Lenny Martinez

Lenny Martinez
	Martinez wint de Mont Ventoux Dénivelé Challenge in 2023
Persoonlijke informatie
Geboortedatum	11 juli 2003
Geboorteplaats	Cannes, Frankrijk
Lengte	168 cm
Sportieve informatie
Huidige ploeg	Bahrain Victorious
Discipline(s)	Wegwielrennen
Specialisatie(s)	Klimmer
Ploegen
2022; 2023–2024; 2025–	Cont. Groupama-FDJ; Groupama-FDJ; Bahrain Victorious
Beste prestaties
Ronde van Lombardije	12e (2025)
Portaal	Wielersport

Lenny Martinez (Cannes, 11 juli 2003) is een Frans wielrenner.

Carrière

Martinez komt uit een klassieke wielerfamilie. Zijn oom Yannick, vader Miguel en opa Mariano zijn allen actief geweest als professioneel wielrenner. Zijn opa Mariano behaalde de grootste successen. Hij won onder andere één etappe en het bergklassement in de Ronde van Frankrijk in 1978. Ook in 1980 won hij een etappe in de Ronde van Frankrijk.

Nadat hij in 2022 actief was bij de opleidingsploeg ging hij in 2023 rijden als prof bij Groupama-FDJ. In de Ronde van de Alpen van 2022 liet hij zich voor het eerst zien aan het grote publiek. Hier hielp hij Michael Storer naar de tweede plaats van het eindklassement Martinez, eindigde zelf als derde in het jongeren- en als 14e in het eindklassement. In 2023 werd hij tweede in de zesde etappe van de Ronde van Spanje waarmee hij de rode leiderstrui overnam van Remco Evenepoel. Hij werd zo de jongste drager van de leiderstrui in de Vuelta in de geschiedenis.

In 2024 boekte hij zijn tweede professionele zege in de eerste editie van de Classic Var. Hij kon hier profiteren van de te vroeg juichende Noor Tobias Halland Johannessen.^[1] Na zijn tweede profzege won hij hetzelfde jaar nog vier andere eendaagse wedstrijden, waarvan een Italiaanse en drie op Franse bodem. Per 2025 stapte hij over naar Bahrain Victorious.^[2] Zijn eerste etappezege op UCI World Tour-niveau behaalde hij direct in Parijs-Nice. In de vijfde etappe hield hij onder andere landgenoot Clément Champoussin achter zich.^[3] Na ook in Catalonië goede resultaten te hebben neergezet reed hij naar een vierde plek in de Waalse Pijl.^[4] In de Ronde van Romandië won hij de vierde etappe nadat hij de Portugees João Almeida te snel af was in de sprint.^[5] Hij kwam tevens aan de leiding in het algemene klassement. In de laatste etappe, een tijdrit, reed hij de dertiende tijd. Almeida reed een sterkere tijd en won hiermee het eindklassement. Martinez eindigde op de tweede plek, maar won wel de jongerentrui, met een minuut verschil ten opzichte van Remco Evenepoel. Ter voorbereiding op de Ronde van Frankrijk reed Martinez ook Critérium du Dauphiné. In de achtste etappe was hij mee in de vroege vlucht, hij finishte ruim een halve minuut voor Jonas Vingegaard en eindwinnaar Tadej Pogačar.^[6] Bij zijn tweede deelname aan de Tour maakte hij werk van het bergklassement, met als doel de bolletjestrui te dragen. Hij wilde dat zijn opa hem nog in de trui zou kunnen zien rijden, voor hij blind misschien blind werd.^[7] Na de tiende etappe was het zover: Martinez had genoeg punten verzameld om de leiding in het bergklassement over te nemen. Twee dagen later nam Pogačar die leiding weer over, maar omdat hij al het geel droeg, bleef Martinez drager van de bollentrui. Na de achttiende etappe was het definitief gedaan: Martinez bleef te lang aan de auto hanger en kreeg een straf opgelegd van acht punten in het bergklassement.^[8] Hij zou uiteindelijk derde worden in het bergklassement, achter Pogačar en Vingegaard. In het najaar reed Martinez nog enkele Italiaanse najaarsklassiekers. Hij sloot zijn seizoen af met een overwinning in de Japan Cup.