Wereldkampioenschappen veldrijden 1978

WK veldrijden 1978
Datum	22 januari 1978
Plaats	Amorebieta, Spanje
Editie	29
Organisator	UCI
Kampioenen
Mannen elite	Albert Zweifel
Mannen amateurs	Roland Liboton
Navigatie
← 1977     1979 →
Veldrijden
Portaal    Wielersport

De wereldkampioenschappen veldrijden 1978 werden gehouden op 22 januari 1978 in Amorebieta, Spanje.^[1]

De locatie was de helling onder het bergdorp Etxano. Het parcours was 2,9 km lang, waarvan bijna de helft over weiden liep. Hoewel de wedstrijden zelf onder goede omstandigheden plaatsvonden, hadden zeven dagen regen en sneeuw het parcours in een modderpoel veranderd. Om die reden werden de afstanden met één ronde per persoon ingekort: de professionals startten om 12.00 uur met zeven ronden en de amateurs om 14.00 uur met zes. In totaal namen 13 landen deel, en 15.000 toeschouwers woonden het evenement bij.^[2]

In de amateurcategorie stonden 45 renners aan de start, maar slechts 25 haalden de finish onder de moeilijke omstandigheden.^[3] Zelfs titelverdediger Robert Vermeire had het moeilijk en eindigde slechts als elfde. De wereldkampioen was verrassend genoeg zijn landgenoot Roland Liboton, die eerder slechts zesde was geworden op het Belgisch kampioenschap, maar vanaf de eerste ronde aan de leiding reed. Achter hem nam een trio bestaande uit Karl-Heinz Helbling, Hennie Stamsnijder en Miloš Fišera aanvankelijk de leiding. Later verkleinde Gilles Blaser de achterstand en reed samen met zijn landgenoot Helbling weg van de twee koplopers om de resterende podiumplaatsen te bemachtigen.^[4]

Aan de professionele wedstrijd namen 28 renners deel. België stuurde slechts twee renners, omdat voormalig wereldkampioen Roger De Vlaeminck en Albert Van Damme zich op het laatste moment hadden teruggetrokken vanwege respectievelijk ziekte en blessure. Kort na de start streden slechts vier renners nog om de overwinning: het Zwitserse trio Albert Zweifel, Peter Frischknecht en Willi Lienhard, en de Duitser Klaus-Peter Thaler. In de derde ronde reed Zweifel weg, op de hielen gezeten door Frischknecht, terwijl Lienhard door een mechanisch probleem achterop raakte. Hoewel Zweifel meerdere keren ten val kwam op het gladde parcours, waren de verschillen zo groot dat er vanaf halverwege de race geen verdere positieveranderingen meer te verwachten waren. Zweifel werd voor de derde keer op rij wereldkampioen en Frischknecht eindigde voor de derde keer als tweede.^[5] Zwitserland verzekerde zich daarmee van vier van de zes medailles in beide races.^[6]