Millwall FC

Millwall "Rovers" werd in 1885 opgericht door Schotse havenwerkers van het bedrijf J.T. Morton te Isle of Dogs, Oost-Londen. De eerste clubsecretaris was de zeventienjarige Jasper Sexton. De eerste voorzitter was Iers international William Murray-Leslie, die toch nooit voor de club uitkwam.

De eerste wedstrijd van Millwall Rovers op 3 oktober 1885 was een uitwedstrijd tegen Fillebrook, dat speelde in Leytonstone. De uitslag werd 5-0 voor Fillebrook. Millwall's eerste thuiswedstrijd vond plaats op 24 oktober 1885 op Glengall Road tegen St Luke's FC, die met 2–1 gewonnen werd. De volgende elf wedstrijden werden eveneens gewonnen. In het eerste seizoen werd slechts drie keer verloren.

Al na één seizoen ging de club op zoek naar een nieuw onderkomen. Vanaf het seizoen 1886/87 ging Millwall spelen op Lord Nelsons Ground, een veld achter de Lord Nelsons pub in Isle of Dogs. De pub zelf werd het nieuwe hoofdkwartier van de leden en werd zelfs gebruikt als kleedkamer tijdens wedstrijden.

In november 1886 werd de East End Football Association opgericht en ontstond er een Senior Cup Competition. Millwall behaalde in het eerste seizoen direct de finale tegen de London Caledonians die werd gespeeld op de Leyton Cricket Ground. De wedstrijd eindigde in gelijkspel (2-2), waarop beide ploegen de beker elk zes maanden in hun prijzenkast mochten zetten. In de twee hieropvolgende seizoenen won Millwall de Senior Cup opnieuw, beide keren ongedeeld.

Na enkele jaren gespeeld te hebben op de Lord Nelsons Ground, kreeg Millwall vanaf 1890 opnieuw een nieuwe thuisbasis, The Athletic Grounds. Dit was hun eerste speciaal gebouwde stadion, met een tribune voor 600 zitplaatsen en een totale capaciteit van tussen de 10.000 en 15.000 toeschouwers. De club liet de naam Rovers vallen en nam de naam Millwall Athletic aan, passend bij hun nieuwe terrein. Het stadion lag aan East Ferry Road, tegenover het Millwall Docks Station.

Millwall Athletic werd een van de stichtende leden van de Southern League, die de club in de eerste twee seizoenen meteen won (in 1894/95 en 1895/96). In deze periode kreeg de club een uitnodiging om toe te treden tot de Second Division van de Football League, maar het bestuur wees die kans af, deels vanwege de hoge reiskosten, maar ook uit loyaliteit aan de Southern League.

In 1901 werd de club gedwongen te verhuizen naar een nieuw stadion, omdat de Millwall Dock Company het huidige terrein wilde gebruiken als houtopslagplaats. De laatste wedstrijd op de Athletic Grounds werd op 27 april 1901 gespeeld: een 4–0 overwinning op Bristol City.

Millwall verhuisde aan het begin van het seizoen 1901/02 naar een plek die bekend werd als North Greenwich. De eerste wedstrijd op North Greenwich vond plaats op 21 september 1901 tegen Portsmouth (Millwall verloor met 3–2). De wedstrijd werd bijgewoond door 6.000 toeschouwers.

Millwall Athletic bereikte de halve finales van de FA Cup in 1900 en 1903, en werd kampioen van de Western Football League in 1908 en 1909. Op 10 oktober 1910 speelde Millwall zijn laatste wedstrijd op North Greenwich, en tevens de laatste wedstrijd in Oost Londen, tegen Woolwich Arsenal in de London Challenge Cup.^[1] Millwall won de wedstrijd met 1–0 voor een publiek van 3000 toeschouwers.

