Kameroens voetbalelftal (mannen)

Kameroen
Kameroens voetbalelftal
Vlag van Kameroen
Bijnaam Les Lions Indomptable
The Indomitable Lions (De Ontembare Leeuwen)
FIFA-ranglijst 50 Gedaald 1 (3 april 2025)
Hoogste ranking 11e (nov 2006-jan 2007,
nov-dec 2009)
Laagste ranking 79e (feb-maa 2013)
Associatie FCF
Bondscoach Vlag van België Marc Brys
Stadion Japomastadion, Douala
Meeste interlands Rigobert Song (137)
Topscorer Samuel Eto'o (56)
Wedstrijden
Eerste interland:
Belgisch-Congo 3–2 Frans-Kameroen Vlag van Frankrijk
(Leopoldstad, Belgisch-Congo; 5 sept. 1956)
Grootste overwinning:
Vlag van Kameroen (1961-1975) Kameroen 9–0 Tsjaad Vlag van Tsjaad
(Kinshasa, Congo-Kinshasa; 5 april 1965)
Grootste nederlaag:
Vlag van Noorwegen Noorwegen 6–1 Kameroen Vlag van Kameroen
(Oslo, Noorwegen; 31 oktober 1990)
Vlag van Rusland Rusland 6–1 Kameroen Vlag van Kameroen
(San Francisco, Verenigde Staten; 28 juni 1994)
Vlag van Costa Rica Costa Rica 5–0 Kameroen Vlag van Kameroen
(San José, Costa Rica; 9 maart 1997)
Wereldkampioenschap
Optredens 8 (eerste keer: 1982)
Beste resultaat Kwartfinale (1990)
Afrikaans kampioenschap
Optredens 17 (eerste keer: 1970)
Beste resultaat Winnaar (1984, 1988,
2000, 2002, 2017)
FIFA Confederations Cup
Optredens 3 (eerste keer: 2001)
Beste resultaat Verliezend finalist (2003)
Thuis
Uit
Derde
Finale Afrika Cup – 2008
Afrika Cup – 2010
Tegen Denemarken – WK 2010
Tegen Nederland – WK 2010
Tegen Brazilië – WK 2014
Tegen Marokko

Het Kameroens voetbalelftal, bijgenaamd De Ontembare Leeuwen, is een team van voetballers dat Kameroen vertegenwoordigt bij internationale wedstrijden en competities, zoals de strijd om de CEMAC Cup en de (kwalificatie)wedstrijden voor het WK en de Afrika Cup. Begin jaren negentig van de 20e eeuw was Kameroen het succesvolste Afrikaanse team.

De Fédération Camerounaise de Football werd in 1959 opgericht en is aangesloten bij de CAF en de FIFA (sinds 1964). Het Kameroens voetbalelftal behaalde in november 2006 met de 11e plaats voor het eerste de hoogste positie op de FIFA-wereldranglijst, in januari 2007 en november 2009 werd deze positie ook bereikt. In oktober 2012 werd met de 71e plaats de laagste positie bereikt.

Deelnames aan internationale toernooien

Wereldkampioenschap

Tijdens haar debuut op het WK van 1982 werd Kameroen in de eerste ronde uitgeschakeld, ondanks het feit dat de ploeg van de Franse bondscoach Jean Vincent geen enkele wedstrijd verloor. Er werd drie keer gelijkgespeeld, onder meer tegen de latere wereldkampioen (Italië) en nummer drie van het toernooi (Polen). Kameroen slaagde er als tweede Afrikaans land in (na Marokko op het WK van 1986) om de tweede ronde van een WK te bereiken, en het was het eerste Afrikaanse land dat de kwartfinales wist te bereiken. Dit lukte De Ontembare Leeuwen bij het WK van 1990 in Italië. In de openingswedstrijd van dat toernooi zorgde de ploeg direct voor een daverende verrassing door de titelverdediger Argentinië met 1-0 te verslaan. Smaakmaker van het toernooi was de 38-jarige Roger Milla, die vier keer scoorde en dat telkens vierde met een dansje bij de cornervlag.

