Noors voetbalelftal (mannen)

Noorwegen speelde op 12 juli 1908 zijn eerste internationale wedstrijd tegen Zweden, de Noren verloren met 11-3. In 1920 speelde Noorwegen zijn eerste internationale toernooi, de Olympische Spelen van 1920. In de eerste ronde werd titelhouder Groot-Brittannië verslagen, in de kwartfinale werd van Tsjecho-Slowakije verloren.

In 1936 nam Noorwegen deel aan de Olympische Spelen in Berlijn. Nadat Turkije in de eerste ronde werd verslagen, ontpopte Noorwegen zich als reuzendoder door het gastland met 2-0 te verstaan. Voor 55.000 toeschouwers onder wie de nazi-prominenten Adolf Hitler en Joseph Goebbels scoorde Magnar Isaksen beide doelpunten. In de halve finale werd van wereldkampioen Italië pas in de verlenging met 2-1 verloren. In de strijd om de derde plaats won Noorwegen met 3-2 van Polen, Arne Brustad scoorde alle Noorse doelpunten. Het was tot op heden de beste prestatie van het Noorse team.

In 1938 deed Noorwegen voor de eerste keer mee aan het WK, Ierland werd verslagen, 3-2 in Oslo, 3-3 in Dublin. In de achtste finale speelde het opnieuw tegen Italië. Opnieuw verloor Noorwegen met 2-1 na verlenging in Marseille, Brustad scoorde de gelijkmaker. Italië zou opnieuw de wereldtitel winnen, maar Noorwegen was het enige land dat de Italianen een verlenging afdwong.

Na de Tweede Wereldoorlog was Noorwegen een amateurland, dat zich niet wist te plaatsen voor internationale toernooien. Tot en met 1990 nam Noorwegen deel aan 17 kwalificatie-toernooien, waarvan het 13 keer als laatste in de groep eindigde of in de eerste kwalificatie-ronde werd uitgeschakeld. Tweemaal eindigde Noorwegen als tweede. Voor het WK in 1966 eindigde het onder Frankrijk maar boven Joegoslavië, voor het WK van 1978 was Zweden te sterk. Incidenteel waren er successen: in deze periode won het van Hongarije (WK 1958), Joegoslavië (3-0, WK 1966), Zweden (EK 1968), Frankrijk (0-1 uit, WK 1970), Noord-Ierland (EK 1976), Zweden en Zwitserland (WK 1978), Engeland en Zwitserland (WK 1982), Joegoslavië (EK 1984), Ierland (WK 1986) en Europees kampioen Frankrijk (EK 1988). Voor het WK van 1974 leed het zijn grootste nederlaag, 9-0 tegen Nederland. In de return won de latere finalist pas in de slotfase met 1-2 van de Noren, Barry Hulshoff scoorde na een sterke individuele actie van Johan Cruijff.

Vanwege de goede resultaten van de afgelopen jaren had Noorwegen een geplaatste status voor het kwalificatie-toernooi voor het WK in 2002. Echter, pas in de negende wedstrijd werd de eerste wedstrijd gewonnen. Noorwegen eindigde op de vierde plaats met elf en zeven punten achterstand op Polen en Oekraïne.

De start voor kwalificatie van het EK in 2004 was goed met tien punten uit vier wedstrijden. In het vervolg werd verloren van Denemarken en Bosnië en Herzegovina en de thuiswedstrijd tegen Roemenië leverde een gelijkspel op dankzij een benutte strafschop van Ole Gunnar Solskjær. In de laatste wedstrijd won Noorwegen met 1-0 van Luxemburg en omdat Bosnië niet wist te winnen van Denemarken, was de tweede plaats in de groep veilig gesteld. Noorwegen eindigde boven Roemenië op de tweede plaats dankzij betere resultaten in de onderlinge wedstrijden en had één punt achterstand op Denemarken. In de play-offwedstrijden tegen Spanje verloor de ploeg vlak voor tijd door een eigen doelpunt van Henning Berg: 2-1. Noorwegen moest in de return echter het spel maken in plaats van afwachten en Spanje won eenvoudig met 0-3.

