Samtatskaro

De Ingilo zijn een regionale etnisch Georgische subgroep uit Saingilo, een cultuurgebied van Hereti, dat grofweg het gebied omvat van het voormalige okroeg Zakatali van het gouvernement Tiflis. Dit gebied werd in 1918-1920 betwist tussen de Democratische Republiek Georgië en Azerbeidzjan. Sinds 1922 ligt het in het noordwesten van Azerbeidzjan.

Tijdens de korenisatie in de eerste jaren van de Sovjet-Unie hadden de Ingilo in de Azerbeidzjaanse sovjetrepubliek in met name kleinere plaatsen te maken met slechte toegang tot onderwijs in het Georgisch.^[3] Met name christelijke Ingilo kozen er in deze periode voor naar de Georgische sovjetrepubliek te verhuizen. Ze vestigden zich onder andere aan de overkant van de rivier de Alazani in het Georgisch-Azerbeidzjaanse grensgebied en stichtten het dorp Nieuw Koragani, het latere Samtatskaro.

Begin jaren 80 werden Georgische moslims uit de autonome deelrepubliek Adzjarië in het westen van Georgië vanwege natuurrampen gedwongen om naar het oosten van het land te verhuizen, waaronder naar Samtatskaro. De Adzjaren vormden uiteindelijk de meerderheid in het dorp.^[4] De meerderheid van de Adzjaren in Samtatskaro zijn met de jaren christen geworden, vooral door gemengde relaties en sociale druk.^[5]

In 2013 brak een religieus conflict uit in Samtatskaro tussen de orthodox-christelijke en islamitische gemeenschappen, waar het dorp tot dan toe vrij van was gebleven. Uit een studie bleek dat de Ingilo-gemeenschap door hun historie een lage tolerantie voor moslims had, ondanks veel gemengde relaties in het dorp. De Ingilo-gemeenschap kende in Azerbeidzjan religieuze onderdrukking. Hun voorouders waren gedwongen te migreren om hun christelijke identiteit te behouden. De symbolisering van hun geschiedenis had een negatieve rol in het conflict in Samtatskaro. Ook de regering van Georgische Droom] en lokale overheden hadden een negatieve rol, met name ten aanzien van het handhaven van de godsdienstvrijheid.^[6]

De aanleiding voor het conflict was dat de islamitische dorpsbewoners een moskee wilden, wat op weerstand stuitte van de Ingilo-gemeenschap. Zij stoorden zich aan de in hun ogen toenemende uiting van de islam en in bredere zin de buitenlandse invloed op de islamitische gemeenschappen in het christelijke Georgië.^[7] Lokale christelijke vertegenwoordigers bagatelliseerden de grootte van de moslim-gemeenschap en daarmee de noodzaak tot een moskee. Voordat de Adzjaren een gebedshuis in het dorp kregen, baden ze individueel thuis. In mei 2013 escaleerde het conflict toen christelijke dorpsbewoners de moslims blokkeerden in hun gezamenlijke vrijdagmiddaggebed. Als gevolg hiervan werd het vrijdagmiddaggebed lange tijd stilgelegd.^[8][9]

Het dorp was tijdens de Sovjetperiode voornamelijk gericht op interactie en handel met Azerbeidzjaanse dorpen aan de overkant van de Alazani, vanwege de slechte bereikbaarheid van het ruim 60 kilometer westelijker gelegen districtscentrum Dedoplistskaro. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991 en de daarmee gepaard gaande internationale grens tussen Georgië en Azerbeidzjan verlieten bewoners geleidelijk het dorp, onder meer door de slechte staat van de weg naar Dedoplistskaro, maar ook de regelmatige sluiting van de brug over de rivier naar Azerbeidzjan. Investeringen medio 2020 in de lokale infrastructuur en aansluiting op gas en stromend water hebben deze trend doen keren.^[10]

Volgns de volkstelling van 2014 werd het dorp vrijwel bewoond door etnisch Georgiërs, waaronder voor een groot deel Adzjaren.^[11] De meeste Adzjaren, traditioneel moslim, waren intussen christelijk geworden.^[5]