Met uitzondering van 2006 en 2018 was het Afrikaanse land na 1990 op elk WK actief, maar strandde het telkens in de eerste ronde. Zo ook bij het WK van 2010 in Zuid-Afrika doordat de eerste twee wedstrijden tegen Japan (0-1) en Denemarken (1-2) werden verloren.

Mislukte kwalificatie WK 2006

Kameroen ontbrak op het wereldkampioenschap 2006. In de laatste kwalificatiewedstrijd had Kameroen aan winst in de thuiswedstrijd tegen Egypte genoeg voor plaatsing. Die klus leken De Ontembare Leeuwen zonder veel moeite te kunnen klaren. Na de vroege 1-0 van Rudolph Douala maakte Mohamed Shawky echter tien minuten voor tijd de gelijkmaker. In de laatste minuut kreeg Kameroen nog een strafschop, waardoor het WK toch nog binnen leek. Pierre Womé schoot de bal echter op de paal. Hierdoor eindigde Ivoorkust als groepswinnaar en miste Kameroen het WK. Womé moest het land ontvluchten en had het de weken na de uitschakeling nog zwaar te verduren; zijn huis werd in brand gestoken en hij werd met de dood bedreigd.

WK voetbal 2014

In 2014, bij het zevende optreden van Kameroen bij een WK-eindronde, wist de ploeg geen potten te breken, net als vier jaar eerder in Zuid-Afrika. Opnieuw verloren de Ontembare Leeuwen drie duels op rij en konden zij zodoende voortijdig naar huis. Op 28 juni eiste president Paul Biya binnen één maand een rapport over "de oorzaak van de roemloze campagne van de 'Ontembare Leeuwen' op het WK van 2014". Ook zijn Ghanese collega John Dramani Mahama[1] eiste opheldering over het teleurstellende optreden van zijn ploeg, die alleen tegen Duitsland (2-2) een puntje had weten te pakken.

Kameroen liet al voor het WK van zich horen door het vertrek naar Brazilië met bijna 24 uur te vertragen, omdat de spelers meer geld eisten van de nationale bond. De Ghanezen dreigden zelfs tijdens het WK met een staking. De regering van Mahama stuurde een vliegtuig met 3 miljoen dollar cash naar Brazilië om dat te voorkomen. De spelers onderling toonden zich ook niet van hun beste kant. Zo deelde Benoit Assou-Ekotto een kopstoot uit aan een medespeler.

WK voetbal 2018

Kameroen wist zich niet te plaatsen voor het Wereldkampioenschap voetbal 2018 in Rusland. In de derde ronde van de CAF-zonde eindigde de ploeg als derde in een groep met winnaar Nigeria, Zambia (tweede) en Algerije (vierde). De nationale voetbalbond van Kameroen nam daardoor op 4 december 2017 afscheid van bondscoach Hugo Broos. De Belg had de ploeg eerder dat jaar nog naar de eindzege geleid bij het toernooi om de Afrika Cup. Die prestatie kon hij geen passend vervolg geven[2].

Broos werd opgevolgd door de Nederlandse oud-international Clarence Seedorf, die werd geflankeerd door Patrick Kluivert[3]. De twee oud-spelers van AFC Ajax werden gepresenteerd op vrijdag 10 augustus 2018 in de hoofdstad Yaoundé. Seedorf en Kluivert tekenden een contract dat loopt tot en met de WK-eindronde van 2022. De eerste opdracht van de twee oud-internationals is de strijd om de Afrika Cup, die in juni 2019 in Egypte wordt gehouden. "We zijn ons ervan bewust dat het een zware klus gaat worden", zei Kluivert bij de perspresentatie. "Maar we houden van hard werken."

