Avenue de Champagne

Zie Stadhuis van Épernay voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Het stadhuis van Épernay is gevestigd op nummer 7bis in het voormalige herenhuis Auban-Moët, gebouwd in 1858 door Victor Moët (1797-1881) naar het ontwerp van de architect Victor Le Noir, die ook het station Paris-Montparnasse ontwierp. Begin negentiende eeuw liet Jean-Baptiste Isabey het gebouw in klassieke stijl herontwerpen voor Jean-Remy Moët (1758-1841), eigenaar van het Hôtel Auban-Moët en burgemeester van Épernay.^[6] De huidige indeling dateert uit 1857 en is het werk van de gebroeders Denis en Eugène Bühler. Het werd in 1919 aan de stad geschonken, die het in 1920 in dienst nam als stadhuis. Het gebouw herbergt luxueuze zalen, waaronder de trouwzaal en de raadzaal.

Tussen 1872 en 1884 werden de conciërgewoning en de oranjerie op de uiterste grens van een uitgestrekt park gebouwd naar de plannen van de architect Alphonse Gosset (1835-1914).^[7] In 1920 werd het park samen met het herenhuis Auban-Moët door de gemeente verworven en openbaar gemaakt. Het deel van het park rondom het stadhuis is in Franse stijl aangelegd, om de klassieke en sobere gevel van het gebouw te benadrukken. Het bestaat uit een graspad en twee symmetrische toegangspaden die in de vorm van een hoefijzer rond een fontein zijn geplaatst. Het is versierd met twee bronzen leeuwen, gietijzeren beelden van oude goden en diverse andere beelden. Het andere deel van het park is in Engelse stijl aangelegd: het wordt doorkruist door heuvelachtige paden, bosjes, twee waterpoelen, een kunstmatig eiland en een rotsgrot met een waterval. Aan deze kant van de tuin staat een tempel van de liefde, gebouwd van kalksteen. Deze belvedère met Korinthische zuilen heeft een cassetteplafond. Het is geïnspireerd op de Tempel van de Liefde in het Petit Trianon in Versailles. De Tempel van de Liefde werd in 2004 gerestaureerd en een deel van het park werd tussen 2005 en 2011 heringericht.^[8]

Het gebouw is sinds 26 juni 2012 ingeschreven als beschermd historisch erfgoed (Frans: monument historique).^[7][9] Het park heeft het label Jardin Remarquable van het Franse ministerie van Cultuur.^[8]

• 
  Stadhuis (nr. 7bis)
• 
  Park aan het stadhuis
• 
  Park - detail

De gebouwen van Moët & Chandon, een van de oudste champagnehuizen, zijn gelegen aan het begin van de laan. Claude Moët (1683-1760), oprichter van het huis in 1743, was een van de eerste inwoners die zich buiten de beschermende stadswallen vestigde.^[6][10] Op de plek van het huidige Hôtel Moët liet hij kelders graven, alsook een pers installeren en tuinen aanleggen.

Het Hôtel Chandon, gelegen aan nummer 9 tegenover het Hôtel Moët, werd tussen 1805 en 1817 gebouwd door Jean-Rémy Moët voor zijn zoon Victor. Het neoklassieke gebouw is ontworpen in een neoklassieke stijl en vormt samen met de Résidence de Trianon een symmetrisch geheel rondom een centrale binnenplaats. Het ontwerp wordt toegeschreven aan Jean-Baptiste Isabey, een gerenommeerde decorateur uit die tijd. Hoewel het interieur tijdens de Eerste Wereldoorlog zwaar beschadigd raakte en in de jaren 1980 werd herbouwd, is het oorspronkelijke houten trappenhuis behouden gebleven. Tegenwoordig wordt dit gebouw gebruikt voor interne vergaderingen en seminars van Moët & Chandon.

De Résidence de Trianon, eveneens op nummer 9 en gebouwd op hetzelfde moment als Hôtel Chandon, was bedoeld voor Jean-Rémy Moëts dochter, Adélaïde. Dit neoklassieke gebouw heeft zijn historische charme behouden en fungeert sinds 1967 als ontvangstlocatie voor speciale gasten van het champagnehuis. Een kenmerk van de Résidence is de muziekzaal, waar componist Richard Wagner in 1858 inspiratie vond voor zijn opera "Tristan und Isolde" terwijl hij speelde op een achttienstemmig Cavaillé-Coll orgel.

De tuin van de Résidence de Trianon is aangelegd in een formele Franse stijl, met een centraal gelegen vijver van 50 meter in de vorm van een champagnefles, omgeven door zorgvuldig onderhouden bloemperken en gazons. Aan het einde van de tuin bevindt zich een elegante orangerie, die nog steeds exotische planten en palmbomen herbergt.

