Arend Veenhof

Hij schaatste in zijn jeugdjaren op de ijsbaan in Gieten. Op zijn tiende kreeg hij zijn eerste noren. Veenhof maakte later deel uit van de Drentse langebaanselectie.^[1] Begin jaren tachtig legde hij zich toe op het marathonschaatsen. Op 17 januari 1982 werd hij tweede bij het Drents kampioenschap voor junioren.^[2] Hij werd in 1980 lid van de Elfstedenvereniging op de ledenkaart van zijn vader.

Op 22-jarige leeftijd reed hij op 22 februari 1985 zijn eerste Elfstedentocht. Hij was niet goed voorbereid en voltooide zonder te eten of drinken de tocht op de 128e plaats.^[3] Een jaar later behaalde hij de vijftiende plaats. Hij kwam binnen in een groepje van negen rijders op een kwartier achterstand van winnaar Evert van Benthem. Veenhof had in die winter vaak op natuurijs gereden en in de zomer was hij begonnen met wielrennen.^[4] Bij zijn derde en laatste Elfstedentocht, op 4 januari 1997, finishte hij als 31e. Hij verloor tijd omdat hij in het pikkedonker van het parcours afraakte. Hij kwam tegelijkertijd met Bart Veldkamp over de eindstreep.^[5] Dit was in zijn laatste seizoen als marathonschaatser.

Veenhof won op 12 december 1991 in het Drentse Veenoord de eerste marathon op natuurijs van dat winterseizoen.^[6] Een maand later won hij brons op de Nederlandse kampioenschappen marathonschaatsen op kunstijs 1992 op ijsbaan De Meent in Alkmaar. In de eindsprint van de kopgroep moest hij winnaar René Ruitenberg en Andries Kasper voor laten gaan.^[7] Hij pakte ook de bronzen medaille op de Nederlandse kampioenschappen marathonschaatsen op kunstijs 1994 die op 22 december 1993 werden verreden in IJsstadion Drenthe in Assen. Lammert Huitema, die zijn titel prolongeerde, en Yep Kramer waren iets sneller in de sprint.^[8]

Tijdens zijn schaatsloopbaan was hij postbode in zijn dorp Gieten. Later werd hij hovenier en hij bleef bij de schaatssport betrokken als trainer van de Drentse marathonselectie.