Félix Faure

Voor het gelijknamige metrostation, zie Félix Faure (metrostation).
Félix Faure als president van Frankrijk

François Félix Faure (Parijs, 30 januari 1841 – aldaar, 16 februari 1899) was een Frans politicus en president van Frankrijk (1895-1899) tijdens de Derde Franse Republiek.

Biografie

Félix Faure werd in Parijs geboren als zoon van een meubelmaker. Hij was werkzaam als bediende in een leerlooierij en daarna als leerhandelaar en reder in Le Havre. Hij groeide uit tot een redelijk welvarend koopman. Hij huwde op 12 juli 1865 met Berthe Belluot. Tussen 1870 en 1873 was hij wethouder / schepen in het gemeentebestuur van Le Havre.[1]

Parlementslid en lid van de regering

Op 21 augustus 1881 werd Faure voor de gematigde republikeinen in de Nationale Vergadering gekozen. Hij werd herkozen in 1885, 1889 en 1893. Hij hield zich als parlementariër vooral bezig met economische kwesties, de marine en de spoorwegen. In november 1881 werd Faure onderminister van Handel en Koloniën in het kabinet-Gambetta. Tussen 1883 en 1885 was hij onderminister van Marine en Koloniën in het kabinet-Ferry. In 1888 werd hij opnieuw onderminister van Marine en Koloniën, nu onder Pierre Tirard.[1] Hij nam al na een maand ontslag toen het parlement weigerde om de jaarlijkse subsidie van twintig miljoen francs aan het koloniaal bestuur in Tonkin weigerde goed te keuren.[2]

Vanaf 1890 zat hij de belangrijke commissie Budget voor en in 1893 werd Faure vicevoorzitter van de Franse Nationale Vergadering. Hij werd het volgend jaar herkozen in die functie maar legde die neer om minister van Marine te worden in het kabinet van Charles Dupuy.[3]

Presidentschap

Bezoek van president Faure aan Sint-Petersburg (1897)

Op 17 januari 1895 werd Faure, na het aftreden van Jean Casimir-Perier, tot president van Frankrijk gekozen. Aanvankelijk leek de linkse radicaal Henri Brisson tot president te worden gekozen, maar hij behaalde niet de absolute meerderheid. Om verdeeldheid in het republikeinse kamp te smoren, trad de andere gematigde kandidaat René Waldeck-Rousseau terug en schoof men de voor alle stromingen acceptabele Faure naar voren als presidentskandidaat.[3]

Tijdens zijn korte presidentschap ontving president Félix Faure in 1896 tsaar Nicolaas II in Parijs om de vriendschap tussen de twee landen te bezegelen (Frans-Russische Alliantie). Op 7 oktober 1896 legden de tsaar en president Faure de eerste steen van de Pont Alexandre-III, een brug over de Seine (de brug is genoemd naar tsaar Alexander III, vader van tsaar Nicolaas II). Het daaropvolgende jaar bracht Faure een tegenbezoek aan de tsaar in Sint-Petersburg. Tijdens zijn presidentschap viel ook het Fashoda-incident plaats, een koloniaal conflict met het Verenigd Koninkrijk.[1]

Aan het einde van Faures presidentschap bereikte de Dreyfusaffaire haar hoogtepunt. President Faure koos min of meer de kant van de antidreyfusards (hij was tegen de heropening van de zaak).

Op 16 februari 1899 kreeg Faure in het Élysée een beroerte. Hij overleed enige uren later. Hij was op dat moment in een compromitterende positie, in het gezelschap van zijn minnares Marguerite Steinheil, en daarom werden er geen details over de dood van de president prijsgegeven. Al vlug deed het gerucht de ronde dat de president was vergiftigd door aanhangers van Dreyfus.

Tijdens de begrafenis op 23 februari 1899 op de begraafplaats Père-Lachaise ondernam Paul Déroulède een mislukte staatsgreep.

Félix Faure was een man met veel gevoel voor decorum en was bij ceremonies altijd prominent aanwezig.

Galerij

Zie ook

Voorganger:
Jean Casimir-Perier		 President van Frankrijk
1895-1899		 Opvolger:
Émile Loubet
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.