. De machine had echter slechts twee kleppen per cilinder. Er werd meteen een tweede machine ontwikkeld die vier kleppen per cilinder had. Deze RC 142 leverde 17,4 pk. De machines hadden een ruggengraatframe met de motor als dragend deel en een schommelvoorvork. De remmen waren simplexremmen. De cilinders helden 6° voorover. De inlaatkleppen maakten een hoek van 40° en de uitlaatkleppen een hoek van 44°. Er waren Keihin-vlakke schuif carburateurs met losse vlotterkamers gebruikt. De smering werd verzorgd door een wet-sumpsysteem met twee liter olie. De machines hadden zes versnellingen

Met vijf RC 141's en vier Honda CB 92 Benly Super Sports als trainingsmotor toog men naar het eiland Man. Het team bestond uit Kawashima, de monteurs Hisaichi Sekiguchi en Shunji Hirota, de manager Yoshitaka Iida en de coureurs Giichi Suzuki, Naomi Taniguchi, Junzo Suzuki, Teisuke Tanaka en Bill Hunt, een Amerikaan die ook als tolk fungeerde. Het team begon de trainingen en de verkenningen van de Clypse Course met Honda CB 92 Benly's die in februari op de markt gekomen waren. De vierklepskoppen die van de RC 141 de RC 142 maakten arriveerden per luchtpost, maar voor de race konden slechts drie machines omgebouwd worden. Het team werkte een maand lang inclusief de weekenden door om de machines raceklaar te maken, maar was alom nerveus toen de concurrenten begonnen te trainen. De Ultra-Lightweight TT werd gewonnen door Tarquinio Provini met een MV Agusta, Luigi Taveri werd met een MZ tweede en Mike Hailwood met een Ducati derde. Taniguchi werd zesde, Giichi Suzuki zevende, Tanaka achtste en Junzo Suzuki tiende. Taniguchi won een zilveren Replica en Giichi Suzuki en Tanaka wonnen bronzen Replica's. Het team kreeg ook de constructeursprijs.

In de hele Honda-fabriek begon men enthousiast te worden, ook nadat Soichiro Honda persoonlijk in een speciale uitgave van de bedrijfskrant zijn waardering had uitgesproken, maar erbij had vermeld dat er nog een lange weg te gaan was. De gemiddelde snelheid van de MV Agusta op Man was 119,17 km/h, terwijl Taniguchi's Honda slechts 109,90 km/h gemiddeld gehaald had. De topmachines reden gemiddeld rondetijden van 8 minuten en 40 seconden, terwijl de Honda's er gemiddeld 9 minuten en 22,2 seconden over deden.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1959
FIM wereldkampioenschap wegrace
11e seizoen (1959)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1959

Vorige race:
Isle of Man TT 1958
Isle of Man TT Volgende race:
Isle of Man TT 1960