Grace Brown

Grace Brown
Brown aan de start van de Waalse Pijl 2020
Brown aan de start van de Waalse Pijl 2020
Persoonlijke informatie
Geboortedatum 7 juli 1992
Geboorteplaats Camperdown, Vlag van Australië Australië
Lengte 168 cm
Sportieve informatie
Huidige ploeg gestopt na 2024
Specialisatie(s) tijdrijden
Ploegen
2018
2019-2020
2021
2022-2024		 Wiggle High5
Mitchelton-Scott
Team BikeExchange
FDJ-Suez
Beste prestaties
Ronde van Vlaanderen 3e (2021)
Parijs-Roubaix 12e (2022)
Amstel Gold Race 6e (2023)
Luik-Bast.-Luik 1e (2024)
Ronde van Frankrijk 20e (2022)
Overige
Zeges:  
Brabantse Pijl
Tijdrit Gemenebestsp.
WK tijdrijden
Olympische tijdrit		 2020
2022
2024
2024
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Grace Brown (Camperdown, 7 juli 1992) is een Australische voormalige wielrenster, die in 2024 Olympisch en wereldkampioen werd in het tijdrijden.

Carrière

Brown reed in 2018 voor Wiggle High5 en won dat jaar de tijdrit op de Oceanische kampioenschappen. Een jaar later won ze het Australisch kampioenschap tijdrijden. Ze reed vanaf 2019 drie jaar voor Mitchelton-Scott. In 2020 werd ze in het Italiaanse Imola vijfde tijdens het wereldkampioenschap tijdrijden. Op 4 oktober van dat jaar werd ze tweede in Luik-Bastenaken-Luik en drie dagen later won ze de Brabantse Pijl.[1]

Brown na de Amstel Gold Race 2021.

Brown won in maart 2021 de semi-klassieker Brugge-De Panne.[2] In juli 2021 nam ze namens Australië deel aan de Olympische Zomerspelen 2020 in Tokio. In de wegwedstrijd werd ze 47e en in de individuele tijdrit werd ze vierde, op ruim een minuut achter winnares Annemiek van Vleuten en zeven seconde achter het brons van Anna van der Breggen.

Vanaf 2022 reed Brown drie jaar voor de Franse ploeg FDJ-Suez. In augustus 2022 won Brown de individuele tijdrit op de Gemenebestspelen 2022 in Birmingham.[3] In 2023 won ze het eindklassement in de Santos Women's Tour Down Under en in de Ronde van Bretagne. In 2024 won ze Luik-Bastenaken-Luik, na eerder twee keer tweede te zijn geworden.[4] In juli won ze namens Australië goud op de tijdrit tijdens de Olympische Spelen in Parijs.[5] Twee maanden later won ze in Zürich het wereldkampioenschap tijdrijden[6] en drie dagen later werd ze wereldkampioene in de gemengde ploegenestafette met Brodie Chapman, Ruby Roseman-Gannon, Michael Matthews, Ben O'Connor en Jay Vine.[7] Op 13 oktober won ze in de regenboogtrui de Chrono des Nations, waarna ze haar fiets aan de wilgen hing.[8]

Vlak voor haar afscheid werd Brown verkozen tot voorzitter van wielervakbond The Cyclists' Alliance.[9]

Palmares

Resultaten in voornaamste wedstrijden

JaarRonde van VlaanderenParijs-RoubaixLuik-Bast.‑LuikOmloop Het NieuwsbladNokere KoerseBrabantse PijlWK op de weg
2018 opgave
2019 36e
2020 14eZilver ↑ 39eGoud ↑ 91e
2021 Brons ↑ 8eZilver ↑
2022 7e 12eZilver ↑ 32eopgave 35e
2023 24e 13e 46e 16e 24e
2024 61eGoud ↑ 30e

Resultaten in rondes

Jaar Tour Down Under Herald Sun Tour Ronde van Californië Ronde van Burgos The Women's Tour Giro Rosa Ronde van Noorwegen
2017 61e 77e
2018 5e 9e 38e
2019 12e (1) 8e 23e 93e opgave
2020 32e 55e
2021 7e (1) dnf
2022 19e Zilver↑ (1)
2023 Goud↑ (1) 23e 5e (1)
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen

Ploegen

Voorganger:
Vlag van Verenigde Staten Chloé Dygert
2023		 Wereldkampioene tijdrijden
2024
 Opvolger:
Vlag van Zwitserland Marlen Reusser
2025
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.