• 
  Ingang Hôtel Chandon en Résidence de Trianon (nr. 9)
• 
  Orangerie vanuit het terras, oneven kant
• 
  Tuinen van Résidence de Trianon

Zie Maison Belle Époque voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Maison Belle Époque is een gebouw uit de late negentiende eeuw dat verbonden is met het champagnemerk Perrier-Jouët. Het staat bekend om zijn art-nouveau-interieur en collectie toegepaste kunst. Het pand werd in 1902 gekocht door de familie Perrier-Jouët, die het gebruikte als privéresidentie. In de tweede helft van de twintigste eeuw onderging het huis een zorgvuldige restauratie, waarbij vakmensen en kunstenaars de oorspronkelijke art-nouveau-elementen herstelden. Het herenhuis werd in 2017 opnieuw geopend na restauratie als een ontvangst- en belevingsruimte voor het champagnehuis.^[11] In 2021 stelde Maison Belle Époque voor het eerst haar deuren open voor het grotere publiek.

Zie Kasteel Perrier voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Het Château Perrier, op nummer 13, werd gebouwd van 1852 tot 1857 door de architect Pierre-Eugène Cordier, in een eclectische Lodewijk XIII-stijl.^[12] In 1854 gaven het in 1811 getrouwde koppel Pierre-Nicolas Perrier, een kurkfabrikant, en Adèle Jouët (de stichters van champagnehuis Perrier-Jouët) de opdracht tot de bouw van dit kasteel.^[13] De vier gevels zijn geïnspireerd op de architectuur van de Franse renaissance, tot het Parijse beeld van het Palais du Luxembourg, het Palais des Tuileries of de Lescot van het Louvre. De gevels zijn een kleurenspel met materialen zoals baksteen, natuursteen, leisteen en glas.

In 2011 ontstond het idee voor het huidige Museum voor Champagne en Regionale Archeologie.^[12] Het project werd in 2014 goedgekeurd door het Franse Ministerie van Cultuur, waarna in 2016 de renovatiewerkzaamheden toevertrouwd werden aan het architectenbureau Frenak + Jullien. Deze werken gingen in 2018 van start, onder toezicht van de hoofdarchitect van de historische monumenten, Lionel Dubois. Château Perrier is nu gerestaureerd en bevat een van de belangrijkste archeologische tentoonstellingen in Frankrijk, met ongeveer 80.000 regionale artefacten (daterend uit het Paleolithicum tot de Vroege Middenperiode) en 4.000 artefacten met betrekking tot de geschiedenis van de champagnewijn (sinds 1960).^[13]

Het gebouw is een geklasseerd historisch monument sinds 2 oktober 2013.^[14]

• 
  Chateau Perrier (nr. 13)
• 
  Standbeeld
• 
  Grote salon
• 
  Grote kelder
• 
  Zicht vanuit het park

Op nummer 18 is het hoofdkantoor van Moët & Chandon gevestigd.^[15] In de jaren 1920 wilde het huis, onder leiding van voorzitter Jean-Rémy Chandon-Moët, een aantal oude gebouwen vervangen die door de bombardementen van de Eerste Wereldoorlog waren beschadigd. De architecten Henri Piquart (1860-1946) en Brunoy de Maigret (1888-1966) leidden dit werk, dat duurde van 1928 tot 1932.^[16][17][18] Het nieuwe gebouw is een vierhoek van gewapend beton, gebouwd in art-decostijl, die contrasteert met de andere naoorlogse reconstructies qua omvang en de teruggetrokken ligging ten opzichte van de laan.^[16] Het beton is doorboord met grote openingen en versierd met gele bakstenen en gehouwen steen aan de voet van het gebouw. Het gebouw is versierd met een kroonlijst en heeft een plat dak. Het gebouw, dat verbonden was met de kelders van Moët & Chandon onder de laan, bracht oorspronkelijk alle activiteiten van het huis samen, van de productie van champagne tot de verzending. In het midden bevindt zich een grote binnenplaats die gebruikt wordt om champagne te vervoeren. Deze binnenplaats werd echter opgevuld en vervangen door administratieve ruimten. In de 21e eeuw huisvest het terrein het hoofdkantoor van het bedrijf, een bezoekers- en verkoopruimte en een deel van de productie.^[15]

Het gebouw heeft sinds 2015 het label “Opmerkelijke Hedendaagse Architectuur” gekregen.^[16][19]

• 
  Hoofdkantoor
• 
  Standbeeld Dom Pérignon
• 
  Dom Pérignon (detail)
• 
  Hoekzicht

In 1793 gaf Jean-Remy Moët, kleinzoon van de oprichter, opdracht tot de bouw van het neoklassieke Hôtel Moët aan wat toen bekendstond als de Faubourg de la Folie. Hij nam zijn intrek in het herenhuis met één verdieping en een valse zolder, waardoor de constructie lichter lijkt. Het werd een centrum voor gastvrijheid, waar vooraanstaande gasten zoals Napoleon Bonaparte en keizerin Joséphine werden ontvangen.

