Oejezd Tioneti

Тионетский уезд
Oejezd Tioneti
Oejezd in Keizerrijk Rusland
1874  1930
Kaart
Locatie in het gouvernement Tiflis in het onderkoninkrijk van de Kaukasus (1867-1917).
Locatie in het gouvernement Tiflis in het onderkoninkrijk van de Kaukasus (1867-1917).
Algemene gegevens
Hoofdstad Tianeti
Bevolking 43.387 (1912)
Religie(s) Oosters-Orthodox
Uitsnede van Tioneti van bestuurlijke en etnografische kaart van het gouvernement Tiflis uit 1902 (census 1886).
Uitsnede van Tioneti van bestuurlijke en etnografische kaart van het gouvernement Tiflis uit 1902 (census 1886).
Portaal  Portaalicoon   Rusland

Het oejezd Tioneti of ook wel Tianeti (Russisch: Тионетский уезд, Tionetski oejezd; Georgisch: თიანეთის მაზრა, Tianetis mazra) was een bestuurlijke eenheid en provincie (oejezd) in het gouvernement Tiflis van het onderkoninkrijk van de Kaukasus van het Russische Rijk.

Geschiedenis

Het oejezd Tioneti werd op 3 november 1874 opgericht als zelfstandige provincie binnen het gouvernement Tiflis.[1] De provincie kwam voort uit de bergstreken Psjavi, Chevsoeretië en Toesjeti, die districten waren in het oejezd Telavi en in 1842 als okroeg Toesjino-Psjavo-Chevsoerski werden verzelfstandigd. In 1859 werd deze eenheid hernoemd in okroeg Tioneti. In 1868 werd het okroeg voor zes jaar nominaal weer onder Telavi geplaatst, maar in 1874 werd het okroeg omgevormd in het verzelfstandigde oejezd Tioneti.[2][3]

Na de val van het tsaristische bewind hielden de gouvernementen op te bestaan, maar de provincie bleef tot de bestuurlijke hervorming van de Sovjet-Unie in 1929-1930 bestaan, ook tijdens de republiek Georgië (1918-1921).

Economie

De meoilijke geografische omstandigheden maakten dat het gebied slecht economisch ontwikkeld was. De belangrijkste economische activiteit was agrarisch van aard, met name in de landbouw met enige veeteelt in de berggebieden. Niet meer dan tien procent van het oppervlak was geschikt voor landbouw. In de weinig beschikbare laaglanden werd tarwe, gerst, spelt, gierst en maïs verbouwd. Daarnaast werden groenten zoals bonen, aardappelen en bonen verbouwd. De fruitteelt was slecht ontwikkeld, maar op een enkele plek werden druiven geteeld voor de wijnbouw.[4]

Vanwege de kleine hoeveelheid bouwland en de slechte oogsten door het klimaat was het hele hooglanddeel van Tioneti afhankelijk van geïmporteerd graan. In het hoogland was een relatieve overdaad aan weidegrond, waar voornamelijk schapen gehouden werden, met name in Toesjeti. In 1891 werden 363.000 schapen en geiten gerapporteerd, het grootste regionale aantal in de Kaukasus. De schapen- en geitenhouderij legde de basis voor de ambachtelijke wolverwerking met producten als vilten mantels, hoeden, tapijten, zadeldekken, sokken, kousen, handschoenen, schoenen, stoffen en laken, tapijten en zadeltassen, die elders verhandeld werden.[4]

Geografie

De Kaukasusoorlog in de Archotivallei in Chevsoeretië, geschilderd door Gigo Gabasjvili.

De provincie Tioneti lag in het noorden van het gouvernement Tiflis en omvatte ongeveer het oosten van de moderne regio Mtscheta-Mtianeti en het noordwesten van Kacheti. Het gebied viel grotendeels samen met de moderne Georgische gemeenten Tianeti, het noorden van Doesjeti en de gemeente Achmeta. In 1912 was Telavi 4.250 vierkante werst groot (4.837 km²).[5] De provincie bestond uit de cultuur-historische streken Chevsoeretië, Psjavi, Ertso-Tianeti en Toesjeti. In het noorden en noordoosten grensde Tioneti aan de oblasten Dagestan en Terek. In het gouvernement Tiflis grensde de provincie aan de oejezden Telavi, Tiflis en Doesjeti.

De bergkam van de Grote Kaukasus doorkruiste het noorden van Tioneti, wat de bereikbaarheid van de streken Chevsoeretië en Toesjeti bemoeilijkte. He grootste deel van Tioneti was zeer bergachtig. Alleen het meest zuidelijke deel kende een gematigder karakter met wat laagland. Het zuidelijke lagere deel bestond uit twee geografische gebieden die van elkaar gescheiden waren door het Gomborigebergte. Het westelijke deel was de vallei rond de rivier de Iori en het oostelijke deel de Pankisivallei rond de rivier de Alazani en stroomafwaarts ervan, wat in wezen deel is van Kacheti. Hier vindt enige wijnbouw plaats, terwijl het gedeelte rond de Iori iets hoger ligt boven de 900 meter bioven zeeniveau.[4]

Bestuurlijke indeling

De provincie was ingedeeld in gemeentelijke districten (oetsjastok), ook wel politiedistricten genoemd. Vanaf haar oprichting in 1874 bestond de provincie uit de districten Psjavo-Chevsoeretië, Ertso en Toesjino-Kacheti. De nummers I tot III in de tabel verwijzen naar de nummers op de etnografische kaart in de infobox en de bijbehorende census van 1886.

Bestuurlijke onderverdeling oejezd Tioneti
DistrictCentrumOpp.[6]
(werst²)
Inwoners
18861912
IPsjavo-Chevsoeretië1.78210.07213.967
IIErtso86713.74116.403
IIIToesjino-Kacheti1.60110.91113.017
Totaal4.25034.72443.387
Verantwoording data: Volkstelling Transkaukasus 1886;[7] Kaukasische kalender 1913;[5]

Demografie

Chevsoer-strijders.

Volgens de Russische volkstelling van 1897 woonden er op dat moment 34.153 mensen in de provincie.

Demografie van het oejezd Tioneti
JaarTotaalGeorgiërs[8]ArmeniërsKistenOssetenRussen
1886 34.72432.337
(93,1%)
237
(0,7%)
2.150
(6,2%)
--
1897 34.15330.302
(88,7%)
538
(1,6%)
2.397
(7,0%)
227
(0,7%)
637
(1,9%)
Verantwoording data: Volkstelling Transkaukasus 1886;[9] Russische volkstelling van 1897;[10][11] Kaukasische kalender 1913;[5]

Etniciteit en religie

In de provincie Tioneti woonden voornamelijk Georgiërs (88,7% in 1897). Deze groep bestond voornamelijk uit de streekbewoners Psjavi (21%), Chevsoeren (17%) en Toesjeten (16%). Een belangrijke minderheid waren Tsjetsjenen en Kisten, met zeven procent in 1897, die voornamelijk in de Pankisivallei woonachtig waren. Andere minderheden waren kleine gemeenschappen Armeniërs, Russen en Osseten.

In de volkstelling van 1897 gaf bijna 90 procent aan tot een orthodoxe kerk te behoren (Russisch en Georgisch). Ruim twee procent behoorde tot de Armeens-Katholieke Kerk en bijna zes procent was moslim. Andere geloofsovertuigingen waren minimaal aanwezig.[12]

Zie ook

Referenties