Station Kolbnitz
| Kolbnitz | ||||||||||||||||||||||
![]() | ||||||||||||||||||||||
| Geschiedenis | ||||||||||||||||||||||
| Opening | 5 juli 1909 | |||||||||||||||||||||
| Spoorlijn(en) | ||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||
| Ligging | ||||||||||||||||||||||
| Land | ||||||||||||||||||||||
| Plaats | Reißeck | |||||||||||||||||||||
| Coördinaten | 46° 53' NB, 13° 19' OL | |||||||||||||||||||||
![]() | ||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||
Station Kolbnitz is een spoorwegstation in Kolbnitz (gemeente Reißeck) in de Oostenrijkse deelstaat Karinthië.
Geschiedenis
In het kader van het project Neuen Alpenbahnen werd op 24 juni 1901 begonnen met de aanleg van de Tauernspoorlijn. Als eerste deel werd de noordhelling op 20 september 1905 geopend, de Tauernspoortunnel zelf en de zuidhelling volgden op 5 juli 1909 toen het traject Böckstein – Spittal-Millstättersee, waaronder Kolbnitz, door keizer Frans Josef I werd geopend. De lijn werd enkelsporig gebouwd, maar de Tauerntunnel zelf was van meet af aan dubbelsporig.
In 1909 had het station drie sporen zodat tegemoetkomende treinen elkaar konden kruisen op de enkelsporige lijn. Aan beide uiteinden van het station stand een seinhuis bij de wissels en naast het stationsgebouw stond ook een goederenloods. In de nasleep van de Eerste Wereldoorlog werd in 1923 de ÖBB opgericht die met een grootschalig elektrificatieproject begon, met onder meer de Tauernspoorlijn die in 1935 onder de draad kwam.[1] In 1940 kwam er een apart spoor voor goederenoverslag en werden de bestaande sporen verlengd zodat ze lang genoeg waren voor de militaire treinen van de Reichsbahn.
Rond 1949 werd het emplacement nogmaals uitgebreid in verband met de bouw van de groep waterkrachtcentrales van Reißeck-Kreuzeck. Hiervoor werd in 1954 ook een losinstallatie voor bouwmateriaal en een magazijn gebouwd. Het kabelspoor, dat werd aangelegd toen de waterkrachtcentrales werden gebouwd, bleef in bedrijf tot 2018 als toeristische spoorlijn, eind 2021werd de lijn afgebroken. In 1969 werd begonnen met de spoorverdubbeling van de zuidhelling waarbij tussen Mallnitz en Kolbnitz zelfs een heel nieuw tracé gebouwd werd. Het eerste dubbelsporige deel tussen Pfaffenberg en Zwenbergbrücke, iets ten noorden van Klobnitz, werd in 1971 geopend.[2]
In 1979 werden de sporen voor de bouwmaterialen weer opgebroken. In 2004 werd de Rottauergraben-Brücke naast het Rottauerviaduct geopend. Vervolgens werd het Rottauerviduct gereviseerd en in 2005 weer in gebruik genomen. In 2009 werd het aantal sporen tot twee beperkt met overloopwissels aan de uiteinden van het station, sinds eind 2009 is de hele zuidhelling dubbelsporig.
De Pfaffenbergbrug
Het onderste station van het kabelspoor
Ligging en inrichting
Het station ligt tussen de kilometerpalen 64,2 en 65,1 van de Tauernspoorlijn op 747 meter boven zee in het Mölldal. Voor de bouw van het station werd grond gestort en tegenover het stationsgebouw werd een, voor het station karakteristieke, keermuur gebouwd. Het stationsgebouw is gebouwd volgens een standaardontwerp in de Gründerzeitstijl met een risaliet in het midden en een wolfsdak, dat ook in Böckstein, Hofgastein, Pusarnitz en Weizelsdorf is neergezet. Behalve het stationsgebouw staan/stonden de volgende panden op het terrein:
- Twee seinhuizen voor afstandsbediende wissels (afgebroken).
- Goederenloods/vrachtopslag met laad en losperron (afgebroken).
- Gebouw met magazijn voor de baanonderhoudsploeg
- Loods voor voertuigen en draisines voor baanonderhoudsploeg
De Rottauergrabenbrug en het Rottauerviaduct sluiten direct aan op de zuidkant van het station, vlak ten noorden van het station kruiste het kabelspoor van de waterkrachtcentrales de spoorlijn. Sinds de ombouw van 1940 is de lengte van de doorgaande sporen tenminste 600 meter. Ze liggen echter slechts ten dele horizontaal, het grootste deel heeft een hellingshoek van 2 ‰, de wissels aan de noordkant hebben al een hellingshoek van 27,87 ‰.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Bahnhof Kolbnitz op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.

