Wereldkampioenschappen veldrijden 1979

WK veldrijden 1979
Datum	28 januari 1979 18 februari 1979
Plaats	Saccolongo, Italië Ordizia, Spanje
Editie	30
Organisator	UCI
Kampioenen
Mannen elite	Albert Zweifel
Jongens junioren	José Iñaki
Mannen amateurs	Vito Di Tano
Navigatie
← 1978     1980 →
Veldrijden
Portaal    Wielersport

De wereldkampioenschappen veldrijden 1979 werden voor de mannen en amateurs gehouden op 28 januari 1979 in Saccolongo, Italië. Op 18 februari werd in het Spaanse Ordizia voor de allereerste keer een wedstrijd voor junioren georganiseerd.^[1]

Het grootste deel van het parcours lag in de weilanden bij de rivier de Bacchiglione. Op de klim langs de rivieroever na was het parcours volledig vlak. Het oorspronkelijk geplande parcours was 3,1 km lang, waarvan 2,4 km door weilanden en landbouwgrond liep. Wekenlang slecht weer had dit gebied echter vrijwel onbegaanbaar gemaakt, en er ontstond al voor de wedstrijd aanzienlijke kritiek. Rolf Wolfshohl en Carlo Lafranchi, respectievelijk de coaches van de Duitse en Zwitserse teams, spraken van een schande of schandaal, en het Belgische team overwoog een boycot; Ze betoogden dat het parcours gemakkelijker af te leggen zou zijn zonder fietsen. Op het laatste moment werden enkele obstakels verwijderd en het gedeelte door een maïsveld geschrapt, waardoor de afstand van 19,5 km voor de amateurs werd teruggebracht tot 22 km voor de professionals.^[1]

Zevenenveertig renners uit 13 landen namen deel aan de amateurwedstrijd, waaronder Bruno Bulić, die voor het eerst Joegoslavië vertegenwoordigde. De wedstrijd vond plaats in stortregens en ongeveer driekwart van het parcours moest te voet worden afgelegd. Titelverdediger Roland Liboton had moeite met de omstandigheden en eindigde als dertiende. Hennie Stamsnijder leidde de eerste vijf ronden, maar had nooit een voorsprong van meer dan 30 seconden. In de zesde ronde maakte Vito Di Tano een sterke comeback en haalde de uitgeputte Stamsnijder in, voornamelijk dankzij zijn superieure skisnelheid. Hoewel de vier Poolse renners geen medailles wonnen, eindigden ze alle drie in de top tien, waarmee ze de teamoverwinning veiligstelden.^[2]

De volgende dag scheen de zon en vond de professionele wedstrijd plaats voor 25.000 toeschouwers, waaronder 4.000 alleen al uit Zwitserland. Ondanks de weersomstandigheden was het parcours nog modderiger geworden en bovendien omgewoeld door de vorige race, waardoor de 27 deelnemers uit negen landen nog langere afstanden moesten afleggen. Klaus-Peter Thaler gaf de race vroegtijdig op, net als de voormalige wereldkampioenen en broers Erik en Roger De Vlaeminck, voor wie dit de laatste WK-wedstrijd van hun carrière zou zijn. Vanaf de start leidden de twee Zwitserse renners, Albert Zweifel en Peter Frischknecht, de race en bouwden hun voorsprong op Robert Vermeire gestaag uit. De vijfvoudig voormalig amateurwereldkampioen was op 34-jarige leeftijd prof geworden. Hij werd na drie ronden ingehaald door Gilles Blaser, waardoor een Zwitserse bezetting van het podium waarschijnlijk leek. Op de voorlaatste ronde liep Frischknecht echter een gescheurde achillespees op en werd hij naar het ziekenhuis gebracht.^[3]

Zweifel werd voor de vierde keer op rij wereldkampioen. Zijn voorsprong van 4:03 minuten op Blaser was de grootste in de geschiedenis van de wereldkampioenschappen, en met bijna anderhalf uur was de race de langste en langzaamste editie van de wereldkampioenschappen. Lucien Zeimes eindigde als zevende, 17 minuten achterstand, als laatste renner die niet op een ronde achterstand werd gezet en als eerste Luxemburger in de top tien sinds Charly Gaul in 1962. De Brit Eric Stone, tiende, een ronde achterstand, verloor het bewustzijn bij de finish door uitputting.^[4]

Twee weken na de race testte Robert Vermeire, die als derde eindigde, positief op doping; zijn teamarts had hem voor de race een pijnstiller gegeven. Hij werd vervolgens gediskwalificeerd door de UCI, maar de renners die achter hem eindigden, stegen niet in het klassement.^[5] Zowel de UCI als de Belgische Wielerbond vermelden Vermeire nog steeds op de derde plaats, maar met de opmerking dat hij gedeclasseerd werd.^[6]