Bosnisch voetbalelftal (mannen)

Bosnië-Herzegovina was, samen met Kroatië, Servië, Macedonië, Slovenië en Montenegro een van de zes federale republieken die deel uitmaakten van het voormalig Joegoslavië. De teams uit Kroatië en Servië domineerden, clubs uit Bosnië en Herzegovina werden gezien als de beste van de overige republieken. Op de ranglijst aller tijden van de Joegoslavische competitie waren van de top 10 er 5 Servisch, 2 Kroatisch en 3 Bosnisch (#7 Sarajevo, #8 Željezničar en #9 Velež). De landstitels die niet door clubs uit Kroatië en Servië werden gewonnen, werden gewonnen door de Bosnische clubs Sarajevo en Željezničar. Bosnische spelers, van Dušan Bajević tot Safet Sušić, waren niet alleen vertegenwoordigd in het Joegoslavische nationale elftal maar speelden ook een belangrijke rol in hun succes.

De oorlog van 1992-1995 bracht alle voetbalactiviteiten tot een halt. Veelbelovende talenten vertrokken naar het buitenland, anderen werden ingezet voor de oorlog. In 1993 ontstond een nationale selectie maar door logistieke problemen werd nauwelijks gevoetbald. In 1992 werd de nationale voetbalbond opgericht die vier jaar later werd erkend door de FIFA en twee jaar later door de UEFA.

Fuad Muzurović werd de eerste bondscoach. Het samenbrengen van de door de oorlog over de wereld uitgewaaierde talenten bleek een uitdaging. Ook kwamen sommige spelers in aanmerking om voor meerdere landen te spelen en vanwege de etnische spanningen en politieke onrust konden of wilden sommige spelers niet uitkomen voor Bosnië en Herzegovina, zoals Mario Stanić (Parma, Chelsea) en Risto Vidaković (Rode Ster, Real Betis). De eerste wedstrijd van dit nieuwe voetballand werd in en tegen KRC Genk gespeeld. Dit was een benefietwedstrijd en dit was de eerste keer dat de nieuwe selectie samen kwam. De keuze viel Op KRC Genk omdat hun toenmalig coach Alesic bevriend was met bondscoach Maruzovic. Op 6 juni 1993 speelde de ploeg de eerste officieuze interland. Tegenstander was Iran, dat met 3-1 werd verslagen in Teheran. De eerste officiële interland speelde de ploeg op 30 november 1995 tegen Albanië, dat in Tirana met 2-0 te sterk was. De doelpunten kwamen op naam van Anesti Qendro en Enkelejd Dobi.

Het eerste decennium van het elftal was een turbulente. Diverse managers kwamen en gingen. Zowel het land als de opzet van het voetbal werden herhaaldelijk gereorganiseerd. In 2002 werden de kleinere competities samengevoegd in een geünificeerde competitie; de Premier Liga. Langzamerhand werden de lokaal getrainde Bosnische Servische en Kroatische spelers geïntegreerd in het nationale elftal. In het buitenland bereikte een veelbelovende generatie volwassenheid. Spelers als Elvir Bolić (Fenerbahce), Elvir Baljić (Real Madrid), Hasan Salihamidžić (Bayern München), Sergej Barbarez (HSV), Mirsad Hibić (Atlético Madrid) en Muhamed Konjić (Monaco).

Deze generatie bereikte haar piek onder de leiding van Blaz Slišković (2002-2006); kwalificatie voor de eindronde van het EK 2004 werd net gemist; Winst in de slotwedstrijd, thuis tegen Denemarken, zou goed zijn geweest voor kwalificatie, maar het werd een gelijkspel waardoor het team was uitgeschakeld. De kwalificatie voor het WK 2006 werd ook in de slotwedstrijd verspeeld; dit keer uit tegen Servië in een beladen duel.

De campagne voor het EK 2008 verliep minder succesvol. Het team eindigde als vierde in de groep.

Op 1 april 2011 maakten de FIFA en de UEFA bekend dat Bosnië voorlopig uitgesloten was van deelname aan internationale wedstrijden. Aanleiding waren de statuten van de nationale voetbalfederatie, de NFS BiH, die niet conform de reglementen van de overkoepelende voetbalbonden zouden zijn. Bosnië kreeg tot dinsdag 29 maart om de noodzakelijke wijzigingen door te voeren, maar slechts 22 van de 54 stemgerechtigden bleken tijdens een vergadering voor verandering van de bestaande statuten te zijn. Door de schorsing mocht de nationale ploeg voorlopig geen duels spelen en waren clubs uit Bosnië uitgesloten van internationale competities.^[1] Op 30 mei 2011 werd de schorsing opgeheven nadat nieuwe statuten waren aangenomen.

Op 15 oktober 2013 wist Bosnië en Herzegovina zich dankzij een 1-0 uitoverwinning op Litouwen voor het eerst in de geschiedenis te plaatsen voor het WK voetbal. Het enige doelpunt in Kaunas kwam in de 68ste minuut op naam van Vedad Ibišević. De plaatsing leidde tot een golf van euforie in het Balkanland. "Voetbal zonder bijsmaak", kopte de toonaangevende krant Oslobođenje in een commentaar^[2] Daarmee verwees het dagblad naar de eerdere verdeeldheid in het land, een gevolg van de traumatische Joegoslavische Burgeroorlog van midden jaren negentig. Met name bondscoach Safet Sušić kreeg veel lof toegezwaaid.

Zie Interlands voetbalelftal van Bosnië en Herzegovina 1995-1999

Zie Interlands voetbalelftal van Bosnië en Herzegovina 2000-2009

Zie Interlands voetbalelftal van Bosnië en Herzegovina 2010-2019

Zie Interlands voetbalelftal van Bosnië en Herzegovina 2020-2029