Marguerite Cornélie van Eeghen

Marguerite Cornélie van Eeghen
Algemene informatie
Geboortedatum	12 november 1928
Overlijdensdatum	8 januari 2016
Werk
Beroep	filantroop
Functies	bestuurslid, gemeenteraadslid
Politiek
Politieke partij	Christelijk-Historische Unie, Christen-Democratisch Appèl
Familie
Familie	Van Eeghen
Echtgenoot	Feijo Onno Joost Sickinghe
Kinderen	Duco Sickinghe
Broers en zussen	Ernst van Eeghen
Diversen
Prijzen en onderscheidingen	Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata. U kunt die informatie bewerken.

Marguerite Cornélie Sickinghe-Van Eeghen (Amsterdam, 12 november 1928 – Blaricum, 8 januari 2016) was een Nederlandse filantrope en bestuurder die zich inzette voor zorg, welzijn, cultuur en politiek. Zij stamde uit het patriciërsgeslacht Van Eeghen en was gehuwd met jonkheer Feijo Onno Joost Sickinghe, een invloedrijk Nederlands industrieel bestuurder uit het adellijke geslacht Sickinghe. Sickinghe-van Eeghen vervulde tal van bestuursfuncties binnen maatschappelijke en kerkelijke organisaties en verwierf bekendheid door haar inzet voor patiëntenzorg en haar succesvolle fondsenwerving, onder meer voor het logiesverblijf bij het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis (het AVL Gasthuis) en het later naar haar vernoemde Marguerite Sickinghe-van Eeghen Stiltecentrum. Voor haar verdiensten werd zij in 1991 benoemd tot ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Sickinghe-van Eeghen, telg uit het Amsterdamse patriciërsgeslacht Van Eeghen, was een dochter van Henri Louis van Eeghen (1887-1976) en jkvr. Catharina Margaretha Boreel (1891-1981), lid van de adellijke familie Boreel. Haar grootvader was de bankier en politicus Samuel Pieter van Eeghen (1853-1934).

Zij was het vijfde kind in het gezin met vier oudere broers en een jonger zusje. De zakenman en diplomaat Ernst van Eeghen (1920-2007) was haar broer. Sickinghe-van Eeghen stamde in vrouwelijke lijn af van bekende Amsterdamse regentengeslachten zoals Van Loon, Dedel, Trip en Munter. De raadpensionaris van het Bataafs Gemenebest, mr. Rutger Jan Schimmelpenninck, was een voorvader van haar.

Haar vader was firmant in Van Eeghen & Co, president-commissaris van de Stoomvaart-Maatschappij Nederland en lid van de Bankraad. Haar moeder was actief in liefdadigheidsinstellingen en richtte het Damescomité van het Nederlands Kanker Instituut op (thans Stichting Patiëntenzorg Antoni van Leeuwenhoek).

Sickinghe-van Eeghen groeide de eerste jaren op in een groot herenhuis op de hoek van het Museumplein te Amsterdam. Enkele jaren later verhuisde zij met het gezin naar het familielandgoed Noordhout te Driebergen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog hield haar vader verzetsbijeenkomsten op het landgoed. Het grote huis werd in 1941 echter geconfisqueerd door de bezetter. Marguerite verhuisde met haar ouders naar de boerderij op hetzelfde terrein. Hier verborgen zij twee Joodse kinderen. Op momenten dat de Duitsers binnen kwamen kijken werd hen verteld dat deze kinderen Spaanse vluchtelingen waren. De ouders van Marguerite werden, door het grote risico dat zij (met een gezin van 6 kinderen) namen, in 2005 postuum geëerd door hen op te nemen in de database Rechtvaardige onder de Volkeren van het holocaustcentrum Yad Vashem in Israël.^[1][2]

In 1950 behaalde Sickinghe-van Eeghen haar diploma maatschappelijk werk bij het Centraal Instituut voor Christelijke Sociale Arbeid (CICSA). In die tijd ging zij samen met Majoor Alida Bosshardt (1913-2007) van het Leger des Heils op pad om de ‘noodlijdende medemens’ te leren kennen.

Vanwege haar bijzondere verdiensten werd zij in 1991 benoemd tot ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Sickinghe-van Eeghen overleed in 2016 op 87-jarige leeftijd te Blaricum.