Resultaten wereldkampioenschap

Wereldkampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
Vlag van Engeland 1966Teruggetrokken
Vlag van Mexico 1970Niet gekwalificeerd
Vlag van Bondsrepubliek Duitsland 1974Niet gekwalificeerd
Vlag van Argentinië 1978Niet gekwalificeerd
Vlag van Spanje 1982Groepsfase303011(Kwal.)
Vlag van Mexico 1986Niet gekwalificeerd
Vlag van Italië 1990Kwartfinale530279(Kwal.)
Vlag van Verenigde Staten 1994Groepsfase3012311(Kwal.)
Vlag van Frankrijk 1998Groepsfase302125(Kwal.)
Vlag van Zuid-KoreaVlag van Japan 2002Groepsfase311123(Kwal.)
Vlag van Duitsland 2006Niet gekwalificeerd
Vlag van Zuid-Afrika 2010Groepsfase300325(Kwal.)
Vlag van Brazilië 2014Groepsfase300319(Kwal.)
Vlag van Rusland 2018Niet gekwalificeerd
Vlag van Qatar 2022Groepsfase311144(Kwal.)
Vlag van Canada Vlag van Mexico Vlag van Verenigde Staten 2026Niet gekwalificeerd

Confederations Cup

In 2001 deed Kameroen mee aan de Confederations Cup omdat het land in 2000 de Afrika Cup wist te winnen. De eerste en tweede wedstrijd werden beiden verloren. Zowel tegen Brazilië als tegen Japan verloor Kameroen met 0–2. De laatste wedstrijd werd gewonnen met 2–0 van Canada, maar dit was onvoldoende voor een plek in de halve finale. In 2003 kwam Kameroen in een poule met Turkije (1–0), Brazilië (1–0) en de Verenigde Staten (0–0). Het land werd eerste in die poule. In de halve finale speelde Kameroen tegen Colombia. Tijdens die wedstrijd sloeg het noodlot toe, in de 72ste minuut zakte Marc-Vivien Foé (speler van Manchester City) ter hoogte van de middellijn in elkaar. Reanimatie mocht niet baten en Foé overleed in de kleedkamer. Hij werd 28 jaar. Kameroen stond op dat moment met 1–0 voor en dit zou ook de uitslag van de wedstrijd zijn. In de finale die volgde zouden de spelers van Kameroen rouwbanden dragen. Het duel werd gewonnen door Frankrijk (0–1), daardoor werd Kameroen op dit toernooi tweede.

Confederations Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Zuid-KoreaVlag van Japan 2001Groepsfase310224
Vlag van Frankrijk 2003Tweede531131
Vlag van Rusland 2017Groepsfase301226
Totaal3 keer11425711

Afrika Cup

Kameroen speelde in 1967 voor het eerst kwalificatiewedstrijden voor de Afrika Cup. Op 5 februari verloor het land met 0–4 van Tunesië. Een aantal jaar later zou Kameroen zich wel plaatsen. In 1970 speelde in het groepsfase tegen Ivoorkust (3–2) Ethiopië (3–2) en Soedan (1–2). Ondanks de 2 overwinningen plaatste Kameroen zich niet voor de knock-outfase. Drie landen eindigden met 4 punten en omdat Kameroen van de drie landen het minste doelsaldo had plaatste Soedan en Ivoorkust zich. Twee jaar later mocht Kameroen het toernooi organiseren. Nu plaatste het zich wel voor de knock-fase door onder andere twee overwinningen in de poulefase (tegen Kenia werd het 2–1 en tegen Togo werd het 2–0). Uiteindelijk zou Kameroen derde worden. In de halve finale werd namelijk verloren van Congo-Brazzaville. In 1984 en 1988 werd Kameroen kampioen. In 1984 werd de finale bereikt door Algerije na strafschoppen te verslaan in de halve finale. In de finale werd met 3–1 gewonnen van Nigeria. De doelpunten werden gemaakt door Rene N'Djeya, Théophile Abega en Ernest Ebongué. Ook in 1988 was Nigeria de tegenstander in de finale. Nu werd er gewonnen met 1–0 door een penalty in de 55e minuut. Emmanuel Kundé benutte die strafschop. Nigeria was ook in 2000 de tegenstander toen Kameroen weer de finale bereikte. De eindstand na negentig minuten en verlenging was 2–2 waardoor strafschoppen nodig waren. Deze werden gewonnen met 4–3 waardoor Kameroen kampioen wordt. Twee jaar later werd Kameroen weer kampioen. Ook nu moesten er strafschoppen genomen worden na de reguliere speeltijd en verlenging. In deze finale was Senegal de tegenstander. In 2017 werd Kameroen kampioen door in de finale Egypte te verslaan met 2–1.