Hoewel het interieur na de verwoestingen van de Eerste Wereldoorlog is herbouwd, blijft de buitenkant een toonbeeld van elegantie. De gevel, opgetrokken uit witte steen en leisteen, wordt gekenmerkt door een centraal hoofdgebouw met twee zijvleugels die een U-vormige binnenplaats omsluiten. Dit ontwerp is representatief voor de 18e-eeuwse architectuur.

Achter het gebouw strekt zich een uitgestrekte Engelse tuin uit, ontworpen met kronkelende paden, een sierlijke vijver en zorgvuldig onderhouden groen, wat bijdroeg aan de allure van het pand. Een bijzonder element in deze tuin is de "Boom van de Drie Keizers", een oude Japanse pagodeboom waaronder op 21 maart 1814 tsaar Alexander I van Rusland, keizer Frans I van Oostenrijk en koning Frederik Willem III van Pruisen samen champagne dronken.^[20]

Het Hôtel Papelard, aan nummer 22, is een ander voorbeeld van de architectuur van een particulier herenhuis en de aanhoudende wens van de champagnehandelaren om zich aan de laan te vestigen.^[21]

In 1794 liet Jean Guyot, een wijnhandelaar, een privéwoning met meerdere kelders bouwen om zijn beroep uit te oefenen. Het gebouw, dat nog niet af was, werd in 1795 verkocht aan François-Gratien Camiat, eveneens een wijnhandelaar. Zo kreeg het hotel zijn oorspronkelijke naam, totdat het in 1856 werd overgenomen door het champagnehuis Papelard en de naam Hôtel Papelard kreeg. In 1920 werd Moët & Chandon eigenaar en vestigde er haar commerciële diensten en richtte er haar personeelsverblijven in.^[22]

Het gebouw op nummer 26 werd eind 18e eeuw gebouwd. Door de eeuwen heen kreeg het huis met zijn wijnkelders, tuinen en collectie kunstwerken een heel eigen karakter.

In 1850 wordt Eugène Gallice, de schoonbroer en zakenpartner van Charles Perrier (zoon van de oprichters) eigenaar van dit stijlvolle huis. Als grote kunstliefhebber en oprichter van de Société d’histoire et d’art français verzamelt Eugène Gallice schilderijen en tekeningen. Hij geeft zijn passie door aan zijn zonen, Henri en Octave. De eerste neemt de leiding van Maison Perrier-Jouët over, terwijl zijn broer zijn tijd grotendeels in Parijs doorbrengt, waar hij een zorgeloos leven leidt, volledig in de stijl van de belle époque. Octave is bovendien bevriend met tal van kunstenaars en vraagt in 1902 aan Emile Gallé, een van de pioniers van de art nouveau, om een unieke fles te creëren voor Champagne Perrier-Jouët. Het resultaat: vier magnumflessen versierd met witte Japanse anemonen, die uitgroeien tot het embleem van het huis.^[23]

• 
  Perrier-Jouët
• 
  Avenue de Champagne nr. 24
• 
  Avenue de Champagne nr. 28

Het champagnehuis De Venoge, gevestigd op nummer 33, werd opgericht in 1837 door Henri-Marc de Venoge. Het is een van de eerste huizen die een Blanc de Noirs introduceerde. Het Hôtel Gallice (ook Maison Gallice genoemd) werd tussen 1898 en 1899 gebouwd door Charles Blondel op verzoek van Marcel Gallice, de toenmalige president van Perrier-Jouët.^[24] Het landhuis werd door de laatste telg van de familie Gallice verkocht aan de overheid.^[25] In 1986 richtte de regio Champagne-Ardenne het Regionaal Cultureel Bureau Champagne-Ardenne (ORCCA) op. In 2014 werd het landhuis door de regio verkocht aan het champagnehuis Venoge.^[24] Na een jaar renovatie herbergt het gebouw het hoofdkantoor van het champagnehuis, suites en een bar.