Noorwegen streed samen met Slovenië achter Italië om de tweede plaats in de groep. Noorwegen won tweemaal van Slovenië, maar dankzij een thuisnederlaag tegen Schotland hadden beide landen evenveel punten met nog twee wedstrijden te spelen. Noorwegen won de laatste wedstrijden van Moldavië en Wit-Rusland was de tweede plaats zeker gesteld. In de play-offs verloor Noorwegen beide wedstrijden van Tsjechië met 1-0 en moest de ploeg opnieuw thuisblijven voor een internationaal toernooi.

Ook voor kwalificatie van het EK in 2008 zat er niet meer in dan een tweede plaats achter de ongenaakbare titelhouder Griekenland, een tweede plaats was nu wel genoeg voor directe kwalificatie. Met nog twee wedstrijden te spelen had Noorwegen twee punten voorsprong op Turkije. In een directe confrontatie met de concurrent kon een gelijkspel genoeg zijn om het in de laatste wedstrijd tegen Malta af te kunnen maken, maar in Oslo kon de ploeg een 1-0 voorsprong niet vasthouden: 1-2.

De tweede plaats was ook nu weer het hoogst haalbare voor WK-kwalificatie-toernooi in 2010, aangezien Nederland alle wedstrijden won. Na vijf wedstrijden stond Noorwegen onderaan met drie gelijke spelen en twee nederlagen. In een inhaalrace werd ruim gewonnen van Schotland (4-0), gelijk gespeeld tegen IJsland en gewonnen van Macedonië. Noorwegen was afhankelijk van het resultaat van Schotland-Nederland, bij een gelijkspel eindigde Schotland op de tweede plaats. Er gloorde hoop, toen Nederland vlak voor tijd scoorde, maar omdat Noorwegen van alle nummers twee in de Europese zone de slechtste resultaten boekte was de ploeg niet geplaatst voor de play-offs, het kwam twee punten tekort ten opzichte van Ierland.

Noorwegen had de laatste vijf grote toernooien gemist en de Noren grepen terug op een oude succesformule: Egil Olsen werd opnieuw aangesteld als bondscoach. Olsen was weer in staat een op papier sterkere tegenstander te ontregelen: Portugal werd met 1-0 verslagen door een doelpunt van Erik Huseklepp. De start was bemoedigend met tien punten uit vier wedstrijden met drie punten voorsprong op Denemarken en Portugal. Door nederlagen tegen deze landen verloor Noorwegen het initiatief, directe plaatsing was onmogelijk geworden en men had een monsteroverwinning op Cyprus nodig om Portugal te achterhalen. De teller bleef hangen op 3-1 en Noorwegen kwam zes doelpunten tekort om zich te plaatsen voor de play-offs.

Recente overwinningen op sterke tegenstanders leverde Noorwegen een twaalfde plaats op de wereldranglijst op en een geplaatste positie voor het kwalificatie-toernooi. Nederlagen tegen IJsland en Albanië zorgde voor een benauwde situatie, maar omdat onderling veel punten werden verspeeld had Noorwegen nog zicht op de tweede plaats achter Zwitserland. Na een thuisnederlaag tegen dezelfde Zwitsers ontsloeg de Noorse bond Olsen, maar het tij kon in de laatste twee wedstrijden niet meer gekeerd worden. Een 3-0 nederlaag tegen Slovenië zorgde voor de genadeklap en Noorwegen eindigde op de vierde plaats met vijf punten achterstand op nummer twee IJsland.

Het EK van 2016 bood perspectieven, omdat de eerste twee landen zich rechtstreeks zouden kwalificeren en het derde land recht had op de play-offs. De start was voor de zoveelste keer zwak met een 0-2 nederlaag tegen Italië, 5-1 tegen Kroatië en een doelpuntloos gelijkspel tegen Azerbeidzjan. Directe kwalificatie kwam weer in zicht door wangedrag van de Kroaten. Door een straf van de UEFA speelde Kroatië al zonder publiek tegen Italië, maar door op het veld een hakenkruis zichtbaar te maken strafte de UEFA Kroatië met een punt aftrek. In een directe confrontatie werd met 2-0 gewonnen van de Kroaten en Noorwegen had nu een voorsprong van twee punten. Op de laatste speeldag werd de voorsprong weer weggegeven, Italië won met 2-1 van de Noren en de Kroaten wonnen van Malta. In de play-offs werd tweemaal verloren van Hongarije en opnieuw zaten de Noren met een kater.