Afrika Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
1968Niet gekwalificeerd
Vlag van Soedan 1970Groepsfase320175(Kwal.)
Vlag van Kameroen 1972Derde5311105
Vlag van Egypte (1972-1984) 1974Niet gekwalificeerd
Vlag van Ethiopië (1975-1987) 1976Niet gekwalificeerd
Vlag van Ghana 1978Niet gekwalificeerd
Vlag van Nigeria 1980Niet gekwalificeerd
Vlag van Libië 1982Groepsfase303011(Kwal.)
Vlag van Ivoorkust 1984Kampioen531193(Kwal.)
Vlag van Egypte (1972-1984) 1986Tweede532085
Vlag van Marokko 1988Kampioen532041(Kwal.)
Vlag van Algerije 1990Groepsfase310223
Vlag van Senegal 1992Vierde522143(Kwal.)
Vlag van Tunesië 1994Niet gekwalificeerd
Vlag van Zuid-Afrika 1996Groepsfase311157(Kwal.)
Vlag van Burkina Faso 1998Kwartfinale421154(Kwal.)
Vlag van GhanaVlag van Nigeria 2000Kampioen6321115(Kwal.)
Vlag van Mali 2002Kampioen651090
Vlag van Tunesië 2004Kwartfinale412176
Vlag van Egypte 2006Kwartfinale431082(Kwal.)
Vlag van Ghana 2008Tweede6402148(Kwal.)
Vlag van Angola 2010Kwartfinale411268(Kwal.)
Vlag van GabonVlag van Equatoriaal-Guinea 2012Niet gekwalificeerd
Vlag van Zuid-Afrika 2013Niet gekwalificeerd
Vlag van Equatoriaal-Guinea 2015Groepsfase302123(Kwal.)
Vlag van Gabon 2017Kampioen633073(Kwal.)
Vlag van Egypte 2019Achtste finale412143(Kwal.)
Vlag van Kameroen 2021Derde3430147(Kwal.)
Vlag van Ivoorkust 2023Achtste finale411256(Kwal.)
Vlag van Marokko 2025Kwartfinale531176(Kwal.)

African Championship of Nations

Bij de African Championship of Nations mogen de landen alleen spelers uit de eigen competitie opstellen.

African Championship of Nations overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
Vlag van Ivoorkust 2009Niet gekwalificeerd
Vlag van Soedan 2011Kwartfinale431050(Kwal.)
Vlag van Zuid-Afrika 2014Niet gekwalificeerd
Vlag van Rwanda 2016Kwartfinale421144(Kwal.)
Vlag van Marokko 2018Groepsfase301213(Kwal.)
Vlag van Kameroen 2020Vierde622248
Vlag van Algerije 2022Groepsfase210111(Kwal.)
Vlag van Kenia Vlag van Oeganda Vlag van Tanzania 2024Niet gekwalificeerd

UDEAC Cup / CEMAC Cup

Kameroen is een van de landen die deel nam aan het UDEAC kampioenschap en deel neemt aan de CEMAC Cup. Het is redelijk succesvol, want het land werd zeven keer kampioen. Naast deze 7 overwinningen bereikte het land ook nog eens vier keer de finale zonder deze te winnen. Op die toernooien werd het land dus tweede. Tussen 2003 en 2008 stuurde het land een amateurteam naar dit toernooi.