Omdat in Isle of Dogs weinig mogelijkheden was tot uitbreiding, verhuisde Milwall in 1910 naar de zuidoever van de Theems. Daar bouwde de club haar bekendste stadion The Den in New Cross (tegenwoordig bekend als The Old Den). De eerste wedstrijd werd gespeeld op zaterdag 22 oktober 1910 tegen Brighton & Hove Albion, de toenmalige kampioen van de Southern League. Millwall verloor die wedstrijd met 0–1.

Het was in The Den dat de beroemde “Millwall Roar” ontstond. In die tijd was het gebruikelijk dat supporters ook goed spel van de tegenstander toejuichten, maar de Millwall-fans deden dat anders: zij moedigen uitsluitend hun eigen team aan, met een aanhoudend en krachtig gejuich van begin tot eind. Hierdoor kreeg The Den al snel de reputatie van een van de meest gevreesde stadions van Engeland, waar geen enkel team graag kwam spelen vanwege het intens luidruchtige thuispubliek.

Op 13 maart 1911 kreeg The Den bovendien de eer om een officiële interland te organiseren tussen Engeland en Wales, die Engeland met 3–0 won.

Vanaf 1920 schrapte Millwall ook het woord “Athletic” uit de clubnaam. In datzelfde jaar werd de club uitgenodigd om deel te nemen aan de Football League voor het seizoen 1920/21, samen met 22 andere clubs. Dit gebeurde door de oprichting van de nieuwe Third Division. Omdat bijna alle clubs overstapten verloor de Southern League haar status.

Millwall speelde zijn eerste Football League-wedstrijd op 28 augustus 1920 in The Den en won met 2–0 van Bristol Rovers.

In het seizoen 1925/26 vestigde Millwall een record van 11 opeenvolgende wedstrijden zonder tegendoelpunt, een Football League-record dat ze delen met York City en Reading. De club kreeg een reputatie van cup fighter, met onder meer een 3–1 overwinning op de regerend landskampioen Huddersfield Town in de derde ronde van de FA Cup 1926/27.

In 1927/28 won Millwall de titel in de Third Division South en scoorde 87 doelpunten in thuiswedstrijden, een Engels record dat nog steeds geldt. In 1934 daalde Millwall weer af naar de Third Division South, maar in het seizoen 1937/38 werd het kampioenschap behaald en opnieuw promotie afgedwongen naar de Second Division.

In de jaren 1930 en 1940 trokken wedstrijden tegen clubs als Sunderland en Derby County meer dan 48.000 toeschouwers. Tijdens de FA Cup van 1937 bereikte Millwall voor de derde keer de halve finale, en de vijfde ronde tegen Derby leverde een recordopkomst van 48.762 toeschouwers op. In 1939 was de club, ondanks dat het in de Second Division speelde, de 11e club van Engeland wat betreft supportersschare. Millwall was toen ook een van de rijkste clubs van het land, met plannen om The Den te moderniseren en het aantrekken van internationale spelers. Vleugelaanvaller Reg Smith, die 11 jaar aan de club verbonden was, speelde zelfs twee interlands voor Engeland en scoorde twee keer in 1938.

Aan het eind van de jaren 1930 streed Millwall voor promotie naar de First Division, maar dat streven kwam abrupt tot stilstand toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, slechts één week na de start van het seizoen 1939/40. Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren voetbalactiviteiten van de Football League en de FA Cup opgeschort.

Op 19 april 1943 liep The Den zware bombeschadigingen op, en een week later werd een hele tribune verwoest door een brand die veroorzaakt was door een weggegooide sigaret. Millwall kreeg hulp van naburige clubs - Charlton Athletic, Crystal Palace en West Ham United - die hun stadions aanboden om wedstrijden te spelen. Op 24 februari 1944 keerde Millwall terug naar The Den, dat toen volledig zonder zitplaatsen was. De heropbouw werd grotendeels uitgevoerd door vrijwilligers van de club. Millwall moest tot in 1948 wachten tot het een zittribune kon herplaatsen.