Vooruitzichten op het halen van het WK van 2018 waren al snel hopeloos na nederlagen tegen Duitsland, Azerbeidzjan en Tsjechië en in de slotfase van het duel met San Marino werd een ramp afgewend door het land alsnog te verslaan. De ploeg zakte weg naar een 84e plaats op de wereldranglijst, waar het in de hoogtijdagen van de jaren negentig nog tweede stond. Bondscoach Per-Mathias Høgmo werd ontslagen en de bij het IJslandse team bijzonder succesvolle Lars Lagerbäck werd aangesteld om het tij te keren. Noorwegen bleef matig presteren met een 6-0 nederlaag tegen Duitsland als dieptepunt.

Op zaterdag 7 oktober 2017 bereikt de Noorse voetbalbond een uniek akkoord met de spelersvakbond over het nieuwe premiestelsel. Mannelijke en vrouwelijke internationals krijgen voortaan evenveel uitbetaald. De mannen besloten een deel van hun inkomsten uit commerciële activiteiten af te staan aan de vrouwen, waardoor beide selecties nu evenveel geld ontvangen als compensatie voor hun interlandverplichtingen.^[2]

De prijzenpot voor vrouwen werd door dit besluit volgens de Engelse krant The Guardian bijna verdubbeld: van circa 300 duizend euro tot 600 duizend euro. "Noorwegen is een land waarin gelijkwaardigheid erg belangrijk is", zei Joachim Walltin, de voorman van de Noorse spelersvakbond, naderhand. "Het is goed voor ons land en voor de sport dat de mannen en vrouwen voortaan evenveel geld krijgen van de bond."

Eind december 2020 werd bondscoach Lagerbäck ontslagen, nadat hij het niet voor elkaar had gekregen om zich met Noorwegen te plaatsen voor het EK 2020, door in de play-offs te verliezen van Servië. Hij werd vervangen door Ståle Solbakken. Hij moest de gouden generatie van Noorwegen weer aan de praat krijgen, met spelers als Erling Haaland, Martin Ødegaard en Alexander Sørloth. Noorwegen eindigde in de WK-kwalificatiepoule als derde achter Nederland en Turkije. Ook het EK 2024 werd niet gehaald: Noorwegen eindigde derde in de poule achter Spanje en Schotland. Op 10 oktober scoorde Haaland tegen Slovenië zijn 33'ste en 34'ste interlandtreffer, waarmee hij op zijn 24'ste na 87 jaar Jørgen Juve afloste als all-time topscorer van Noorwegen.

Op 6 juni 2025 won Noorwegen met 3-0 van Italië, waardoor het gelijk een voorsprong van zes punten had op de naaste belager voor directe kwalificatie voor het WK 2026. In diezelfde poule won Noorwegen met 11-1 van Moldavië: de grootste competitieve overwinning allertijden. In november 2025 won Noorwegen opnieuw van Italië (1-4), waardoor het alle wedstrijden in de poule had gewonnen en voor het eerst sinds 1998 weer deel zou nemen aan het WK. Bovendien scoorde Noorwegen 37 goals in acht wedstrijden: zestien daarvan werden gescoord door Haaland en daarmee werd hij met afstand topscorer in de kwalificatiereeks. Bovendien evenaarde hij daarmee Robert Lewandowski als speler met de meeste goals in één UEFA-kwalificatiereeks.^[3] In 2025 won Noorwegen negen van de tien wedstrijden en speelde het eenmaal gelijk: voor de eerste keer in de historie verloor Noorwegen in één kalenderjaar geen enkele wedstrijd.

• Bijgewerkt tot en met de EK-kwalificatiewedstrijd tegen  Schotland (3-3) op 19 november 2023.

