Nanne Semplonius

In de winter van 1984/1985 stapte Semplonius definitief over van het langebaanschaatsen naar het marathonschaatsen. In dat jaar was de Elfstedentocht van 1985. Hij stond vrij achter in de kooi bij de start, maar het lukte hem als vijfde op het ijs te komen. Semplonius eindigde op de zesenveertigste plaats, dit kwam doordat de bevoorrading in de soep liep. Hij kreeg kramp in beide benen, moest zich forceren en viel daardoor verder terug.^[2]

Hij won zilver tijdens de schaatsmarathon in Groningen in december 1985. Semplonius zat in een kopgroep met Richard van Kempen, Albert Bakker, Jan Kooiman en Jos Pronk en ze hadden drie ronden voorsprong. De wedstrijd eindigde in een massasprint waarin Van Kempen alleen sneller was dan Semplonius.^[3] De gehele wedstrijd maakte Semplonius een sterke indruk.

Tijdens de Elfstedentocht 1986 stond Semplonius bij de start vooraan in de kooi. Maar het lukte hem niet zoals in 1985 om bij de eerste vijf op het ijs te staan. Rond de twintigste plek kwam hij het ijs op. Evert van Benthem en Rein Jonker reden weg.^[2] Lang schaatste Semplonius samen met Albert Bakker en Robert Kamperman. Kamperman wrong zich los van dit tweetal en won zo de bronzen plak. Semplonius reed weg van Bakker en werd vierde op drie minuten en dertien seconden van winnaar Van Benthem.^[4] Hij viel tijdens de wedstrijd, maar kon na assistentie zijn weg vervolgen.^[5] Semplonius zijn naam werd langs de kant niet geroepen, omdat hij geen bekende schaatser was. Het publiek riep de namen van Evert en Hilbert omdat zij hetzelfde groene schaatspak droegen.^[6] De voedselvoorziening was beter geregeld dan in 1985. Dit kwam omdat hij een sponsor had gevonden die dit tijdens de wedstrijd regelde. Hij kwam als vierde en tweede Fries over de finish.^[2]

Hij nam ook verschillende keren deel aan de Alternatieve Elfstedentocht. Zijn beste prestatie was de achtste plaats op 7 maart 1987 in het Finse Kuopio. Van beroep was Semplonius tijdens zijn schaatsloopbaan onderwijzer in Oosterzee.^[2]