Federico Luigi Menabrea

Federico Luigi Menabrea
Persoonlijke gegevens
Titelatuur/graad	laurea
Geboortedatum	4 september 1809
Geboorteplaats	Chambéry
Overlijdensdatum	24 mei 1896
Overlijdensplaats	Saint-Cassin
Beroep	wiskundige, politicus,[1] diplomaat, professor, informaticus, ingenieur
Politieke partij	Historisch Rechts
Lid van	National Academy of Science Letters and Arts of Modena, Pauselijke Academie voor de Wetenschappen, Accademia Pontificia dei Nuovi Lincei, Accademia Nazionale delle Scienze detta dei XL, Lombard Institute Academy of Science and Letters, Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti, Italian Geographical Society, Koninklijke Zweedse Academie van Wetenschappen, Koninklijke Zweedse Academie voor Militaire Wetenschappen, Académie des sciences, belles-lettres et arts de Savoie,[2] Turijnse Academie van Wetenschappen,[3] Accademia Nazionale dei Lincei
Academische achtergrond
Alma mater	Universiteit van Turijn (1828; 1831)[4][5]
Wetenschappelijk werk
Prijzen en erkenningen	Ridder in het Legioen van Eer (6 januari 1851), Officer of the Military Order of Savoy (12 juni 1856), Knight Commander of the Military Order of Savoy (16 januari 1860), Grand Officer of the Military Order of Savoy (3 oktober 1860), Knight Grand Cross of the Military Order of Savoy (1 april 1861), Commandeur in het Legioen van Eer (12 januari 1860), Grootkruis in het Legioen van Eer (4 mei 1892), Grand Cordon of the order of Nichan Iftikhar (27 mei 1867), Grootkruis in de Orde van de Heilige Stefanus, Knight Commander of the Order of Saint Joseph, Orde van de Verlosser, Orde van de Dannebrog, Orde van de Aankondiging, Civiele Orde van Verdienste van Savoye, Maurician medal, Commemorative Medal of the Unity of Italy, Orde van de Serafijnen, Officier in het Legioen van Eer

Generaal Federico Luigi Menabrea (Chambéry, 4 september 1809 – Saint-Cassin, 24 mei 1896), eerste markies van Valdora, was een Italiaans politicus en diplomaat. Van oktober 1867 tot december 1869 was hij eerste minister.

Hij was een belangrijk wiskundige en militair ingenieur, en een van de oprichters van de moderne scholen van de Italiaanse differentiaalmeetkunde. In de wiskundige theorie van de elasticiteit blijft zijn naam verbonden aan de stelling van extra energie, die kenmerkend is voor een vast voorwerp in evenwicht.

Menabrea volgde lange tijd onderwijs aan de militaire school van Turijn. Gedurende zijn studies en onderwijs leerde hij de werken van Charles Babbage over mechanisch rekenen kennen, alsook die van Carlo Alberto Castigliano over de resolutie van elastische structuren. Over dit laatste onderwerp wekte Menabrea heel wat controverse door de theorie van Castigliano na diens dood te verleggen, wat hij in een boek publiceerde. In 1870 werd dit bewezen door Joseph Bertrand.

In 1849 werd hij verkozen in het Parlement van Piëmont en raakte bevriend met staatsman Camillo Benso di Cavour. Van 1861 tot 1862 was hij minister van Marine en vervolgens van 1862 tot 1864 minister van Openbare Werken. In 1867 werd hij eerste minister en nam twee jaar later ontslag.

Vervolgens begon hij een loopbaan als diplomaat. Van 1870 tot 1871 was hij ambassadeur in Wenen en van 1876 tot 1882 in Londen. Hij beëindigde zijn carrière als ambassadeur in Parijs, wat hij was van 1882 tot in 1892.

In 1896 overleed Menabrea op 86-jarige leeftijd.