Het Hôtel Gallice is gebouwd in neoklassieke stijl, met gehouwen steen en leisteen. De ramen zijn versierd met petten van gendarmes. De voorgevel wordt gekenmerkt door een luifel en een balkon van gepantserd ijzer, ondersteund door twee griffioenen rondom de initialen van de eigenaar. Aan de achterzijde van het gebouw bevindt zich een balkon op vier consoles in de vorm van een leeuwenkop en een terras, in het midden afgerond met een stenen balustrade. Het hotel ligt achter een binnenplaats die afgesloten is door een poort. Aan de voorzijde van deze binnenplaats bevinden zich de bijgebouwen en hoofdgebouwen, terwijl aan de achterzijde van het gebouw het park in Engelse stijl ligt.

Het Hôtel Gallice staat bekend om de open haard met houtsnijwerk in de eetkamer, van Charles Blondel, en om de trap, die verlicht wordt door een glas-in-loodraam van Jacques Gruber. Dit glas-in-loodraam uit 1921 stelt een Vrijheidsengel voor, een allegorie van de Overwinning en een herdenking van de marteldood van Épernay tijdens de Eerste Wereldoorlog, vertegenwoordigd door de verwoeste kerk Notre-Dame d'Épernay. Het glas-in-loodraam staat sinds 1991 op de monumentenlijst als meubelstuk.^[25]

• 
  De Venoge toegangspoort
• 
  De Venoge
• 
  Zetel rond 1900
• 
  Achterkant

Dit familiebedrijf, opgericht in 1849, heeft een reputatie voor kwaliteit en traditie. Het huis, op nummer 34, is vooral bekend als de favoriete champagne van Sir Winston Churchill. De gebouwen werden gebouwd volgens de plannen van architect F. Gallot in 1930 en 1931. Op 23 februari 1900 werd een deel van de kelders van Pol Roger, samen met de flessen die zich daar bevonden, bedolven onder een zware aardverschuiving, vlakbij de rue Godart-Roger.

• 
  Avenue de Champagne 34
• 
  Avenue de Champagne 34
• 
  Pol Roger

Huis Elizabeth Vollereaux, vroeger Hôtel de Billy, op nummer 37 is een woning in neonrenaissancestijl, vermoedelijk gebouwd aan het einde van de negentiende eeuw. Begin twintigste eeuw was deze woning eigendom van Alphonse de Billy, directeur van de gasfabriek van Épernay. In 1987 verhuisde de eigenaar van Champagne Vollereaux naar Hôtel de Billy. Sinds 2004 is dit gebouw opgenomen in de inventaris van Franse monumenten.^[26]

De bouw van Villa Rose dateert uit 1894. Het lijkt erop dat het niet voor commerciële doeleinden is gebruikt. In 1904 werd de villa verkocht door de familie François-Wachter. Frédéric François-Wachter, die in 1904 op 70-jarige leeftijd overleed, was een champagnewijnhandelaar en was rechter geweest bij de handelsrechtbank. Hij was nog steeds lid van de Hospice Administrative Commission. Het huis werd vervolgens bewoond door de koopman Lucien Charles Durand, schoonzoon van Eugène Mercier, en in 1928 door René François Lallier, echtgenoot van Hélène Marie Deutz, die sinds 1904 het huis Deutz beheerde, dat in 1938 in Aÿ was opgericht. In 1984 werd de villa verkocht aan Toit Champenois. Het huis is verdeeld in zeven appartementen.

De naam, de “Villa Rose”, komt van de naam van de bloemen die op het terrein aanwezig waren vóór de bouw van de villa en niet van de kleur van de gevel.

Op nummer 46 bevindt zich het familiebedrijf Boizel, opgericht in 1834.^[27] Rond 1847 verdeelde de koopman Isidore Godart het land dat hij bezat aan de rue du Commerce onder zijn twee zonen. Isidore-Bertrand kreeg de locatie van het huidige nummer 46 toegewezen en liet er onmiddellijk kelders graven en het gebouw aan de straat rechts van de poort bouwen. Zijn broer Melchior erfde het aangrenzende perceel, waarop hij een ander handelshuis bouwde. In 1852 verkocht Melchior Godart zijn eigendom aan Georges Wachter en verhuisde naar het huis van zijn broer. Daar liet hij een grote kelder bouwen aan de achterkant van de binnenplaats, boven nieuwe kelders. Vervolgens liet hij een gebouw aan de straatkant bouwen, identiek aan het eerste gebouw dat Isidore-Bertrand had gebouwd. Frédéric François-Wachter, schoonzoon van Georges Wachter, voegde de twee eigendommen in 1884 samen.