Op 6 september 1952 trouwde Marguerite te Driebergen met de jurist jhr. mr. Feijo Onno Joost Sickinghe (1926-2006); telg uit het oud adellijke geslacht Sickinghe. Samen kregen zij vier kinderen. Twee dochters en twee zoon, te weten:

• Jkvr. Marguerite Catharina Sickinghe (1953)
• Jkvr. Wilhelmine Jeanne Mathilde Elisabeth Sickinghe (1956), echtgenote van Henri Giscard d’Estaing (1956); CEO van Club Med en zoon van de 20e president van de Franse Republiek Valéry Giscard d'Estaing (1926-2020)
• Jhr. mr. Duco Willem Sickinghe (1958); Nederlands topbestuurder, CEO van Telenet en ondernemer
• Jhr. mr. Rembt Feijo Sickinghe (1966)

De eerste drie kinderen werden geboren te Driebergen. Het vierde kind, Rembt Feijo, werd te Hengelo geboren.

In 1996 brandde ’t Haspel, waar zij met haar gezin woonde, na een blikseminslag volledig af. Het landhuis werd herbouwd, maar een groot deel van de persoonlijke en historische familiebezittingen was verloren gegaan. Sickinghe-van Eeghen bleef er wonen, ook nadat haar echtgenoot in 2006 was overleden. Tot op hoge leeftijd gaf ze bij haar thuis bijlessen aan kinderen met leerproblemen en onderhield ze intensief contacten met mensen om wie ze zich bekommerde.

Het moederschap en haar rol als echtgenote van een van ’s lands vooraanstaande captains of industry en topbestuurders, belette Sickinghe-van Eeghen niet om zelf altijd buitenshuis in de weer te zijn met zorg voor anderen, bestuurswerk bij tal van maatschappelijke organisaties en liefdadigheidsverenigingen. Ze excelleerde vooral in de fondsenwerving: ze benaderde particulieren, bedrijven, zakenrelaties van haar echtgenoot, maar ook nationale beroemdheden als prinses Irene en cabaretier Paul van Vliet. ‘Naast Sickinghe zitten kost geld’ zo kopte een krantenartikel. Niemand kon ‘nee’ zeggen als Sickinghe-van Eeghen om een bijdrage vroeg voor een van ‘haar’ goede doelen. ‘Bij een diner wil niemand naast mij zitten omdat ze weten dat ze dat geld kost,’ zei ze een keer grappend tegen een journalist. Dankzij haar inspanningen kwam in 1985 de Stichting Kinderoncologische Vakantiekampen (SKOV) van de grond en werd in 1990 de Stichting Crigler Najjar, patiëntenvereniging voor kinderen met een zeldzame, erfelijke leveraandoening opgericht.

Sickinghe-van Eeghen was voorzitter van de Stichting Patiëntenzorg AVL en bracht het budget bijeen voor de bouw van een logiesverblijf voor poliklinische kankerpatiënten en hun begeleiders bij het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis (het AVL gasthuis) en creëerde in het ziekenhuis een stiltecentrum (met aparte islamitische gebedsruimte), dat later naar haar werd vernoemd als Marguerite Sickinghe-van Eeghen Stiltecentrum.

Daarnaast was zij bestuurslid en voorzitter van tal van andere maatschappelijke organisaties, zorginstellingen en kerkelijke raden, waaronder het College van Notabelen Hervormde Gemeente Naarden (1983-96), van de Raad van Toezicht van het streekziekenhuis Gooi-Noord in Blaricum (1990-97) en van het Muziekfestival Naarden (1994-99). Daarnaast was zij CHU- en later CDA-raadslid van de gemeente Naarden (1978-84). Van 1990 tot 1999 was zij lid van de Adviescommissie voor Vreemdelingenzaken van de staatssecretaris van Justitie. Tussen 1965 en 1969 was zij ouderling van de Hervormde Gemeente Hengelo en van 1969 tot 1982 ouderling van de Hervormde Gemeente Naarden.

Vanwege haar overvolle agenda zette ze bij slepende vergaderingen soms resoluut haar handtas op tafel, om aan te geven dat de bijeenkomst afgelopen was. Sommigen vergeleken haar wel met Margaret Thatcher: kordaat, doortastend, helder in wat zij wilde, overzicht houdend met oog voor het individu. Net als Thatcher had zij altijd een handtas bij zich, die als symbool van non-verbale onverzettelijkheid ingezet kon worden en zoals iemand eens zei: “Met een elegante zwaai werd de handtas stevig op tafel gezet. We konden naar huis.”

Naast de filantropische bezigheden bleef Sickinghe-van Eeghen als aandeelhoudster altijd nauw betrokken bij de firma Van Eeghen & CO, het familiebedrijf dat tegenwoordig in de voedingssector actief is.

In haar leven vervulde zij meerdere bestuursfuncties waaronder: