Delegaties van de Europese Unie

De Delegaties van de Europese Unie zijn 144 diplomatieke vertegenwoordigingen van de Europese Unie in verschillende landen en bij internationale organisaties (OESO, OVSE, Verenigde Naties, WTO, FAO, UNESCO, IFAD en Afrikaanse Unie). De functie van deze vertegenwoordigingen is vergelijkbaar met ambassades zoals afzonderlijke staten die hebben.

In het kader van het Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid van de Europese Unie hebben de vertegenwoordigingen taken zoals de algemene representatie van de Europese Unie, de omzetting van politieke doelen, het uitvoeren van analyses en de berichtgeving aan de Europese Commissie, naast het voeren van verhandelingen inzoverre een mandaat daartoe gegeven is. De delegaties maken deel uit van de Europese dienst voor extern optreden en staan onder het gezag van de Hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid.

De leiding van een delegatie ligt in de handen van een EU-ambassadeur. In het verleden werden vertegenwoordigingen van de EU en haar voorgangers met begrensde bevoegdheden als "kantoor" aangeduid. Deze term wordt nog gebruikt voor diplomatieke vertegenwoordigingen in landen met een gedeeltelijke internationale erkenning of autonome gebieden.

In 1952 installeerde de voorloper van de Europese Unie, de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, een vertegenwoordiging bij de Verenigde Naties in New York.^[1] In 1956 werd in het Verenigd Koninkrijk een eerste diplomatieke vertegenwoordiging van de Hoge Autoriteit van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal gevestigd. In 1958 volgde de vertegenwoordiging in de Verenigde Staten van Amerika en eveneens in Canada. Aansluitend volgden meerdere landen in het Caraïbisch gebied, Zuid-Amerika en Afrika. Zwitserland en Liechtenstein kregen een delegatie in 2007. Na de afsluiting van het Verdrag van Lissabon werden de diplomatieke vertegenwoordigingen van Europese Unie gereorganiseerd en konden ze de Europese Unie als rechtspersoon en als geheel vertegenwoordigen.^[2]

Omdat in de meeste landen met een delegatie van de Europese Unie haar lidstaten een ambassade of andere diplomatieke vertegenwoordiging hebben, vervangt de delegatie de vertegenwoordigingen van de lidstaten niet automatisch. Omdat de Europese Unie geen partij is van het in 1961 gesloten Verdrag van Wenen, bestaat geen vanzelfsprekend recht op immuniteit van de medewerkers.^[3] Daarom is vastgelegd, dat bij vestiging van een delegatie de Hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid met het gastland een verdrag afsluit, dat de behandeling van delegatiegebouwen en -medewerkers regelt en wel gelijkwaardig met die van een reguliere ambassade.^[4]

• Afrikaanse Unie (AU): Addis Abeba, delegatie
• ASEAN: Jakarta, delegatie
• Raad van Europa: Straatsburg, delegatie
• Verenigde Naties: New York, delegatie
• Verenigde Naties: Wenen, delegatie
• Verenigde Naties: Genève, delegatie
• Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE): Wenen, delegatie
• UNESCO, Parijs, delegatie
• Heilige Stoel: Rome, delegatie

Terwille van de communicatie van de delegaties met de centrale organen van de Europese Unie bestaat een eigen communicatienetwerk met de naam COREU (Frans: "CORrespondance EUropéenne"). Het systeem wordt door INTCEN beheerd.^[5]