Co Giling

Giling, afkomstig uit het Noord-Hollandse buurtschap De Hulk, was als tiener een groot schaatstalent. Hij werd zowel in 1966 als in 1967 nationaal kampioen bij de B-junioren en verloor in die twee jaar geen wedstrijd.^[2] De student aan de middelbare tuinbouwschool in Hoorn ging in 1968 over naar de A-junioren waar hij later dat jaar de juniorenrecords op de 3000 meter^[3] en 5000 meter verbeterde.^[4] Begin 1969 raakte hij, na een val op de 3000 meter, met zijn hoofd een afscheidingswand en moest met een hersenschudding naar het ziekenhuis.^[5] Daardoor was voor hem het seizoen voorbij. Medio 1969 ging hij samen met Jappie van Dijk over naar de kernploeg.

Giling debuteerde in januari 1970 op het NK allround met de tiende plaats. Een week later won hij de nationale titel bij de A-junioren door drie van de vier afstanden te winnen.^[6] Tijdens zijn tweede NK allround in januari 1971 werd hij zestiende in de eindklassering. Onder meer door twee valpartijen op de 10 kilometer. Zijn doorbraak bleef dat jaar uit en hij wist zich niet te kwalificeren voor het NK allround van 1972.^[7] Giling stopte daarna met schaatsen en ging verder als wielrenner bij de amateurs.

Na drie jaar afwezigheid behaalde de 24-jarige Giling in januari 1975 weer een overwinning als schaatser. Hij debuteerde met een marathonzege bij de B-rijders in Eindhoven en maakte direct promotie naar de A-categorie.^[8] Hij voelde zich thuis op de marathon en won in het volgende seizoen 1975/1976 de KNSB Cup die als sponsornaam Heineken Trofee droeg.^[9] Het volgende seizoen startte bij op 7 november 1976 met een overwinning in de openingsklassieker Jaap Eden Trofee.^[10] Hij reeg de zeges aaneen en werd op 19 februari 1977 voor het eerst nationaal marathonkampioen.^[11] Een maand later pakte hij voor de tweede keer op rij de KNSB Cup.

Eind jaren zeventig en begin jaren tachtig was Giling vrijwel ongenaakbaar in het marathoncircuit. Hij won viermaal de KNSB Cup. Na de zeges in 1976 en 1977 was hij ook de sterkste in 1978 en 1980. Giling moest in 1979 en 1981 genoegen nemen met de tweede plaats achter Arie Eriks, ook een voormalig lid van de kernploeg langebaan. Giling behaalde driemaal de Nederlandse titel op kunstijs. Na 1977 ook in 1980 en 1981. Hiermee was hij samen met Jan Maarten Heideman, Lammert Huitema, Jan Kooiman en Bert Jan van der Veen recordhouder bij Nederlandse titels. In februari 1978 ontving Giling de Abe de Vries-trofee voor de beste rijder van het seizoen, uitgereikt tijdens de NK op kunstijs.^[12]

Na acht jaar nam Giling in januari 1979 weer deel aan het NK allround. Op de derde afstand, de 1500 meter, werd hij na drie valse starts gediskwalificeerd. In de laatste maanden van 1979 stelde hij op 29-jarige leeftijd vier persoonlijke records scherper. Op het NK allround 1980 behaalde hij de elfde plaats met als beste prestatie de zevende plek op zowel de 5 als de 10 kilometer. Giling reed dit NK mede met het oog op de Olympische Winterspelen van februari 1980 in Lake Placid. Hij hoopte als marathonschaatser in aanmerking te komen voor deelname aan de lange afstanden.^[13] Maar zijn missie slaagde niet, de concurrentie was te groot. De startplekken voor de 5 en 10 kilometer gingen naar Hilbert van der Duim, Piet Kleine en Yep Kramer.

Na afloop van het seizoen 1986/1987 maakte Giling op 36-jarige leeftijd zijn afscheid bekend.^[14] De Alternatieve Elfstedentocht op 7 maart 1987 in het Finse Kuopio, waar hij als achttiende finishte, was zijn laatste wedstrijd. Hij werd daarna ploegleider van de marathonformatie van Kwantum.^[15]

Co Giling is de vader van Nederlands voormalig profwielrenner Bas Giling.