Wim Westerveld

Op achttienjarige leeftijd stond Westerveld aan de start van de Elfstedentocht 1963. De tocht begon vroeg in Leeuwarden onder ongunstige weersomstandigheden. Al in de loop van de middag werd de tocht voortijdig beëindigd en werden de deelnemers in Harlingen van het ijs gehaald. Deze ervaring motiveerde hem om zich gericht voor te bereiden op een volgende kans. Tijdens zijn trainingsperiode leerde hij zijn latere echtgenote Betty Westerveld kennen, die eveneens actief was in de schaatssport. Samen namen zij deel aan wedstrijden in verschillende delen van het land.^[1] Voor zijn schaatsloopbaan was Westerveld in de jaren zestig actief als atleet op regionaal niveau, waar hij uitkwam in de tienkamp.^[2] In 1964 behaalde hij bij het Nederlands kampioenschap atletiek in Beverwijk de bronzen medaille bij het polsstokhoogspringen. Enkele jaren later stopte hij met atletiek en stapte hij over naar het marathonschaatsen.^[3]

Aan het eind van het marathonschaatsseizoen 1976/1977 won Westerveld de laatste marathon op kunstijs in Den Haag. In de eindsprint versloeg hij zijn medevluchters Bennie van der Weide en Albert Weijs.^[4] In januari 1979 behaalde Westerveld de tweede plaats bij de Veluwemeertocht. Hij finishte op twintig seconden achterstand van de winnaar Dries van Wijhe.^[5] In 1983 kreeg Westerveld, samen met Jan Kooiman en Jan Roelof Kruithof, in Labello een nieuwe sponsor.^[6]

Westerveld stond op 2 maart 1974 aan de start van de eerste Alternatieve Elfstedentocht, die werd gehouden in het Noorse Lillehammer. Hij kwam als vijfde binnen, op 15 seconden van winnaar Jan Roelof Kruithof.^[7] Op 11 februari 1984 werd Westerveld de winnaar van de alternatieve Elfstedentocht in het Canadese Ottawa. Het natuurijs was erg ruig en uiteindelijk kwam hij solo over de finish.^[8] De zege kwam tot stand nadat hij zich in de slotfase losmaakte van zijn concurrenten en zijn voorsprong wist vast te houden tot de finish. Zijn overwinning in Ottawa werd gezien als het resultaat van jarenlange inzet en ervaring in langeafstandswedstrijden.^[9] Een maand later werd in 1984 nog een alternatieve Elfstedentocht verreden. In het Finse Kuopio kwam Westerveld als vierde over de eindstreep.

De wedstrijden op natuurijs van 1985 gingen Westerveld goed af. Op de NK marathon op natuurijs behaalde hij de zesde plaats.^[10] Hij behaalde op 17 januari 1985 de tweede plaats op de Veluwemeertocht, op tien seconden achterstand van de winnaar.^[11] Samen met Jan Roelof Kruithof, uit dezelfde schaatsploeg Labello, nam hij niet het risico aan de alternatieve Elfstedentocht op 22 februari in Polen deel te nemen. Er was immers zicht op een Elfstedentocht in Nederland. Ze besloten thuis te blijven om zich hierop voor te bereiden.^[12] De beide mannen kregen gelijk want er kwam een Elfstedentocht.

De veertigjarige Westerveld gold als een van de favorieten.^[13] Na het startschot van de Elfstedentocht 1985 stapte Westerveld als eerste van de 277 wedstrijdrijders op het ijs.^[14] Later sloot Albert Bakker zich bij hem aan. Niet veel later waren er nog negen andere rijders die zich bij hen voegden.^[15] Steeds was Westerveld voorin in het peloton te vinden, maar hij miste de beslissende slag in Harlingen na het klûnen. Hij gaf na afloop aan dat hij “het doek zag vallen“ en toonde zich uiteindelijk tevreden met zijn zesde plaats.^[16] Westerveld nam ook deel aan de Elfstedentocht 1986. Hij kon geen gooi doen naar een goede klassering en eindigde op de achtentwintigste plaats. Net als in 1985 stond hij als eerste rijder op het ijs.^[17]

Hij stopte in 1988 op 43-jarige leeftijd bij de A-rijders. Hij schaatste daarna nog enkele seizoenen bij de veteranen. Naast zijn actieve carrière was Westerveld, onderhoudsmonteur van beroep,^[18] betrokken bij het trainerschap. Hij was trainer bij de Gooise Hardrijdersvereniging en later bij de Utrechtse baanselectie voor het marathonschaatsen. Na afloop van zijn trainersloopbaan werd hij actief als jurylid binnen de landelijke marathoncompetitie.^[3]