Oejezd Gori

De belangrijkste economische activiteit was in Gori destijds agrarisch van aard, met voornamelijk landbouw en tuinbouw bedreven door Georgiërs en Armeniërs), veeteelt door Osseten en handel door Joden en Armeniërs. De belangrijkste gewassen op de akkers waren tarwe, gerst, spelt, haver en maïs. De boomgaarden bestonden voornamelijk uit wijnstokken, met daartussen fruitbomen. In de bergachtige delen van de provincie was de veeteelt een belangrijke tak van de economie.^[3]

Het gebied kende in de 19e eeuw nauwelijks industriële ontwikkeling, maar de handel was goed ontwikkeld. Sommige dorpen aan de rivier de Koera hielden zich bezig met het vervoeren van hout per vlot naar Gori en Tbilisi. De stad Gori was na Tbilisi de belangrijkste handelsplaats in het gouvernement. De Transkaukasische spoorlijn liep vanaf haar opening in 1871 voor een belangrijk gedeelte door de provincie, wat bijdroeg aan de economische ontwikkeling.^[3] Bij Soerami werd medio 1880 de spoorlijn onder de Soeramipas door gegraven met een vier kilometer lange tunnel, de langste in het Russische Rijk, ten behoeve van de olietransporten van Bakoe naar Batoemi.

Het oejezd Gori wijzigde door de jaren door afsplitsingen, toevoegingen en interne herschikking van bestuurlijke eenheden. Na de fusie in 1840 van het gouvernement Georgië met het oblast Imeretië tot het gouvernement Georgië-Imeretië werd Gori verkleind door de afsplitsing in 1842 van het woongebied van de Osseten in het noorden als okroeg Ossetië. Er werd een nieuw district Gorski (Berg) gevormd voor de bergdorpen in het noorden van Gori. Er waren op dat moment vier 'politiedistricten' (oetsjastok), te weten Gorski, Ksani, Soerami en Chidistavi. Het district Gorski werd vervolgens in 1843 afgesplitst van de provincie als een okroeg, waarin ook een deel van het district Ksani opgenomen werd.^[1]

Op 14 december 1846 werd oejezd Gori onderdeel van het nieuwe gouvernement Tiflis, waarin het een van de acht provincies was.^[2] Op 18 juni 1859 werd het okroeg Ossetië weer opgeheven, waarvan het grootste deel aan Gori werd toegekend en een deel aan het oejezd Doesjeti. Het deel in Gori vormde het district Ossetië.

In de provincie Gori woonden voornamelijk Georgiërs, bijna twee derde van de bevolking in 1897. De belangrijkste etnische minderheid waren Osseten, die ruim een kwart van de bevolking waren en met name in het district Tschinvali en Medzjvrischevi woonden. Ook in het Trialetigebergte in het district Chidistavi in het zuiden van de provincie woonde een grote hoeveelheid Osseten. De Armeniërs waren de derde bevolkingsgroep. In latere jaren nam hun aantal sterk af. Twee derde van de Georgische Joden in Gori woonde in 1886 in de stad Tschinvali, waar zij een absolute meerderheid vormden.

In de volkstelling van 1897 gaf bijna 86 procent van de bevolking aan tot een orthodoxe kerk te behoren (Russisch en Georgisch). Ruim tien procent behoorde tot de Armeens-Apostolische Kerk en bijna twee procent was joods. Andere geloofsovertuigingen waren minimaal aanwezig.^[15]