Op 7 april 1945 speelde Millwall in de finale van de Football League War Cup South op Wembley tegen Chelsea, maar omdat dit een officieuze oorlogscompetitie was, staat deze wedstrijd nergens officieel vastgelegd in de geschiedenisboeken. Er waren ongeveer 90.000 supporters aanwezig, het grootste publiek waar Millwall ooit voor speelde. Millwall verloor deze wedstrijd met 2-0, ondanks haar favorietenstatus.

Het verlies van zoveel jonge mannen tijdens de Tweede Wereldoorlog maakte het voor veel clubs moeilijk om hun vroegere niveau te behouden. Dit gold in het bijzonder voor Millwall, dat zwaarder leek te worden getroffen dan de meeste andere clubs.

In de jaren direct na de oorlog kende Millwall wisselend succes. De club degradeerde in 1948 naar de Third Division South en moest in 1950 zelfs herverkiezing tot de competitie aanvragen, na een plaats in de onderste twee. Vervolgens ging het weer beter: Millwall eindigde vijfde, daarna vierde en werd in het seizoen 1952/53 zelfs tweede in de Third Division South. Omdat echter alleen de kampioen promoveerde, bleef de club op dit niveau steken, ondanks hoge toeschouwersaantallen van 20.000 gemiddeld.

Een hoogtepuntje was er op 5 oktober 1953, toen Millwall tegen Manchester United mocht spelen, in een vriendschappelijke wedstrijd ter introductie van de lichtmasten in The Den. Millwall speelde voor 25.000 supporters en versloeg The Red Devils met 2-1.

Daarna zakten de prestaties opnieuw, met meerdere lagere middenmootposities. Een hoogtepunt in deze periode was nog wel de beroemde bekerstunt van 26 januari 1957, toen Millwall in de vierde ronde van de FA Cup met 2–1 van Newcastle United won, voor 45.646 toeschouwers, een van de grootste verrassingen in de clubgeschiedenis. De twee doelpunten kwamen op naam van Stan Anslow.^[2]

Nadat het team in het seizoen 1956/57 op een degradatieplaats eindigde, werd Millwall in 1958 een van de oprichtende clubs van de nieuwe Fourth Division. In deze periode bracht Millwall enkele bekende spelers voort, zoals vleugelspeler Barry Rowan en doelman Alex Stepney. Alex Stepney verhuisde later naar Manchester United, met wie hij de Europa Cup won in 1968.

In 1962 won Millwall de titel in de Fourth Division, mede dankzij 23 doelpunten van Peter Burridge en 22 van Dave Jones. In het seizoen 1963/64 degradeerde Millwall opnieuw, maar de club herstelde zich snel en behaalde twee opeenvolgende promoties. Sindsdien heeft Millwall niet meer op het vierde niveau gespeeld.

Later in de jaren zestig vestigde Millwall, spelend in de Second Division, een record van 59 thuiswedstrijden zonder nederlaag (43 overwinningen en 16 gelijke spelen) tussen 22 augustus 1964 en 14 januari 1967. In deze periode speelde Millwall tegen 55 verschillende teams, hield 35 keer de nul, scoorde 112 doelpunten en kreeg er 33 tegen. Dit succes was grotendeels te danken aan managers Billy Gray, die de basis legde, en Benny Fenton, een voormalig speler die voortbouwde op Gray’s elftal. Alle spelers, waaronder vleugelspeler Barry Rowan, doelman Alex Stepney, verdediger Tom Wilson en spitsen Hugh Curran en Len Julians, kregen van de voetbalbond een herinneringsgeschenk in de vorm van een gouden aansteker. Het record werd later verbroken door Liverpool, dat tussen 1978 en 1981 liefst 63 thuiswedstrijden ongeslagen bleef.

Deze periode was ook memorabel door de eerste zwarte speler in het team: Frank Peterson, die op 30 november 1968 in een uitwedstrijd tegen Portsmouth zijn debuut maakte voor de club.