Jaar	Wedstrijden				Doelpunten			Punten
	Duels	Winst	Gelijk	Verlies	Voor	Tegen	Saldo
1970	8	2	1	5	8	15	–7	0.625
1971	9	2	1	6	10	28	–18	0.556
1972	7	1	1	5	6	18	–12	0.429
1973	8	2	1	5	10	9	+1	0.625
1974	6	1	0	5	6	11	–5	0.333
1975	10	2	2	6	13	25	–12	0.600
1976	7	2	1	4	4	11	–7	0.714
1977	6	1	1	4	4	8	–4	0.500
1978	7	0	3	4	5	12	–7	0.429
1979	13	5	2	6	11	18	–7	0.923
1980	7	4	1	2	14	11	+3	1.286
1981	9	1	2	6	9	17	–8	0.444
1982	8	3	2	3	11	11	0	1.000
1983	13	1	7	5	12	15	–3	0.692
1984	14	7	4	3	12	6	+6	1.286
1985	11	3	3	5	12	14	–2	0.818
1986	10	3	4	3	7	11	–4	1.000
1987	15	1	7	7	7	18	–11	0.600
1988	9	1	4	4	9	10	–1	0.667
1989	10	2	4	4	14	16	–2	0.800
1990	10	5	2	3	21	13	+7	1.200
1991	9	3	3	3	10	8	+2	1.000
1992	11	5	4	2	23	8	+15	1.273
1993	10	7	2	1	25	5	+20	1.600
1994	14	6	5	3	14	8	+6	1.214
1995	13	6	4	3	25	12	+13	1.231
1996	7	5	1	1	12	1	+11	1.571
1997	12	7	3	2	24	7	+17	1.417
1998	14	5	7	2	29	19	+10	1.214
1999	13	10	2	1	27	7	+20	1.692
2000	15	5	6	4	15	13	+2	1.067
2001	11	5	3	3	21	16	+5	1.182
2002	10	4	4	2	10	5	+5	1.200
2003	14	4	3	7	10	13	–3	0.786
2004	13	8	4	1	29	13	+16	1.538
2005	16	8	4	4	17	12	+5	1.250
2006	10	2	4	4	12	15	–3	0.800
2007	11	6	2	3	24	12	+12	1.273
2008	8	0	4	4	6	13	–7	0.500
2009	10	6	2	2	14	8	+4	1.400
2010	9	7	0	2	13	8	+5	1.556
2011	9	4	1	4	10	10	0	1.000
2012	12	5	3	4	16	14	+2	1.083
2013	13	3	3	7	10	17	–7	0.692
2014	12	4	3	5	11	16	–5	0.917
2015	9	3	2	4	8	10	–2	0.889
2016	10	3	1	6	12	16	–4	0.700
2017	9	3	2	4	13	13	0	0.889
2018	10	8	1	1	16	5	+11	1.700
2019	10	4	5	1	19	11	+8	1.300
2020	7	3	1	2	13	6	+7	1.000
2021	12	6	3	3	17	10	+7	1.250
2022	10	6	2	2	21	9	+12	1.400
2023	10	5	2	3	19	13	+6	1.200
2024	10	5	2	3	21	13	+8	1.200
2025	10	9	1	0	39	7	+32	1.900

• Bijgewerkt tot en met de EK-kwalificatiewedstrijd tegen  Schotland (3-3) op 19 november 2023.