UDEAC Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Congo-Brazzaville 1984Kampioen4220113
Vlag van Gabon 1985Derde421164
Vlag van Equatoriaal-Guinea 1986Kampioen4400102
Vlag van Tsjaad 1987Tweede421121
Vlag van Kameroen 1988Kampioen431051
Vlag van Centraal-Afrikaanse Republiek 1989Kampioen431052
Vlag van Congo-Brazzaville 1990Tweede430173
CEMAC Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Congo-Brazzaville 2003Kampioen421175
Vlag van Gabon 2005Kampioen422051
Vlag van Equatoriaal-Guinea 2006Tweede422041
Vlag van Tsjaad 2007Groepsfase201112
Vlag van Kameroen 2008Kampioen430162
Vlag van Centraal-Afrikaanse Republiek 2009Groepsfase210111
Vlag van Congo-Brazzaville 2010Tweede422042
Vlag van Gabon 2013Vierde411258
Vlag van Equatoriaal-Guinea 2014Derde412112

Interlands

Zie Interlands Kameroens voetbalelftal 2020-2029 voor de meest actuele gespeelde en komende interlands van Kameroen.

FIFA-wereldranglijst[4]

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018
23 31 37 56 53 41 58 39 38 16 14 23 23 11 24 14 11 37 50 61 50 42 59 65 45 55

Bondscoaches

Huidige selectie

De volgende spelers werden opgenomen in de selectie voor het WK 2022.

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met de wedstrijd tegen Vlag van Jamaica Jamaica op 9 november 2022.

Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
André Onana 31 0 Vlag van Italië Internazionale
Devis Epassy 5 0 Vlag van Saoedi-Arabië Abha
Simon Ngapandouetnbu 0 0 Vlag van Frankrijk Olympique de Marseille
Verdediging
Nicolas N'Koulou 76 2 Vlag van Griekenland Aris Saloniki
Collins Fai 50 0 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Tai
Nouhou Tolo 16 0 Vlag van Verenigde Staten Seattle Sounders
Jean-Charles Castelletto 12 0 Vlag van Frankrijk FC Nantes
Olivier Mbaizo 11 0 Vlag van Verenigde Staten Philadelphia Union
Enzo Ebosse 1 0 Vlag van Italië Udinese
Christopher Wooh 1 0 Vlag van Frankrijk Stade Rennais
Middenveld
André-Frank Zambo Anguissa 42 5 Vlag van Italië Napoli
Pierre Kunde 30 1 Vlag van Griekenland Olympiakos
Samuel Gouet 21 0 Vlag van België KV Mechelen
Martin Hongla 17 0 Vlag van Italië Hellas Verona
Gaël Ondoua 3 0 Vlag van Duitsland Hannover 96
Olivier Ntcham 2 0 Vlag van Wales Swansea City
Jerome Ngom Mbekeli 0 0 Vlag van Kameroen APEJES Academy
Aanval
Vincent Aboubakar Aanvoerder 88 33 Vlag van Saoedi-Arabië Al-Nassr
Eric Maxim Choupo-Moting 68 18 Vlag van Duitsland Bayern München
Karl Toko Ekambi 50 12 Vlag van Frankrijk Olympique Lyon
Christian Bassogog 42 7 Vlag van China Shanghai Shenhua
Jean-Pierre Nsame 3 0 Vlag van Zwitserland Young Boys
Bryan Mbeumo 1 0 Vlag van Engeland Brentford
Georges-Kévin N'Koudou 1 0 Vlag van Turkije Beşiktaş
Marou Souaibou 0 0 Vlag van Kameroen Coton Sport

Bekende (ex-)spelers

Zie Lijst van spelers van het Kameroense voetbalelftal voor een overzicht van spelers met minimaal dertig interlands