Begin jaren 70 had Millwall een heel sterk team, tegenwoordig onder de Millwall-supporters als "The Class of '71". Spelers in die tijd waren onder meer: Harry Cripps, Dennis Burnett, Derek Possee, Barry Kitchener, Eamon Dunphy, Keith Weller, Doug Allder, Alan Dorney en Bryan King. In het seizoen 1971/72 kwam de club slechts een punt tekort om te promoveren naar de Division One. Millwall werd de enige club die er ooit in slaagde een volledig seizoen ongeslagen te blijven in thuiswedstrijden in vier verschillende divisies: 1927/28 (Division Three South), 1964/65 (Division Four), 1965/66 (Division Three) en 1971/72 (Division Two).

Gedurende de gehele jaren 70 speelde Millwall in de Second Division, op één seizoen na (1975/76) toen het in de Third Division speelde, maar direct weer promoveerde.

In 1974 bereikte de club de kwartfinales van de League Cup, en opnieuw in 1977.

George Graham werd opgevolgd door John Docherty, voorheen trainer bij Brentford FC en Cambridge United. In zijn tweede seizoen (1987/88) promoveerde de club voor de eerste keer in het bestaan van de club naar de Football League First Division, het hoogste niveau van de Engelse voetbalpiramide. Voorheen was Millwall de enige Londense professionele club die nooit op het hoogste niveau had gespeeld.

Het eerste seizoen (1988/89) verliep boven verwachting. Millwall ging op 1 oktober 1988 zelfs aan de leiding. Een groot deel van het seizoen stond de club in de top vijf, maar eindigde uiteindelijk op de tiende plaats. Millwall had een gevaarlijk spitsenduo met Tony Cascarino en Teddy Sheringham en een sterk middenveld met Terry Hurlock en aanvoerder Les Briley. Cascarino kwam voor een bedrag van £225,000 over van Gillingham FC. Teddy Sheringham begon zijn professionele carrière bij Millwall in 1982 op 16-jarige leeftijd, overgekomen van Leytonstone & Ilford.

Op 22 januari 1989 werd een wedstrijd van Millwall voor het eerst live op televisie uitgezonden. Millwall-supporters hielden een banner op in het stadion met volgende slogan: "It's Taken You Long Enough To Find The Den!". Millwall werd met 2-3 verslagen door Norwich City.

In het seizoen 1989/90 stond de club kortstondig eerste in de competitie na een 4-1 overwinning op Coventry City, maar daarna werden nog slechts twee wedstrijden gewonnen en de club degradeerde. Net voordat de degradatie een feit was, werd John Docherty vervangen door ex-Middlesbrough manager Bruce Rioch.

Aanvaller Teddy Sheringham, die later later zou uitkomen voor het Engels nationaal elftal en topscorer werd van de Football League in 1990/91, werd in juli 1991 verkocht aan Nottingham Forest voor £2,000,000.

Bruce Rioch verliet Millwall in 1992 en werd vervangen door Mick McCarthy. In het seizoen 1993/94 was de club dichtbij promotie naar de Premier League, maar Derby County was te sterk in de play-offs. Dit was het eerste seizoen in het nieuwe stadion van Millwall, New Den Stadium, het eerste nieuwe stadion gebouwd in Londen na de Tweede Wereldoorlog. Millwall versloeg Arsenal FC met 2-0 in een replay van de derde ronde van de FA Cup 1994/95, onder andere dankzij spectaculair doelpunt van de jonge Ierse middenvelder, Mark Kennedy. Kennedy werd in maart 1995 aan Liverpool FC verkochtvoor £2,300,000.

Millwall bereikte in 1995 ook voor de derde keer in hun geschiedenis de kwartfinales van de League Cup. Daarin was Swindon Town te sterk.

McCarthy nam op 5 februari 1996 ontslag om bondscoach te worden van het nationale elftal van Ierland, kort nadat Millwall de koppositie in de First Division had verloren aan Sunderland na een 6–0 nederlaag.