Tegenstander	Wed.	W	G	V	DV	DT	DS
Albanië	5	2	2	1	6	5	+1
Argentinië	2	2	0	0	3	1	+2
Armenië	3	2	1	0	13	1	+12
Australië	3	1	1	1	6	4	+2
Azerbeidzjan	6	4	1	2	9	1	+8
Bahrein	1	1	0	0	1	0	+1
België	9	0	3	6	8	17	–9
Bermuda	2	2	0	0	6	1	+5
Bosnië en Her.	4	2	0	2	5	3	+2
Brazilië	4	2	2	0	8	5	+3
Bulgarije	16	5	4	7	16	27	–11
China	1	0	0	1	1	2	–1
Colombia	1	0	1	0	0	0	0
Costa Rica	2	1	1	0	1	0	+1
Cyprus	13	13	0	0	35	5	+30
Denemarken	88	20	14	54	102	226	–124
Duitsland	21	1	5	15	15	59	–44
Egypte	6	3	3	0	7	2	+5
Engeland	12	2	3	7	7	28	–21
Estland	7	4	2	1	16	5	+11
Faeröer	5	5	0	0	17	0	+17
Finland	67	41	17	9	182	82	+100
Frankrijk	15	4	4	7	15	22	–7
Georgië	3	3	0	0	6	1	+5
Ghana	1	1	0	0	3	2	+1
Gibraltar	2	2	0	0	8	1	+7
Georgië	1	0	1	0	1	1	0
Griekenland	9	2	2	5	10	13	–3
Grenada	1	1	0	0	2	1	+1
Guatemala	1	1	0	0	3	1	+2
Honduras	1	1	0	0	3	1	+2
Hongarije	19	5	5	9	20	35	–15
Ierland	19	4	8	7	21	30	–9
IJsland	33	19	6	8	61	33	+28
Israël	2	1	0	1	2	2	0
Italië	17	3	4	10	13	22	–9
Jamaica	2	1	1	0	7	1	+6
Japan	1	1	0	0	3	0	+3
Joegoslavië	4	1	1	2	5	4	+1
Jordanië	1	0	1	0	0	0	0
Kameroen	1	1	0	0	6	1	+5
Kroatië	5	1	1	3	6	10	–4
Koeweit	3	0	2	1	3	4	–1
Letland	4	2	1	1	5	4	+1
Litouwen	2	2	0	0	2	0	+2
Luxemburg	12	9	1	2	25	9	+16
Macedonië	4	2	1	1	4	3	+1
Malta	12	10	2	0	30	4	+26
Mexico	6	2	1	3	8	11	–3
Moldavië	5	4	1	0	6	1	+5
Montenegro	4	3	0	1	6	4	+2
Marokko	1	0	1	0	2	2	0
Nederland	22	5	7	10	28	47	–19
Nieuw-Zeeland	1	1	0	0	3	0	+3
Nigeria	1	0	1	0	2	2	0
Noord-Korea	1	1	0	0	3	0	+3
Noord-Ierland	11	9	0	2	25	10	+15
Oekraïne	5	0	1	4	0	5	–5
Duitse Democratische Republiek	7	1	1	5	8	15	–7
Oostenrijk	12	2	2	8	10	24	–14
Panama	1	1	0	0	1	0	+1
Paraguay	1	0	1	0	2	2	0
Polen	18	3	3	12	23	56	–33
Portugal	10	1	2	7	5	15	–10
Qatar	2	2	0	0	8	1	+7
Roemenië	15	3	7	5	14	17	–3
Rusland	12	1	4	7	9	23	–14
Saarland	2	0	1	1	2	3	–1
San Marino	4	4	0	0	24	1	+15
Saoedi-Arabië	1	1	0	0	6	0	+6
Schotland	19	3	7	9	22	32	–10
Senegal	1	0	0	1	1	2	–1
Servië	18	4	3	11	19	33	–14
Singapore	1	1	0	0	5	2	+3
Slovenië	11	6	3	2	17	10	+7
Slowakije	4	3	0	1	5	1	+4
Sovjet-Unie	6	0	1	5	3	15	–12
Spanje	10	1	2	7	4	16	–12
Thailand	2	2	0	0	8	0	+8
Trinidad en Tobago	1	0	0	1	2	3	–1
Tsjechië	8	1	3	4	8	10	–2
Tsjecho-Slowakije	4	0	0	4	4	12	–8
Tunesië	2	1	1	0	3	1	+2
Turkije	10	3	3	5	16	15	+1
Uruguay	2	0	1	1	2	3	–1
VA Emiraten	3	1	2	0	5	2	+3
Verenigde Staten	5	2	1	2	14	8	+6
Wales	11	4	4	3	14	15	–1
Wit-Rusland	7	3	2	2	9	5	+4
Zambia	1	0	1	0	0	0	0
Zuid-Afrika	3	2	0	1	3	2	+1
Zuid-Korea	4	2	1	1	6	5	+1
Zweden	109	26	25	58	152	276	–124
Zwitserland	19	8	5	6	26	20	+6