Cook Island (Zuidelijke Sandwicheilanden)

Cook Island is een onbewoond eiland in het zuiden van de Atlantische Oceaan in de Zuidelijke Thule-eilanden van de Zuidelijke Sandwicheilanden en is onderdeel van het Britse overzeese gebiedsdeel Zuid-Georgia en de Zuidelijke Sandwicheilanden. Ten westen van het eiland ligt Thule Island en ten noordoosten Bellingshausen Island.

Het eiland heeft een lengte van ongeveer zes kilometer en een breedte van 3,75 kilometer. Het is zwaar vergletsjerd en onbewoond. De hoogste piek, Mount Harmer, reikt tot 1115 meter. Mount Holdgate is 960 meter hoog en ligt aan de zuidoostkant van het eiland. Het eiland is het meest zuidelijke stuk land van de Zuidelijke Sandwicheilanden en de meest zuidelijke landmassa ter wereld ten noorden van de 60e breedtegraad zuid en daarmee de meest zuidelijke landmassa buiten het Antarctisch Verdragssysteem.

Ten westen van het eiland ligt de zeestraat Douglas Strait en ten noordoosten de Maurice Channel.

De wateren rond het eiland liggen in de mariene ecoregio Noord-Amerikaans Pacifisch Fjordland.

Het eiland is onderdeel van de Scotiarug, een eilandketen waarvan de meeste eilanden een stratovulkaan zijn.

Men vermoedt dat Thule Island en Cook Island in het verleden één groter eiland waren, en er zijn aanwijzingen voor een onderwaterkrater tussen de twee.

Het eiland werd in 1775 ontdekt door een Britse expeditie onder leiding van kapitein James Cook. Cook Island werd naar Cook vernoemd door een Russische expeditie onder Fabian Gottlieb von Bellingshausen, die de Zuidelijke Sandwicheilanden verkende in 1819-1820.

Het eiland werd in 1930 in kaart gebracht door personeel van Discovery Investigations aan boord van Discovery II, die veel van de kenmerken ervan in kaart brachten en benoemden. Later werden er andere namen aan toegekend door het United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC).

• 
  Satellietfoto van het eiland