Marlen Reusser

In 2021 reed Reusser zich in de kijker, met opvallende prestaties in de Ronde van Noorwegen (4e in het eindklassement), de Simac Ladies Tour (tijdrit-etappe en twee dagen leiderstrui) en de Madrid Challenge. In het jaar dat volgde maakte ze de overstap naar Team SD Worx, namens deze ploeg won ze de vierde etappe in de Tour de France Femmes. Ook werd ze voor de tweede maal Europees kampioen tijdrijden.

In 2023 behaalde Reusser aanzienlijk meer zeges dan in de jaren ervoor, zo won ze onder andere Gent-Wevelgem,^[3] de eindklassementen in de Ronde van het Baskenland en de Ronde van Zwitserland en won ze in Pau de afsluitende tijdrit van de Ronde van Frankrijk, met tien seconden voorsprong op haar ploeggenote en eindwinnares Demi Vollering. In augustus werd ze in Glasgow - ondanks een val - voor het tweede jaar op rij wereldkampioene in de gemengde ploegenestafette, net als het jaar ervoor samen met Elise Chabbey, Nicole Koller, Stefan Küng, Mauro Schmid en Stefan Bissegger.^[4] In 2022 versloegen ze Italië met drie seconden en in 2023 werd Frankrijk tweede op zeven seconden. Twee dagen later gaf ze op in de individuele WK-tijdrit, vanwege een te druk seizoen.^[5] Eind september werd Reusser voor de derde maal Europees kampioen tijdrijden.

2024 begon voor Reusser met een covid-besmetting, maar erna behaalde ze een etappezege en de eindwinst in de Wielerweek van Valencia. In maart werd ze - als titelverdedigster - gediskwalificeerd in Gent-Wevelgem, omdat ze in de finale over het fietspad achter toeschouwers fietste.^[6] Later die maand kwam ze zwaar ten val in de Ronde van Vlaanderen; ze brak onder meer haar kaak en moest de rest van het voorjaar missen.^[7] Hierna kwam ze enkel nog in mei in actie in drie Spaanse etappekoersen. Vanwege virusinfecties kwam ze de rest van het seizoen niet meer in actie en miste daarmee ook de Olympische Spelen in Parijs en het WK in eigen land.^[8][9]

In 2025 maakte Reusser de overstap naar Movistar Team.^[10] Het jaar begon succesvol met winst in de Spaanse Trofeo Palma Femina. In april werd ze tiende in de Ronde van Vlaanderen en zesde in Luik-Bastenaken-Luik. In mei werd ze tweede in de Ronde van Spanje en later won ze de Ronde van Burgos en de Ronde van Zwitserland, met in beide twee etappezeges. In juni won ze haar vijfde nationale titel in het tijdrijden en in juli ging ze lang aan de leiding in de Ronde van Italië, maar werd in de voorlaatste etappe uit het roze gereden door de Italiaanse Elisa Longo Borghini.^{[11] [12]} Ze bleek al enkele dagen ziek te zijn.^[13] Twee weken later bleek ze nog niet hersteld en gaf ze op in de eerste etappe van de Ronde van Frankrijk.^[14] In september werd ze wereldkampioene tijdrijden in Kigali, Rwanda.^[15] Drie dagen later miste ze met Zwitserland de wereldtitel in de ploegenestafette, door materiaalpech en een fietswissel van Reusser. In de wegwedstrijd werd ze negende, in een groep met onder andere Vollering en Niewiadoma, op anderhalve minuut achter winnares Magdeleine Vallieres. Op 1 oktober werd Reusser voor de vierde keer Europees kampioene tijdrijden en kwam daarmee op gelijke hoogte met recordhoudster Ellen van Dijk.^[16]