Henri Ruitenberg

Ruitenberg voetbalde in een lager team van OWIOS in zijn woonplaats Oldebroek waar zijn vader een fouragehandel (handel in veevoer) dreef. In 1977 nam hij deel aan een wedstrijd op natuurijs in Oldebroek. Voor Ruitenberg was het na tien rondjes voorbij. Maar hij genoot van de sfeer en entourage. Vooral door toedoen van streekgenoot en smaakmaker Dries van Wijhe.^[1] Ruitenberg besloot daarop marathonschaatser te worden en werd lid van ijsclub DSO in Epe. Hij leerde snel en na een jaar als B-rijder maakte hij promotie naar de A-groep. Toch duurde het nog een enkele seizoenen voordat hij doorbrak. Ruitenberg, werkzaam als verwarmingsmonteur, combineerde het schaatsen met wielrennen. In de zomermaanden reed hij zo’n zestig amateurcriteriums en in de winter stapte hij over op het veldrijden. Vanaf 1983 verminderde hij het aantal wielerwedstrijden en hij gebruikte het fietsen vooral als training voor het schaatsen.

Dat pakte goed uit want Ruitenberg won op 4 november 1984 de Jaap Eden Trofee, de ouverture van het marathonseizoen.^[2] Deze zege was de voorbode van een succesvolle periode. Half december 1984 won hij het klassement van de Heineken Zesdaagse en op 15 januari 1985 werd hij Nederlands kampioen op natuurijs.^[3] Hij veroverde eind februari de eerste plaats in het klassement van de KNSB Cup. Daar tussendoor werd op 21 februari 1985 de Elfstedentocht gehouden. Ruitenberg verkeerde in goede vorm en was een kanshebber voor de eindzege. Hij vormde met Evert van Benthem, Jan Kooiman en Jos Niesten de kopgroep in de beslissende eindfase. In de sprint werd hij op het nippertje verslagen door Van Benthem en eindigde op de tweede plaats.^[4] Door bemiddeling van Dries van Wijhe vond hij een andere baan, als fietsenmaker in een rijwielzaak. Daardoor hield hij meer tijd over voor training en het skeeleren in de zomermaanden.^[5]

In het volgende schaatsseizoen kreeg hij al snel een terugval. Hij werd ziek en het intensieve skeeleren in de zomer leek hem op te breken.^[6] In de loop van januari 1986 kwam hij terug in vorm. Op 16 februari won hij de natuurijsklassieker Hollands Venetiëtocht en hij gold weer als favoriet voor de Elfstedentocht die tien dagen later werd verreden. Maar Ruitenberg kon ditmaal geen hoofdrol spelen. Hij raakte achterop bij het klunen en brak al vroeg een punt van zijn schaats af. Hij finishte op de negende plaats met iets meer dan 9 minuten achterstand op winnaar Van Benthem. In 1987 won hij voor de tweede keer de Hollands Venetiëtocht.^[7]

Ruitenberg behaalde in de jaren erna verschillende ereplaatsen maar boekte geen grote marathonzeges meer. Wel werd hij op 9 september 1989 Nederlands kampioen bij het skeeleren in Maasland.^[8] In februari 1996 eindigde hij bovenaan in het klassement van de Klassieker Cup. Hij vergaarde de meeste punten bij de natuurijsklassiekers van dat seizoen. Bij de Elfstedentocht van 4 januari 1997 reed de bijna veertigjarige Ruitenberg in dienst van zijn jongere broer René. Beide broers zaten in de kopgroep maar door een val raakte René achterop. Henri hield even in, maar zijn broer kon niet meer aanhaken. Ook Henri verloor de aansluiting met de kopgroep en reed alleen naar de eindstreep die hij als dertiende passeerde. Door de diskwalificatie van Piet Kleine, die een stempelpost had gemist, schoof Ruitenberg op naar de twaalfde plek.^[9] In de nadagen van zijn carrière werd het marathonschaatsen commerciëler doordat enkele grote firma’s, zoals Wehkamp en DSB Bank, geld staken in de sport. Tot zijn achtenveertigste bleef Ruitenberg, vanaf 1996 fulltime sportman, deel uitmaken van het marathonpeloton. Na enkele seizoenen in de anonimiteit te hebben gereden, stopte hij in maart 2005.