Wereldkampioenschappen veldrijden 1974

WK veldrijden 1974
Datum 24 februari 1974
Plaats Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Vera de Bidasoa, Spanje
Editie 25
Organisator UCI
Kampioenen
Mannen elite Vlag van België Albert Van Damme
Mannen amateurs Vlag van België Robert Vermeire
Navigatie
← 1973  1975 →
Veldrijden
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

De wereldkampioenschappen veldrijden 1974 werden gehouden op 24 februari 1974 in Vera de Bidasoa, Spanje.[1]

Het parcours, waarvan de lengte naar verluidt 2.975 meter bedroeg, lag op de hellingen rond de stad en werd gekenmerkt door steile beklimmingen en even steile afdalingen. Er werd acht keer gereden door professionals en zeven keer door amateurs, één ronde minder dan oorspronkelijk aangekondigd. De professionals klommen ruim 1000 meter hoogte.[2]

In de amateurrace waren de twee beste coureurs van vorig jaar, Klaus-Peter Thaler en Robert Vermeire, opnieuw superieur aan de concurrentie. Thaler probeerde Vermeire de eerste drie ronden onder druk te zetten, maar Vermeire viel in de vierde ronde aan, waardoor zijn voorsprong voortdurend groter werd en duidelijk zijn derde titel werd gepakt. Thaler won zilver, Ekkehard Teichreber werd net als vorig jaar derde.[3]

De professionele race vond aanvankelijk plaats voor 20.000 toeschouwers met slechts 17 deelnemers. Verschillende invloedrijke figuren uit voorgaande jaren waren niet meer aanwezig: Rolf Wolfshohl had zijn carrière beëindigd, net als Renato Longo vóór hem, en titelverdediger Erik De Vlaeminck kampte met ernstige persoonlijke problemen.[1] Zijn broer Roger De Vlaeminck, wereldkampioen amateurs in 1968, nam in zijn plaats deel aan de wedstrijd en werd naast Albert Van Damme als favoriet beschouwd. Laatstgenoemde nam vanaf de start de leiding en behalve De Vlaeminck konden alleen Peter Frischknecht en de vice-wereldkampioen van vorig jaar André Wilhelm zijn tempo in het begin bijhouden. In de tweede ronde crashte Wilhelm en stopte, terwijl Frischknecht terugviel met een lekke band. In de derde ronde kon De Vlaeminck de 10 kg lichtere Van Damme niet meer volgen op de beklimmingen. Hij veroverde de titel met grote voorsprong, 13 jaar na zijn eerste WK-deelname.[2] Er was een sprint tussen De Vlaeminck en Frischknecht om de tweede plaats, die de Belg won.[2]

Uitslagen

Mannen, elite

Plaats Renner Land Tijd
Albert Van DammeVlag van België België1:19.14
ZilverRoger De VlaeminckVlag van België België+ 1.46
BronsPeter FrischknechtVlag van Zwitserland Zwitserland+ 1.49
4.Pierre BernetVlag van Frankrijk Frankrijk+ 3.36
5.Hermann GretenerVlag van Zwitserland Zwitserland+ 4.20
6.Julien Vanden HaeseveldeVlag van België België+ 4.22
7.Michel BaeleVlag van België België+ 4.53
8.José María GonzálesVlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Spanje+ 5.17
9.Juan GoristidiVlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Spanjez.t.
10.Albert ZweifelVlag van Zwitserland Zwitserland+ 6.33

Mannen, amateurs

Plaats Renner Land Tijd
Robert VermeireVlag van België België1:08.01
ZilverKlaus-Peter ThalerVlag van Bondsrepubliek Duitsland Bondsrepubliek Duitsland+ 1.13
BronsEkkehard TeichreberVlag van Bondsrepubliek Duitsland Bondsrepubliek Duitsland+ 2.26
4.Franco VagneurVlag van Italië Italië+ 2.57
5.Czesław PolewiakVlag van Polen Polen+ 3.05
6.Ueli MüllerVlag van Zwitserland Zwitserland+ 3.13
7.Alex GérardinVlag van Frankrijk Frankrijk+ 3.15
8.Vojtěch ČervínekVlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije+ 3.17
9.Klaus JördensVlag van Bondsrepubliek Duitsland Bondsrepubliek Duitsland+ 3.36
10.Gerrit SchefferVlag van Nederland Nederland+ 3.59

Medaillespiegel

Plaats Land Goud Goud Zilver Zilver Brons Brons Totaal
1Vlag van België België2103
2Vlag van Bondsrepubliek Duitsland Bondsrepubliek Duitsland0112
3Vlag van Zwitserland Zwitserland0011
Totaal2226
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.