Arie Eriks

Hij was afkomstig uit het Noord-Hollandse dorpje Groenveld dat behoorde bij buurdorp Sint Maarten. Zijn vader had een pluimveebedrijf. Arie Eriks volgde een opleiding tot timmerman.^[1] Hij schaatste bij de jeugdselecties en werd in maart 1965 tweede op het NK Junioren-B na Frits Bartling. Hij ging later dat jaar over naar de B-rijders. In januari 1966 won hij als achttienjarige zijn eerste wedstrijden bij de senioren.^[2] Op het NK allround 1967 eindigde hij op de negende plaats. Hij nam in januari 1967 met de juniorenploeg deel aan een landentoernooi in Inzell waar Eriks als winnaar uit de bus kwam.^[3] Hij werd in mei 1967, na twee jaar in de B-ploeg, opgenomen in de kernploeg die tijdens de zomermaanden trainde op sportinstituut CIOS in Overveen.^[4]

Bij het volgende NK allround, op 16 en 17 december 1967, bereikte hij na vier regelmatige races de zesde plek in het eindklassement.^[5] Hij ging als reserve mee naar het EK van eind januari in Oslo. Ook werd hij als reserve opgenomen in de olympische ploeg voor de Winterspelen in Grenoble.^[6] Beide toernooien kwam hij niet in actie. Eriks werd wel geselecteerd voor het WK allround eind februari 1968 in Göteborg. Samen met Jan Bols, Peter Nottet, Ard Schenk en Kees Verkerk vormde hij als debutant het Nederlandse team.^[7] Hij slaagde er niet in bij de eerste zestien te komen. Hij werd achttiende in het eindklassement. Zijn beste prestatie was de dertiende plek op de 1500 meter.^[8]

Eriks werd gesteund door een supportersclub van tweehonderd leden. Vrijwel alle inwoners van Groenveld waren lid. Hij schaatste op 4 februari 1969 met 4.20,90 een Nederlands record op de 3000 meter op de ijsbaan van Davos. Hij verbrak daarmee het record van Ard Schenk, dat pas zes weken oud was, met 5,1 seconden. De snelste tijd van Eriks hield 24 dagen stand. Totdat Kees Verkerk op 28 februari 1969 op de baan in het Duitse Inzell het nieuwe record 3,2 seconden scherper stelde. Na het NK allround van januari 1970, waarin hij twaalfde werd, verdween hij uit de kernploeg.^[9]

Nadat hij niet meer tot de kernploeg behoorde, stopte Eriks op 24-jarige leeftijd enkele jaren met schaatsen. In het najaar van 1975 dook zijn naam op als B-rijder bij het marathonschaatsen. Hij behaalde zijn eerste podiumplek bij de Jaap Eden Trofee op 7 november 1976. Tijdens de traditionele opening van het marathonseizoen eindigde hij als derde.^[10] Bij het NK op kunstijs pakte hij de zilveren medaille op 4 februari 1978.^[11] Eriks reed niet vaak op natuurijs, maar hij boekte bij enkele deelnames aan klassiekers toch goede resultaten. Bij zijn eerste optreden op 21 februari 1979 won hij in zijn woonplaats Wieringen de Amstelmeer Marathon.^[12] Een jaar later werd hij tweede bij de Veluwemeertocht.

Hij won op 3 maart 1979 voor de eerste keer het klassement om de KNSB Cup. Hij onttroonde Co Giling die de titel drie jaar op rij had gewonnen.^[13] Ook ontving hij dat seizoen de Abe de Vries-Trofee voor de meest strijdlustige rijder.^[14] Na de vijfde plaats in 1980 won hij in 1981 opnieuw de KNSB Cup.^[15] Eriks begon nog aan het nieuwe seizoen in het najaar van 1981. Hij opende met de vierde plek bij de Jaap Eden Trofee en nam al snel de leiding in het KNSB Cupklassement. Bij de derde marathon op 21 november 1981 kwam hij ten val en gaf op. Hij verklaarde de echte motivatie te missen.^[16] Hij stopte begin 1982 en werd bestuurslid van de LTC, de landelijke technische commissie, van schaatsbond KNSB als vertegenwoordiger van de marathonschaatsers.