Jimmy Nicholl verving Mick McCarthy, maar hij kon Millwall niet behoeden voor een vormdip. Millwall eindigde op in het seizoen 1995/96 op de 22e plaats en daalde in het seizoen 1996-97 af naar Division Two. Millwall kampte met financiële problemen waardoor de club korte tijd in administratie moest gaan. Nicholl werd van zijn functie ontheven, John Docherty kwam even terug als trainer.

De club kwam uit administratie, en de nieuwe clubvoorzitter Theo Paphitis stelde ex-West Ham United-trainer Billy Bonds aan als trainer. Het seizoen 1997/98 zou evenwel geen succesvol seizoen worden, waarbij de club in de Division Two slechts enkele punten boven de degradatiestreep eindigde. Billy Bonds mocht vertrekken en werd vervangen door Keith "Rhino" Stevens, met Alan McLeary als zijn assistent.

Stevens en McLeary leidden Millwall voor de eerste officiële keer naar Wembley. The Lions bereikten de finale van de Football League Trophy van 1999 dankzij een golden goal-overwinning tegen Gillingham in de halve finale en een 2–1 overwinning over twee wedstrijden op Walsall in de regionale finale. In de finale namen ze het op tegen Wigan Athletic, maar ondanks de steun van 49.000 eigen fans verloren ze met 1–0 door een doelpunt in de blessuretijd. Millwall eindigde als vijfde en verloor met 1–0 over twee wedstrijden eveneens van Wigan in de halve finale van de play-offs van de Second Division in het seizoen 1999–2000, hun derde verloren play-off.

In maart 2007 investeerde Chestnut Hill Ventures, geleid door de Amerikaan John Berylson £5 miljoen in de club. In oktober dat jaar werd Berylson ook benoemd tot nieuwe clubvoorzitter.^[13]

Het seizoen 2007/08 begon slecht. Millwall behaalde zes punten uit de eerste tien wedstrijden. Op 8 oktober 2007, toen Millwall inmiddels onderaan de ranglijst stond, werd Willie Donachie ontslagen.^[14] Richard Shaw en Colin West namen tijdelijk de leiding over als waarnemers.^[15]

Op 6 november 2007 werd Kenny Jackett benoemd tot nieuwe trainer.^[16] In de daaropvolgende twee seizoenen leidde hij Millwall naar een vijfde en derde plaats in de League One.

Op 13 januari 2009 verbrak Neil Harris het clubrecord van Teddy Sheringham als topscorer aller tijden voor Millwall, met zijn 112e doelpunt tijdens de 3–2 uitoverwinning op Crewe Alexandra.^[17]

Na de 46e speeldag van het seizoen 2008/09 stond Millwall op een 5e plaats met 82 punten. Millwall streed een heel seizoen voor directe promotie, maar moest nu dus een eindronde spelen. Daarin moest het in de halve finale tegen Leeds United spelen. Thuis werd met 1-0 (doelpunt van Neil Harris) gewonnen, uit was een 1-1 (doelpunt van Adjim "Jimmy" Abdou) genoeg voor zich te verzekeren van een finaleplaats. Op 24 juni 2009 speelde Millwall in de finale tegen Scunthorpe United FC. De finale werd verloren met 2-3 (2 doelpunten van Gary Alexander).

In het seizoen 2009/10 speelde Millwall op 25 augustus 2009 tegen aartsrivaal West Ham United. Het zou uitlopen op rellen tussen groepen supporters. De ongeregeldheden begonnen al voor de wedstrijd toen Milwall-fans een politiecordon probeerden te doorbreken om de confrontatie aan te gaan met supporters van de thuisclub. Flessen en stenen vlogen in het rond en op verschillende plaatsen werd brand gesticht. Ook in het stadion gingen de rellen door. Een duizendkoppige politiemacht kon de supportersclans uit elkaar houden, maar kon niet verijdelen dat de West Ham United-fans het veld betraden. De scheidsrechter moest de wedstrijd even stilleggen. De confrontaties tussen West Ham United en Millwall staan al tientallen jaren bekend als uiterst risicovolle wedstrijden. Op het veld trok West Ham aan het langste eind, het werd 3-1, maar de wedstrijd zal in het geheugen gegrift blijven door de dood van een Millwall FC-supporter.

