Bennie van der Weide

Bij de Elfstedentocht van 1963 was hij vijftien en nog te jong om deel te mogen nemen. Hij raakte vanaf toen verslingerd aan het schaatsen en sloot zich aan bij de trainingsgroep in zijn woonplaats Bolsward.^[1] Van der Weide, timmerman van beroep, verhuisde in 1969 naar Heerenveen. Hij won op 9 januari 1970 zijn eerste wedstrijd: de Zuidwesthoekrit, een tocht op natuurijs over 80 kilometer.^[2] Daarna volgden meerdere overwinningen, zoals de marathon op ijsbaan De Meent in Alkmaar op 3 december 1972.^[3]

Van der Weide werd op 14 maart 1973 op de Jaap Edenbaan in Amsterdam de eerste winnaar van de KNSB Cup, die als sponsornaam Heineken Trofee droeg. Hij won drie van de negen races. Op de slotdag finishte hij als vierde, maar hij had zo'n ruime voorsprong dat de eindzege niet in gevaar kwam.^[4] Een jaar later bij de tweede editie eindigde Van der Weide als derde in het eindklassement en ging de zege naar Henk Portengen.^[5] Hij streed in 1975 niet meer mee om de topposities en werd zevende.

Door de milde winters met weinig schaatsijs in Nederland in de jaren zeventig, weken de marathonschaatsers uit naar het buitenland. In het Noorse Lillehammer werd op 2 maart 1974 de eerste Alternatieve Elfstedentocht gehouden. Van der Weide eindigde op de veertiende plaats in de door Jan Roelof Kruithof gewonnen race.^[6] De alternatieve Elfstedentocht werd op 31 januari 1976 in het Finse Lahti verreden. Van der Weide finishte als zevende in dezelfde tijd als winnaar Kruithof.^[7] Na de elfde plaats op 5 maart 1977 in Oulu in Finland, moest op 4 maart 1978 door invallende dooi de wedstrijd in Lahti worden ingekort van 200 naar 100 kilometer. Jaap Jonkman werd de winnaar en Van der Weide reed naar de vierde plaats. Na de finish schaatste hij in zijn eentje nog een extra ronde van 50 kilometer, om aan te tonen dat het best te doen was.^[8] Twee jaar later, 23 februari 1980, werd Van der Weide opnieuw vierde. Ditmaal in een volledige tocht in Oulu. In 1981 in Lahti moest hij door een kapotte schaats de wedstrijd vroegtijdig verlaten. Door de strenge vorst ontstonden scheuren in het ijs waardoor schaatsers kampten met materiaalpech.^[9] De alternatieve Elfstedentocht van 1983 vond plaats in de Verenigde Staten. Op het meer Memphremagog, op de grens met Canada, was Jan Roelof Kruithof de sterkste. Van der Weide kwam als vijfde binnen.

Van der Weide behaalde de zilveren medaille op 17 januari 1976 bij het NK marathonschaatsen op kunstijs. Op de ijsbaan in Eindhoven ging de zege naar Wout List die in de sprint Van der Weide en Henk Portengen met klein verschil klopte.^[10] Zijn laatste grote nationale marathonzege boekte hij op tweede kerstdag 1976 toen hij de Martini Bokaal won op de ijsbaan in Groningen. Op de bevroren ijsvlakte in Makkum pakte Van der Weide de Friese titel op 9 februari 1979.^[11] Ook won hij de eerste marathon op natuurijs in het Friese Gorredijk op 17 januari 1982.^[12]

Van der Weide liet in dat weekeinde van 16 en 17 januari 1982 de marathon om de KNSB Cup op de Jaap Edenbaan in Amsterdam schieten. Want hij gaf de voorkeur aan twee tochten op natuurijs. Op zaterdag de Rottemerentocht in Zevenhuizen, waar hij zesde werd, en op zondag de gewonnen marathon in Gorredijk. De KNSB accepteerde dit niet en legde hem, en nog enkele andere rijders, een schorsing op van twee wedstrijden.^[13] Van der Weide negeerde de schorsing en verscheen op 23 januari gewoon aan de start bij de marathon in Deventer die meetelde voor de KNSB Cup. Hij finishte als zwartrijder op de vierde plaats en werd uit de uitslag geschrapt.^[14] Na spoedberaad besloot de commissie van beroep van de KNSB enkele dagen later de schorsing voorlopig op te heffen.^[15] Uiteindelijk werden eind maart 1982 alle geschorste marathonrijders vrijgesproken.^[16]

Drie dagen voor zijn eerste Elfstedentocht klopte hij Evert van Benthem op 17 februari 1985 in de sprint van de marathon in Gorredijk.^[17] Als 37-jarige debutant finishte hij op 20 februari op de 36e plaats op ruim 19 minuten van winnaar Van Benthem. ^[18] Al enkele weken voor zijn tweede Elfststedentocht, gehouden op 26 februari 1986, werden in Nederland marathons op natuurijs verreden. Van der Weide won op 9 februari de wedstrijd in Franeker.^[19] Hij finishte bij de Elfstedentocht met de 92e plaats in de middenmoot van de wedstrijdrijders. Aan de Elfststedentocht van 1997 nam hij deel als toerrijder. Hij voltooide de tocht niet alleen op de schaats. Hij legde in latere jaren de Elfstedenroute van 200 kilometer ook af op de fiets, op de step, op skeelers, wandelend en met de kano.^[20]

Midden jaren tachtig begon hij In de zomermaanden met skeeleren.^[21] Niet alleen om zijn conditie op peil te houden, maar hij nam ook deel aan wedstrijden.^[22] Bij het eerste Nederlands kampioenschap, op 14 september 1985 in Hattem, eindigde hij als tweede achter winnaar Dries van Wijhe.^[23] In 1986 werd in Friesland een Elfstedencompetitie georganiseerd. Jan Eise Kromkamp won het klassement na elf races voor de nummer twee Van der Weide.^[24] Hij was een jaar later initiatiefnemer van de eerste skeelerrace over 200 kilometer die de route van de Elfstedentocht volgde. Dries van Wijhe won voor Van der Weide die tweede werd.^[25]

Halverwege het schaatsseizoen 1988/1989 besloot hij te stoppen met de wedstrijdsport bij de A-rijders. De 41-jarige Van der Weide reed op 14 januari 1989 in Assen zijn laatste marathon. Hij moest steeds vaker voortijdig afhaken tijdens de wedstrijden. “Het wordt me allemaal wat te zwaar. Als je niet meer in de uitslagen kunt rijden, gaat de lol er wat vanaf“, verklaarde hij in Leeuwarder Courant.^[26] Hij stapte over naar de veteranen (de masters) waar hij nog negen jaar marathons zou rijden.

Na zijn sportieve loopbaan en zijn pensionering als sporthalbeheerder, werd hij natuurfotograaf en exposeerde ook zijn werk.^[27]