Centrale Bank van de Bahama's

In 1919 richtte de Britse regering de Board of Commissioners of Currency op om de Bahamaanse munteenheid, gekoppeld aan het Britse pond, uit te geven.^[3] De Raad droeg in de jaren 60 en 70 bij aan de opkomst van de Bahama's als internationaal centrum voor valutahandel en bankieren.

In december 1967 waren er 208 banken en trustmaatschappijen op de Bahama's, vergeleken met slechts 37 in 1963.^[4] In 1974 waren dat er 323. Het wettelijk kader was echter onvoldoende om adequate regulering en toezicht op bankactiviteiten te waarborgen.

In 1968 werd de Bahamas Monetary Authority (BMA) opgericht ter vervanging van de Raad. De regering verbrak vervolgens ook de koppeling van de Bahamaanse dollar aan het Britse pond en koppelde deze aan de Amerikaanse dollar.^[3]

De Autoriteit speelde een grotere rol in het Bahamaanse financiële systeem. Ten eerste opereerde de BMA volgens een gecentraliseerd systeem, waarbij vreemde valuta werd aangekocht en verkocht. Dit stelde banken in staat hun deviezenreserves onder controle van de BMA te plaatsen, waardoor hun valutarisico effectief werd geëlimineerd. Ten tweede kreeg de BMA toestemming om staatsschulden van de Bahama's op te kopen, wat het begin markeerde van een discretionair monetair beleid. Ten slotte kreeg de BMA toestemming om in tijden van financiële noodsituaties als kredietverstrekker in laatste instantie op te treden voor commerciële banken.^[5]

De BMA was echter van korte duur en werd in 1974 vervangen door de Centrale Bank van de Bahama's.^[6]

De Centrale Bank werd opgericht op 1 juni 1974 door de Central Bank of the Bahamas Act, die inmiddels is vervangen door de Central Bank of the Bahamas Act van 2000.^[5]