Millwall FC eindigde het seizoen 2009/10 op een 3e plaats met 85 punten. Hiermee werd directe promotie misgelopen – slechts één punt achter Leeds United. In de eindronde was Huddersfield Town FC ditmaal de tegenstander in de halve finale. Millwall FC speelde 0-0 gelijk in Huddersfield, maar won de return thuis met 2-0 na doelpunten van topschutter Steve Morison en aanvoerder Paul Robinson. Op 29 mei 2010 promoveerde Millwall door met 1-0 de play-off finale te winnen tegen Swindon Town. Aanvoerder Paul Robinson scoorde het enige doelpunt met het hoofd. De finale werd gespeeld voor 73.108 supporters.^[18]

In het Championship eindigde Millwall in het seizoen 2010/11 op de 9e plaats en in het seizoen 2011/12 op de 16e plaats. Na een sterke start van het seizoen 2012/13, met onder meer een reeks van dertien wedstrijden zonder nederlaag en uitzicht op de play-offs, gleed Millwall af en behaalde het slechts vijf overwinningen in de resterende 23 wedstrijden. De club wist op de laatste speeldag degradatie ternauwernood te ontlopen. De matige competitievorm viel samen met een evenwel succesvolle bekerreeks: Millwall bereikte voor de vijfde keer in de clubgeschiedenis de halve finale van de FA Cup. Op 14 april 2013 verloor de ploeg op Wembley met 2–0 van latere bekerwinnaar Wigan Athletic. Kenny Jackett nam op 7 mei 2013 ontslag.^[19] Hij was de vierde langst dienende trainer van Millwall, met in totaal 306 wedstrijden aan het roer.

Na een maand zoeken stelde de club op 6 juni 2013 de trainer van St Johnstone, Steve Lomas, aan als nieuwe trainer. Lomas werd echter op 26 december 2013 ontslagen na slechts vijf overwinningen in zijn eerste 22 wedstrijden.^[20]

Op 6 januari 2014 benoemde Millwall Ian Holloway als opvolger.^[21] De club stond op dat moment op de 21e plaats in de Championship. Onder Holloway bleef Millwall de laatste acht wedstrijden van het seizoen 2013/14 ongeslagen en eindigde het op de 19e plaats, vier punten boven de degradatiestreep. Het daaropvolgende seizoen werd Holloway op 10 maart 2015 ontslagen, toen de ploeg op de één-na-laatste plaats in de Championship stond.^[22] Neil Harris werd aangesteld als interim-trainer tot het einde van het seizoen. Hij kon degradatie echter niet voorkomen: op 28 april 2015, met nog één wedstrijd te spelen, werd de terugval naar League One bevestigd.^[23] Een dag later werd Harris benoemd tot vaste manager van Millwall.^[24]

In zijn eerste volledige seizoen (2015/16) leidde Neil Harris Millwall naar een vierde plaats in de League One en een play-off-finale op Wembley, die de Lions met 3–1 verloren van Barnsley. In de FA Cup van 2016/17 bereikte Millwall voor de tiende keer in de clubgeschiedenis de kwartfinale. Millwall stond voor het tweede jaar op rij in de play-off-finale van de League One, na in de halve finale met 3–2 van Scunthorpe United te hebben gewonnen. De club promoveerde terug naar het Championship dankzij een 1–0 overwinning in de finale tegen Bradford City, met een doelpunt in de 85e minuut van Steve Morison.^[25]

In de FA Cup van 2018/19 bereikte Millwall voor de elfde keer in de clubgeschiedenis de kwartfinale, waarin het na strafschoppen verloor van Premier League-club Brighton & Hove Albion. In dat seizoen brak Millwall tweemaal zijn clubrecord wat betreft transfersommen: eerst met de aankoop van Tom Bradshaw van Barnsley voor £1,25 miljoen, en een week later met de komst van middenvelder Ryan Leonard van Sheffield United voor £1,5 miljoen. Ook het verkooprecord werd gebroken, toen George Saville voor £8 miljoen naar Middlesbrough vertrok.

