Lammert Huitema

Hij begon op zijn tiende met schaatsen en maakte deel uit van de Groningse juniorenselectie. Door overbelasting moest hij als tiener een knieoperatie ondergaan. Hij mocht daarna vier jaar niet schaatsen. Zijn arts adviseerde hem te gaan fietsen.^[2] Hij begon als achttienjarige wielrenner in 1980 en reed vanaf 1982 bij de amateurs. In mei 1982 zegevierde hij met ruime voorsprong in een wedstrijd in het Duitse Wolfsburg.^[3] Tweemaal won hij het criterium in zijn woonplaats Roden. Vanaf 1984 pakte hij het schaatsen weer op en combineerde dit met wielrennen. Zijn eerste schaatszege behaalde hij als B-rijder op 23 december 1986 op de kunstijsbaan van Stadspark Groningen.^[4] Hij nam ook deel aan langebaanwedstrijden en won in januari 1987 de 500 meter bij de Groningse kampioenschappen.^[5] Eind januari 1987 werd hij Gronings marathonkampioen bij de B- en C-rijders.^[6]

Op 26-jarige leeftijd ging hij als bezorger van leesportefeuilles halve dagen werken om meer tijd te hebben voor trainingen. Hij mengde zich in 1987 voor het eerst tussen de nationale toprijders. Bij het noordelijke marathonkampioenschap op 15 november 1987 reed hij naar de vierde plaats. Na winnaar Yep Kramer, Jan Eise Kromkamp en Lex Cazemier. Huitema bleef Bennie van der Weide (vijfde) en Piet Kleine (zesde) voor.^[7] Tien dagen later won hij in Stadspark in Groningen zijn eerste marathon.^[8] Huitema behaalde bij de NK marathon op kunstijs in januari 1988 na Bart Veldkamp de tweede plaats bij de B-rijders in Deventer.^[9] Hij reisde naar het Canadese Ottawa waar op 12 februari 1988 het officieuze WK-marathon werd gehouden. Huitema keerde terug met de bronzen medaille. Op 1 maart 1988 werd hij Gronings marathonkampioen.^[10]

Met ingang van het seizoen 1988/1989 behoorde hij tot de A-rijders, maar de overgang bleek in het eerste jaar nog groot. Zijn eerste overwinning op het hoogste plan behaalde hij in december 1989 in de marathon van Assen die meetelde voor de KNSB Cup.^[11] In het eindklassement van de KNSB Cup bezette hij als nieuwkomer de vierde plaats. Ook in de zomer van 1990 was hij als wielrenner actief in criteriums en hij won de ronde in zijn voormalige woonplaats Haren. Maar voor hem was het fietsen ondergeschikt aan het marathonschaatsen.^[12] In december 1990 verraste hij alle toprijders door de zege weg te kapen in de marathon op De Meent in Alkmaar.^[13] Ook bij de eerste marathon op natuurijs in het Drentse Veenoord was Huitema de snelste, op 3 februari 1991.^[14]

Voor Huitema brak rond zijn dertigste verjaardag in 1991 de beste periode aan. Op het NK marathon op kunstijs verloor hij 12 januari 1991 op de ijsbaan in Eindhoven de sprint van Richard van Kempen waardoor hij tweede werd. Alhoewel hij liever niet op natuurijs schaatste, haalde hij in 1991 twee keer het podium bij een natuurijsklassieker. Na het brons in De 100 van Eernewoude op 12 februari, pakte hij twee dagen later het zilver in de Noordwesthoekrit. Beide keren was Yep Kramer de winnaar.^[15] Huitema nam op 11 maart 1991 voor het eerst deel aan een Alternatieve Elfstedentocht. Hij finishte als derde in het Finse Rovaniemi in de door Evert van Benthem gewonnen tocht over 200 kilometer.^[16] Een prestatie die hij een jaar later, eveneens in Rovaniemi, herhaalde. Bij de KNSB Cup bereikte hij eind februari 1992 met de derde plaats voor het eerst het eindpodium. Huitema won onder meer de marathon in Thialf in Heerenveen.^[17]

Huitema opende het succesjaar 1993 op 9 januari met het winnen van de nationale titel. Hij klopte op De Uithof in Den Haag Arnold Stam (tweede) en Henk Angenent (derde).^[18] Ook in 1994 en 1996 werd hij Nederlands marathonkampioen. Hij won eind februari 1993 voor het eerst het klassement van de KNSB Cup. Net zoals bij het NK verwees hij Stam en Angenent naar de andere ereplaatsen.^[19] In 1996 was hij wederom de eindwinnaar van de KNSB Cup. Op 21 februari 1994 won hij een nationale titel die hij nog niet in bezit had. In Giethoorn toonde hij zich de sterkste op het NK op natuurijs. Een paar dagen eerder was hij tijdens een trainingstocht op het Zuidlaardermeer in een wak gereden en onder het ijs doorgeschoten. Op het nippertje kon hij zich redden met hulp van een trainingsmaat.^[20] Huitema maakte zijn zegelijst nog completer met het winnen van de Jaap Eden Trofee, de openingswedstrijd van het seizoen op 21 oktober 1995. Eerder dat jaar, op 28 januari, was hij het snelste in de eindsprint van de alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee in Oostenrijk.^[21] Zijn laatste grote overwinning behaalde hij 8 februari 1997. Op de Oostenrijkse Plansee veroverde hij het Open NK marathon op natuurijs. Door deze zege prijkten alle nationale titels op zijn erelijst. Een maand eerder reed hij in Nederland zijn eerste Elfstedentocht en finishte als negentiende. Hij was geen liefhebber van de Elfstedentocht vanwege het schaatsen in het donker en het klunen.^[22]

Huitema werkte later als complexbeveiliger bij de Penitentiaire Inrichting Veenhuizen. Na zijn actieve schaatsloopbaan was hij van 2004 tot 2015 ploegleider van de Groningse marathonschaatsploeg Team Selecteq. Hij raakte in mei 2017 zwaargewond in Duitsland toen hij tijdens de toertocht Hel van Twente werd aangereden door een auto. Hij verbleef een week in het ziekenhuis van Nordhorn waarna hij thuis verder revalideerde.^[23]