Oejezd Letsjchoemi

De belangrijkste economische activiteit in Letsjchoemi was destijds agrarisch van aard, met name landbouw en veeteelt. De voornaamste verbouwde gewassen waren maïs en tarwe en in minder mate gierst, gerst, rogge, bonen en erwten. Ongeveer 2,6% van het totale oppervlak van Letsjchoemi was in gebruik voor de landbouw. In de hoogste en meest onherbergzame gebieden kon alleen gerst en rogge in geringe mate verbouwd worden.

Tuinbouw en wijnbouw kwamen alleen voor in het zuidelijke deel van Letsjchoemi en de warmere delen van Svanetië. De wijnbouw was in sommige gebieden van groot belang voor de bevolking en was de belangrijkste economische activiteit na de graanproductie. De veeteelt vond vooral in het noorden van de provincie plaats, waar uitgestrekte weiden waren op de hellingen van de Grote Kaukasus en het Svanetigebergte. Er was een kleine ambachtelijke industrie, voor voornamelijk lokaal gebruik. De bevolking leefde daarnaast van seizoensgebonden arbeid in andere delen van het land, zoals in de steden Koetaisi, Tbilisi en Batoemi.^[4]

De infrastructuur in de provincie was slecht ontwikkeld en bestond voor het grootste uit landwegen en voetpaden. De enige weg van belang liep door het zuidoosten van de provincie, met een aftakking naar het provinciecentrum Tsageri.^[4] Deze Osseetse Militaire Weg was in de tweede helft van de 19e eeuw gebouwd vanaf de stad Koetaisi stroomopwaarts langs de Rioni over de 2820 meter hoge Mamisonpas naar het Ossetisch district van het oblast Terek aan de noordkant van de Kaukasus. Dit werd een belangrijke route tussen de Noordelijke Kaukasus en West-Georgië.

Het zuidelijke en tevens laagste deel bestaat uit de doorgang van de Rioni en Tschenistskali naar het laagland. Dit gebied staat ook wel bekend als de streek Letsjchoemi. Naar het noorden, voorbij het beboste Letsjchoemigebergte, die het Rioni-bekken scheidt van de bovenloop van de Tschenistskali, ligt de langgerekte vallei van de bovenloop van de Tschenistskali. Dit deel staat bekend als Neder-Svanetië (of ook wel Dadiani-Svanetië, refererend aan de Dadiani-dynastie die hier heerste).^[4]

Het klimaat is hier kouder en in het oosten liggen tegen de Grote Kaukasus aan de meest onvruchtbare gebieden. Het grootste verschil is de bevolking. In Letjschoemi wonen voornamelijk Imeretianen, in Neder-Svanetië vooral Svaneten. In het noorden van dit dal bevindt zich het hoge met sneeuw bedekte Svanetigebergte dat tot 4000 meter hoogte reikt en bijna parallel loopt aan de Grote Kaukasus. Dit gebergte scheidt Neder-Svanetië scheidt van het derde gebied, Opper-Svanetië, verdeeld in Vrij-Svanetië en Vorstelijk-Svanetië. Hier bevindt zich de bovenloop van de Engoeri, ingeklemd tussen het Svanetigebergte en de Grote Kaukasus.^[4]

In het oejezd Letsjchoemi woonden vrijwel alleen maar etnische Georgiërs (bijna 99 procent). Hiervan was bijna twee derde Imeretiaan (66,0 procent) en bijna een derde Svaneet (32 procent). De laatste groep woonde voornamelijk in het district Svaneti in het noorden van de provincie. Een Georgisch Joodse gemeenschap van ruim vierhonderd woonde in het dorp Lailasji in het district Alpani. Hier woonden ook alle Armeniërs in de provincie.^[14][4]

In lijn met de bevolkingssamenstelling gaf bijna 99 procent in de volkstelling van 1897 aan tot een Oosters-orthodoxe kerk te behoren. Het merendeel van de rest was Joods en Armeens-Apostolisch.^[15] De Svaneten waren nominaal orthodox-christelijk, maar hingen een mengeling aan van heidense en christelijke overtuigingen.^[4]