Eddy Schepers

In 1976 nam Schepers deel aan de wegwedstrijd op de Olympische Spelen, die toen nog enkel voor amateurrenners toegankelijk was. Een jaar later won hij het eindklassement in de Ronde van de Toekomst. In 1978 werd hij prof bij de C&A-ploeg van Eddy Merckx.^[1] Na zijn overstap naar de profs eindigde hij in 1981 op de zesde plaats in het Critérium du Dauphiné Libéré. In drie etappes van die Franse rittenkoers finisht hij als tweede, waarvan één keer achter ploegmaat William Tackaert. Tweemaal kon hij in een bergrit als enige Bernard Hinault volgen.

De opvolger van Merckx werd Schepers niet, omdat hij in de sprints en tijdritten niet goed genoeg was.^[1] In het klimwerk kon hij echter beter mee. Later in zijn loopbaan ontpopte Schepers zich bij de Italiaanse Carrera-ploeg tot meesterknecht van Stephen Roche, die bij zijn overwinningen in de Ronde van Italië en de Ronde van Frankrijk steun kreeg van Schepers. Naar eigen zeggen moest Schepers zich op sommige cols inhouden om zijn kopman niet uit het wiel te rijden.^[1]

Ondanks zijn status als (meester)knecht fietste Schepers een aardig palmares bij elkaar. Zo behaalde hij in 1985 ritoverwinning in de Ronde van Romandië. Daarnaast werd behaalde hij onder meer een tweede en derde plaats in het Belgisch kampioenschap, vier keer top tien in Luik-Bastenaken-Luik en twee keer in de Waalse Pijl, werd hij derde in de Brabantse Pijl, vijfde in de Scheldeprijs, zesde in het Kampioenschap van Zürich en zevende in Frankfurt. Hij eindigde tweemaal op het podium van een Girorit en eindigde als elfde en tweemaal als twaalfde in het eindklassement. In de Tour eindigde hij als veertiende, vijftiende en zestiende, in de Vuelta als negende en in de Ronde van Zwitserland als tiende. Verder behaalde hij toptienplaatsen in de Ronde van de Middellandse Zee, de Ronde van de Aude, Parijs-Nice, de Grand Prix du Midi Libre, de Ronde van België en het Internationaal Wegcriterium.