Isle of Man TT 1947

De geallieerden konden na de oorlog grote invloed uitoefenen op de Fédération Internationale de Motocyclisme. Duitsland werd voorlopig uitgesloten van deelname aan internationale wedstrijden, maar voor de Britten was het ook belangrijk dat het gebruik van compressoren verboden werd. Daarmee hadden de Duitsers en de Italianen voor de oorlog grote vorderingen gemaakt. Hierdoor werden ook de snelste concurrerende motorfietsen als de BMW RS 500, de geblazen DKW's en NSU's, de Moto Guzzi Compressore 250 en de Gilera Rondine buitenspel gezet

Acht jaar na de laatste TT was het logisch dat een aantal coureurs inmiddels gestopt was. Daaronder waren "Crasher" White, die vanwege zijn huwelijk was gestopt en Stanley Woods, die inmiddels 44 jaar oud was en zich ging richten op de rustiger trialsport. Henry Tyrell-Smith leidde korte tijd de reparatiewerkplaats van de buitgemaakte fabriek van Volkswagen in Wolfsburg en ging daarna op de ontwikkelingsafdeling van Triumph werken. Ook was een aantal gesneuveld. Harry Lamacraft was in 1943 boven Nederland neergeschoten met zijn Lockheed Ventura-bommenwerper, Walter Rusk was al in 1940 neergestort met een Hawker Hart-lesvliegtuig. Ted Mellors had de oorlog overleefd, maar verongelukte in 1946 door koolmonoxidevergiftiging in zijn eigen garage. Wal Handley, die al halverwege de jaren dertig was gestopt met motorraces, was in 1941 neergestort met een Bell P-39 Airacobra-jachtvliegtuig.

De machines waren grotendeels vooroorlogs, omdat de ontwikkelingen tijdens de oorlog hadden stilgelegen. Een uitzondering was Associated Motor Cycles, dat eigenaar was van AJS, Matchless en Sunbeam. Het had een grote opdracht gekregen om de motorfietsen die bij de Slag om Duinkerke van 1940 verloren waren gegaan te vervangen. Onder de bezielende leiding van de broers Harry, Charlie en Bert Collier kreeg de van Norton overgekomen Joe Craig de opdracht om een nieuwe tweecilinder te ontwikkelen. Het prototype kreeg nog de naam Sunbeam E90S, maar in 1947 was het inmiddels de AJS E90 geworden. Een succes werd het nog niet: Leslie Graham werd er slechts negende mee in de Senior TT. Moto Guzzi stuurde een Bicilindrica 500 voor Freddie Frith, die echter tijdens de training geblesseerd raakte. Norton had vlak voor de oorlog de Norton CS1 en de Norton CJ1 doorontwikkeld tot de Norton 30M en de Norton 40M, met ongedempte telescoopvorken. De 30M won de Senior TT, maar de 40M was niet opgewassen tegen de Velocette KTT Mk VIII, die de eerste vier plaatsen in de Junior TT bezette. In de Lightweight TT ging Moto Guzzi met de Moto Guzzi Albatros met de eer strijken.

De Auto-Cycle Union introduceerde drie nieuwe klassen, waarmee ze inspeelde op de populaire clubmanraces. Dit waren wedstrijden voor "normale" straatmotorfietsen, waarmee leden van clubs op korte circuits tegen elkaar konden racen zonder de hoge kosten voor een productieracer. De 250cc-Clubmans Lightweight TT, de 350cc-Clubmans Junior TT en de 500cc-Clubmans Senior TT reden tegelijk, maar de 250cc-machines reden slechts drie ronden, de overige klassen vier. De machines moesten voorzien zijn van een kickstarter en verlichting en mochten geen megafoonuitlaten gebruiken.