Selecties

Wereldkampioenschap

Selectie van Kameroen tijdens het Vlag van Spanje Wereldkampioenschap 1982
Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1Thomas N'Kono AanvoerderVlag van Kameroen Canon Yaoundé
12Joseph-Antoine BellVlag van Ivoorkust ASEC Mimosas
22Simon TchobangVlag van Kameroen Dynamo Duala
Verdediging
2Michel KahamVlag van Frankrijk Stade Quimpérois
3Edmond EnokaVlag van Kameroen Dynamo Duala
4Rene N'DjeyaVlag van Kameroen Union Douala
5Elie OnanaVlag van Kameroen Federal Foumban
6Emmanuel KundéVlag van Kameroen Canon Yaoundé
7Ephrem M'BomVlag van Kameroen Canon Yaoundé
Middenveld
8Grégoire M'BidaVlag van Kameroen Canon Yaoundé
10Jean-Pierre TokotoVlag van Verenigde Staten Jacksonville Tea Men
14Théophile AbegaVlag van Kameroen Canon Yaoundé
16Ibrahim AoudouVlag van Frankrijk AS Cannes
17Joseph KamgaVlag van Kameroen Union Douala
19Joseph EnangaVlag van Kameroen Union Douala
Aanval
9Roger MillaVlag van Frankrijk SC Bastia
11Charles ToubéVlag van Kameroen Tonnerre Yaoundé
13Paul BahokenVlag van Frankrijk AS Cannes
15Francois N'DoumbeVlag van Kameroen Union Douala
18Jacques N'GueaVlag van Kameroen Canon Yaoundé
20Oscar EyoboVlag van Kameroen Dynamo Duala
21Érnest EbonguéVlag van Kameroen Tonnerre Yaoundé
Bondscoach: Vlag van Frankrijk Jean Vincent
Selectie van Kameroen tijdens het Vlag van Italië Wereldkampioenschap 1990
Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1Joseph-Antoine BellVlag van Frankrijk Girondins Bordeaux
16Thomas N'KonoVlag van Spanje RCD Espanyol
22Jacques Songo'oVlag van Frankrijk Sporting Toulon Var
Verdediging
2André Kana-BiyikVlag van Frankrijk Le Havre AC
3Jules OnanaVlag van Kameroen Canon Yaoundé
4Benjamin MassingVlag van Frankrijk US Créteil
5Bertin EbwelléVlag van Kameroen Tonnerre Yaoundé
6Emmanuel KundéVlag van Kameroen Prevoyance Yaoundé
14Stephen Tataw AanvoerderVlag van Kameroen Tonnerre Yaoundé
17Victor N'DipVlag van Kameroen Canon Yaoundé
Middenveld
8Émile M'BouhVlag van Portugal Vitória Guimarães
10Louis M'FedéVlag van Kameroen Canon Yaoundé
12Alphonse YombiVlag van Kameroen Canon Yaoundé
13Jean-Claude PagalVlag van Frankrijk AS Saint-Étienne
15Thomas LibiihVlag van Kameroen Tonnerre Yaoundé
19Roger FeutmbaVlag van Kameroen Union Sportive Douala
20Cyrille MakanakyVlag van Spanje CD Málaga
21Emmanuel MabdeanVlag van Kameroen Canon Yaoundé
Aanval
7François Omam-BiyikVlag van Frankrijk Stade Rennes
9Roger MillaVlag van Kameroen Tonnerre Yaoundé
11Eugéne EkékéVlag van Frankrijk US Valenciennes
18Boneventure DjonkepVlag van Kameroen Union Sportive Douala
Bondscoach: Vlag van Sovjet-Unie Valery Nepomnyashchy
Selectie van Kameroen tijdens het Vlag van Verenigde Staten Wereldkampioenschap 1994
Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1Joseph-Antoine BellVlag van Frankrijk AS Saint-Étienne
21Thomas N'KonoVlag van Bolivia Club Bolívar
22Jacques Songo'oVlag van Frankrijk FC Metz
Verdediging
2André Kana-BiyikVlag van Frankrijk Le Havre AC
3Rigobert SongVlag van Kameroen Tonnerre Yaoundé
4Samuel EkeméVlag van Kameroen Canon Yaoundé
5Victor N'DipVlag van Kameroen Olympic Mvolye
13Raymond KallaVlag van Kameroen Canon Yaoundé
14Stephen Tataw AanvoerderVlag van Kameroen Olympic Mvolye
15Hans AgboVlag van Kameroen Olympic Mvolye
Middenveld
8Émile M'BouhVlag van Qatar Nadi Qatar
6Thomas LibiihVlag van Saoedi-Arabië Ohod Club
10Louis M'FedéVlag van Kameroen Canon Yaoundé
11Emmanuel MaboangVlag van Portugal Rio Ave FC
12Paul LogaVlag van Kameroen Prevoyance Yaoundé
17Marc-Vivien FoéVlag van Kameroen Canon Yaoundé
18Jean-Pierre FialaVlag van Kameroen Canon Yaoundé
Aanval
7François Omam-BiyikVlag van Frankrijk RC Lens
9Roger MillaVlag van Kameroen Tonnerre Yaoundé
16Alphonse TchamiVlag van Denemarken Odense BK
19David EmbéVlag van Portugal Belenenses
20Georges MouyéméVlag van Frankrijk Troyes AC
Bondscoach: Vlag van Frankrijk Henri Michel
Selectie van Kameroen tijdens het Vlag van Brazilië Wereldkampioenschap 2014
Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1Loïc FeudjouVlag van Kameroen Cotonsport Garoua
16Charles ItandjeVlag van Turkije Konyaspor
23Sammy N'DjockVlag van Turkije Fethiyespor
Verdediging
2Benoît Assou-EkottoVlag van Engeland Queens Park Rangers
3Nicolas N'KoulouVlag van Frankrijk Olympique Marseille
4Cédric DjeugouéVlag van Kameroen Cotonsport Garoua
5Dany NounkeuVlag van Turkije Galatasaray
12Henri BedimoVlag van Frankrijk Olympique Lyon
14Aurélien Chedjou AanvoerderVlag van Turkije Galatasaray
22Allan NyomVlag van Spanje Granada
Middenveld
6Alex SongVlag van Spanje FC Barcelona
7Landry N'GuémoVlag van Frankrijk Girondins de Bordeaux
11Jean MakounVlag van Frankrijk Stade Rennais
17Stéphane MbiaVlag van Spanje Sevilla
18Eyong EnohVlag van Turkije Antalyaspor
20Edgar SalliVlag van Frankrijk RC Lens
21Joël MatipVlag van Duitsland Schalke 04
Aanval
8Benjamin MoukandjoVlag van Frankrijk AS Nancy
9Samuel Eto'oVlag van Engeland Chelsea
10Vincent AboubakarVlag van Frankrijk FC Lorient
13Eric Maxim Choupo-MotingVlag van Duitsland Mainz 05
15Pierre WebóVlag van Turkije Fenerbahçe
19Fabrice OlingaVlag van België Zulte Waregem
Bondscoach: Vlag van Duitsland Volker Finke