Op 3 oktober 2019 nam Neil Harris ontslag bij Millwall, toen de club op de 18e plaats na slechts twee overwinningen in de eerste tien competitiewedstrijden.^[26] Op 21 oktober 2019 werd hij opgevolgd door de voormalige Stoke City-trainer Gary Rowett.^[27]

Rowett zorgde voor een sterke opleving: Millwall verloor slechts twee van de eerste vijftien competitiewedstrijden onder zijn leiding en eindigde het seizoen 2019/20 op de achtste plaats, slechts twee punten verwijderd van de play-offs. In zijn tweede seizoen leidde hij de club naar een elfde plaats in de middenmoot. Het daaropvolgende seizoen 2021/22 kende verdere verbetering, met een negende plaats en het mislopen van de play-offs op de laatste speeldag.

In de zomer van 2022 verbrak Millwall opnieuw zijn transferrecord door de Nederlander Zian Flemming aan te trekken van Fortuna Sittard voor een geschat bedrag van £1,7 miljoen. In het seizoen 2022/23 kwam Millwall opnieuw dicht bij de play-offs. De club had op de laatste speeldag een overwinning nodig om zich te plaatsen, maar verspeelde een 3–1 voorsprong en verloor met 4–3 van Blackburn Rovers. Millwall eindigde uiteindelijk op de achtste plaats, met Flemming als topscorer van het seizoen.

Op 4 juli 2023 kondigde de club het overlijden aan van eigenaar en voorzitter John Berylson, die omkwam bij een auto-ongeluk.^[28] Zijn zoon, James Berylson, werd benoemd als zijn opvolger.

Op 18 oktober 2023 maakte de club bekend in onderling overleg uit elkaar te gaan met hoofdtrainer Gary Rowett.^[29] Op 6 november 2023 bevestigde Millwall dat de manager van het Engelse onder-20 team, Joe Edwards, was aangesteld als nieuwe hoofdcoach. Na een reeks van vier overwinningen in negentien wedstrijden werd Edwards op 21 februari 2024 ontslagen door Millwall.^[30] Hij werd vervangen door voormalig speler en clubtopscorer aller tijden Neil Harris, die voor de derde keer de leiding kreeg over de Lions. Onder Harris eindigde de club op de 13e plaats.

Op 15 juni 2024 overleed de eerste doelman van de club, Matija Sarkic, terwijl hij op interlandverplichtingen was met Montenegro. Het seizoen 2024/25 was Millwalls achtste opeenvolgende jaar in het Championship, hun meest succesvolle periode sinds 1996. Op 10 december 2024, met Millwall op de 11e plaats in het klassement, kondigde Harris aan dat hij de club zou verlaten na de wedstrijd tegen Middlesbrough op 14 december. Alex Neil werd aangesteld als opvolger van Harris^[31] en hij leidde Millwall naar de 8e plaats, waarmee de club op de laatste speeldag net de play-offs misliep.

ⓘ In 1992 invoering van de Premier League en opheffing van de Fourth Division; in 2004 opheffing van de First, Second en Third Division.

Uitslagen vanuit gezichtspunt Millwall

Seizoen	Competitie	Ronde	Land	Club	Totaalscore	1e W	2e W	PUC
2004/05	UEFA Cup	1R		Ferencvaros	2-4	1-1 (T)	1-3 (U)	1.0
Totaal aantal behaalde punten voor UEFA coëfficiënten: 1.0

Zie ook:

• Deelnemers UEFA-toernooien Engeland
• Ranglijst van alle clubs die in de diverse Europa Cups zijn uitgekomen