In 1984 werd het terrein verkocht aan huis Boizel, dat het momenteel exploiteert.^[27] De site bestaat uit twee afzonderlijke eenheden. Aan de Avenue de Champagne omlijsten twee paviljoens de toegangspoort. De muren zijn gepleisterd en de kozijnen zijn van baksteen, wat ze in de lokale bouwstijl plaatst. De halfronde erkers op de begane grond en de oculusvormige dakramen sluiten aan bij de Italiaanse bouwstijl.

• 
  Boizel - Zijzicht
• 
  Boizel - Vooraanzicht

Zie De Castellane voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Het gebouw van Champagne de Castellane, gelegen op nummer 63, is een iconisch architecturaal en historisch monument, van ver herkenbaar aan de 66 meter hoge toren in een neorenaissance-stijl. Het werd opgericht in 1895 door graaf Florens de Castellane. De toren, ontworpen door de architect M. Tournaire, werd opgericht als een herkenningspunt voor het champagnehuis en fungeert als een symbool van prestige en traditie. De rode en witte bakstenen gevel met decoratieve motieven en het wapenschild van de familie de Castellane benadrukken de elegante en historische uitstraling van het gebouw.

Het huis bevat tevens een museum gewijd aan de geschiedenis van Champagne, met een verzameling oude etiketten, reclameposters en traditionele productiemiddelen. Vanuit de toren krijgt men een panoramisch uitzicht over Épernay en de omliggende wijngaarden.

• 
  De Castellane - Overzicht
• 
  De toren
• 
  Verlichte toren
• 
  Detail van de gevels

Zie Mercier (champagne) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Het huis op nummers 68-70 werd opgericht in 1858.^[28] Eugène Mercier kocht geleidelijk een aantal percelen om er een modern en functioneel complex te bouwen. Hij liet achttien kilometer aan kelders graven tot een diepte van 30 meter, bouwde gebouwen voor kantoren en huisvesting voor de bazen. Het etablissement valt op door de rationele opzet. De keldergalerijen, ontworpen volgens een rasterplan met één verdieping, komen uit op hetzelfde niveau als de spoorlijn, waarmee ze via een zijspoor verbonden zijn. Hun werk zal 6 jaar duren (1871-1877). In 1885 werden ze opengesteld voor het publiek en in 1891 bezocht de president van de republiek, Sadi Carnot, ze in een door paarden getrokken koets.

Mercier staat bekend om zijn toegankelijke benadering van champagne. In de inkomhal staat een groot wijnvat uit 1889 met een inhoud van 150.000 liter (equivalent van 200.000 flessen).^[29][30] Mercier presenteerde het op de Wereldtentoonstelling van 1889 in Parijs. Een hoogtepunt van het bezoek is een rit met een lasergeleide trein door de indrukwekkende kelders.

• 
  Mercier
• 
  Groot wijnvat (1889)
• 
  Mercier vroeger

Zie Kasteel van Peking voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Het Château de Pékin is gelegen aan 79 Avenue de Champagne. Dit kasteel werd in 1859 gebouwd voor de wijnhandelaar François Abelé. In 1873 werd het overgenomen door Eugène Mercier, die het gebruikte als hoofdkwartier voor zijn champagnehuis. Het kasteel combineert residentiële en industriële functies en valt op door zijn luxueuze architectuur door het gebruik van speciale materialen zoals gesneden kalksteen en leien daken. Na een periode van verwaarlozing werd het in 2000 volledig gerestaureerd en dient het nu als het hoofdkantoor van Champagne Comtesse Lafond.

• 
  Toegangspoort tot Château de Pékin
• 
  Château de Pékin
• 
  Château de Pékin vanuit het park (rond 1920)

De Villa Eugène is een negentiende-eeuws herenhuis, gelegen op nummer 84 en gebouwd in 1860 in opdracht van Eugène Mercier. Het gebouw is ontworpen in een negentiende-eeuwse architecturale stijl die de elegantie en grandeur van die periode weerspiegelt. Het was oorspronkelijk de residentie van de familie Mercier. Het herenhuis is in 2015^[31] volledig gerenoveerd en omgevormd tot een luxe 5-sterrenhotel, waarbij de architectuur en inrichting zorgvuldig zijn behouden om de stijl en traditie van dit historische familiehuis te weerspiegelen.

Het interieur van Hotel La Villa Eugène weerspiegelt de elegantie en verfijning van een negentiende-eeuws herenhuis, gecombineerd met modern comfort. De kamers zijn individueel ingericht met Louis XVI-meubilair en hebben decoratieve accenten in zachte, harmonieuze tinten. Centraal in het hotel bevindt zich de historische orangerie met een mozaïekvloer en een glazen dak, dat zowel in de zomer als in de winter een uitzicht geeft op het omliggende beboste park van ongeveer 5000 m² (0,5 hectare, een voetbalveld).