FIFA Confederations Cup

Selectie van Kameroen tijdens de Vlag van Rusland FIFA Confederations Cup 2017
Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1Fabrice OndoaVlag van Spanje Sevilla Atlético
16André OnanaVlag van Nederland AFC Ajax
23Georges BokwéVlag van Noorwegen Mjøndalen IF
Verdediging
2Ernest MaboukaVlag van Slowakije MŠK Žilina
4Adolphe TeikeuVlag van Frankrijk FC Sochaux
5Michael Ngadeu-NgadjuiVlag van Tsjechië Slavia Praag
6Ambroise OyongoVlag van Canada Impact de Montréal
12Jérôme GuihoataVlag van Griekenland Panionios
19Collins FaiVlag van België Standard Luik
21Lucien OwonaVlag van Spanje AD Alcorcón
22Joseph NgwemVlag van Angola PA Sambizanga
Middenveld
3André ZamboVlag van Frankrijk Olympique Marseille
7Nicolas NgamaleuVlag van Oostenrijk SCR Altach
8Benjamin Moukandjo AanvoerderVlag van Frankrijk FC Lorient
11Olivier BoumalVlag van Griekenland Panathinaikos
14Georges MandjeckVlag van Frankrijk FC Metz
15Sébastien SianiVlag van België KV Oostende
17Arnaud DjoumVlag van Schotland Heart of Midlothian
Aanval
9Jacques ZouaVlag van Duitsland 1. FC Kaiserslautern
10Vincent AboubakarVlag van Turkije Beşiktaş
13Christian BassogogVlag van China Henan Jianye
18Robert TambeVlag van Slowakije Spartak Trnava
20Karl Toko EkambiVlag van Frankrijk Angers SCO
Bondscoach: Vlag van België Hugo Broos