Milaan-San Remo 1984

Milaan-San Remo 1984
75 e editie
Datum 17 maart 1984
Startplaats Milaan
Finishplaats San Remo
Totale afstand 294,0 km
Gem. snelheid 39,872 km/u
Deelnemers 227 (63 aangekomen)
Eindklassementen
Eerste Vlag van Italië Francesco Moser
Tweede Vlag van Ierland Sean Kelly
Derde Vlag van België Eric Vanderaerden
Navigatie
← Milaan-San Remo 1983  Milaan-San Remo 1985 →
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

De wielerwedstrijd Milaan-San Remo 1984 werd gereden op 17 maart. Het parcours van deze 75e editie was 294 kilometer lang. De winnaar legde de afstand af in 7u 22min 25sec. Francesco Moser won solo voor de Ier Sean Kelly en de Belg Eric Vanderaerden, die respectievelijk naar de tweede en derde plaats sprintten. Het was de enige maal, op 15 deelnames, dat Francesco Moser deze klassieker kon winnen in zijn carrière.

De eerste Nederlander, Johan van der Velde, eindigde net buiten de top tien, op de 11e plaats.

Deelnemersveld

Er kwamen 227 wielrenners aan de start, waarvan er 63 de finish zouden halen.[1]

Deelnemende ploegen[2]
Vlag van Italië Alfa Lum-Olmo Vlag van Frankrijk La Redoute
Vlag van Italië Ariostea-Benotto Vlag van Italië Murella-Rossin
Vlag van Italië Atala-Campagnolo Vlag van Nederland Panasonic-Raleigh
Vlag van Italië Bianchi-Piaggio Vlag van Frankrijk Peugeot-Shell-Michelin
Vlag van Italië Carrera-Inoxpran Vlag van Italië Metauro Mobili-Pinarello
Vlag van Zwitserland Cilo-Aufina Vlag van Frankrijk Renault-Elf-Gitane
Vlag van Italië Del Tongo-Colnago Vlag van Italië Sammontana-Campagnolo
Vlag van Frankrijk Coop-Hoonved-Rossin Vlag van Italië Santini-Conti
Vlag van Italië Dromedario-Alan Vlag van Frankrijk Skil-Reydel-SEM-Mavic
Vlag van België Dries-Verandalux Vlag van België Splendor-Mondial-Marc
Vlag van België Europdecor-Boule d'or Vlag van Italië Supermercati Brianzoli-Wilier
Vlag van Italië Gis Gelati-Tuc LU Vlag van Spanje Teka
Vlag van Nederland Kwantum-Decosol Vlag van Spanje Zor-Gemeaz

Uitslag

Milaan–San Remo 1984
PlaatsNaamPloegTijd
Winnaar Vlag van Italië Francesco MoserVlag van Italië Gis Gelati-Tuc LU7u22'25"
2Vlag van Ierland Sean KellyVlag van Frankrijk Skil-Reydel-SEM-Mavic20"
3Vlag van België Eric VanderaerdenVlag van Nederland Panasonic-Raleighz.t.
4Vlag van Italië Paolo RosolaVlag van Italië Bianchi-Piaggioz.t.
5Vlag van Italië Daniele CaroliVlag van Italië Santini-Contiz.t.
6Vlag van Denemarken Dag Erik PedersenVlag van Italië Murella-Rossinz.t.
7Vlag van België Eddy PlanckaertVlag van Nederland Panasonic-Raleighz.t.
8Vlag van België Noël DejonckheereVlag van Spanje Tekaz.t.
9Vlag van Zwitserland Siegfried HekimiVlag van Italië Dromedario-Alanz.t.
10Vlag van Frankrijk Marc MadiotVlag van Frankrijk Renault-Elf-Gitanez.t.
11Vlag van Nederland Johan van der VeldeVlag van Italië Metauro Mobili-Pinarelloz.t.
12Vlag van Italië Flavio ZappiVlag van Italië Metauro Mobili-Pinarelloz.t.
13Vlag van België Patrick VersluysVlag van België Splendor-Mondial-Marcz.t.
14Vlag van Zwitserland Erich MächlerVlag van Zwitserland Cilo-Aufinaz.t.
15Vlag van Italië Alfredo ChinettiVlag van Italië Supermercati Brianzoli-Wilierz.t.
16Vlag van België Jean-Luc VandenbrouckeVlag van Frankrijk La Redoutez.t.
17Vlag van Italië Moreno ArgentinVlag van Italië Sammontana-Campagnoloz.t.
18Vlag van Zwitserland Gottfried SchmutzVlag van Italië Dromedario-Alanz.t.
19Vlag van Frankrijk Dominique GardeVlag van Frankrijk Peugeot-Shell-Michelinz.t.
20Vlag van Frankrijk René BittingerVlag van Frankrijk Skil-Reydel-SEM-Mavicz.t.
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.