Wereldbeker biatlon 2011/2012

Wereldbeker biatlon 2011/2012
Organisator	Internationale Biatlonunie (IBU)
Discipline	Mannen	Vrouwen
Winnaars
Algemeen	Martin Fourcade	Magdalena Neuner
Individueel	Simon Fourcade	Helena Ekholm
Sprint	Martin Fourcade	Magdalena Neuner
Achtervolging	Martin Fourcade	Darja Domratsjeva
Massastart	Andreas Birnbacher	Darja Domratsjeva
Estafette	Frankrijk	Frankrijk
Landenklassement	Rusland	Rusland
Gemengde estafette	Rusland
Wedstrijden
Locaties	10	10
Individueel	26	26
Estafettes	4	4
Gemengde estafettes	3
<<< 2010/11	2012/13 >>>
Portaal    Wintersport

De IBU wereldbeker biatlon 2011/2012 (officieel: E.ON IBU World Cup Biathlon 2011/2012)ging van start op 30 november 2011 in het Zweedse Östersund en eindigde op 18 maart 2012 in het Russische Chanty-Mansiejsk. Het hoogtepunt van het seizoen waren de wereldkampioenschappen in Ruhpolding, Duitsland. Deze wedstrijden telden ook mee voor het wereldbekerklassement, dit in tegenstelling tot de sporten die onder de FIS-organisatie vallen.

De biatleet die aan het einde van het seizoen de meeste punten heeft verzameld is de eindwinnaar van de algemene wereldbeker. Ook per discipline wordt een apart wereldbekerklassement opgemaakt. De algemene wereldbeker werd dit seizoen gewonnen door de Fransman Martin Fourcade en de Duitse Magdalena Neuner.

Aan het deelnemersveld is dit seizoen niet veranderd ten opzichte van vorig jaar, toen het startveld werd ingekrompen. Enerzijds werd het aantal deelnemers per land beperkt, anderzijds werden de eisen aan de biatleten verscherpt. De IBU wil hiermee het algehele niveau van de wereldbeker verhogen, beter waarborgen dat tijdens een wedstrijd de biatleten dezelfde omstandigheden hebben en dat de gehele wedstrijd rechtstreeks op tv uitgezonden kan worden.

Het aantal deelnemers per land hangt af van de resultaten van de vorige wereldbekers. De beste vijf landen uit het landenklassement mogen maximaal zes sporters inschrijven voor de individuele nummers, de volgende vijf landen vijf sporters enzovoorts. Daarnaast mogen drie wildcards worden vergeven, waardoor het maximaal aantal biatleten dat aan de start verschijnt, is beperkt tot 108.

Het aantal startplaatsen per land is als volgt:

Mannen

• 6 startplaatsen:  Noorwegen,  Rusland,  Oostenrijk,  Frankrijk,  Duitsland
• 5 startplaatsen:  Zweden,  Oekraïne,  Italië,  Tsjechië,  Slovenië
• 4 startplaatsen:  Wit-Rusland,  Zwitserland,  Verenigde Staten,  Canada,  Bulgarije
• 3 startplaatsen:  Estland,  Letland,  Finland,  Slowakije,  Polen
• 2 startplaatsen:  Japan,  Kazachstan,  Verenigd Koninkrijk,  China,  Servië
• 1 startplaatsen:  Zuid-Korea,  Litouwen,  Roemenië,  Kroatië,  Australië
• 0 startplaatsen:  Hongarije,  Moldavië,  Groenland,  Nederland,  Bosnië en Herzegovina,  Macedonië,  Turkije

Vrouwen

• 6 startplaatsen:  Duitsland,  Rusland,  Frankrijk,  Zweden,  Oekraïne
• 5 startplaatsen:  Wit-Rusland,  Noorwegen,  Italië,  Polen,  Slowakije
• 4 startplaatsen:  Finland,  Tsjechië,  Kazachstan,  Verenigde Staten,  Slovenië
• 3 startplaatsen:  Canada,  China,  Roemenië,  Estland,  Bulgarije
• 2 startplaatsen:  Letland,  Japan,  Zuid-Korea,  Oostenrijk,  Zwitserland
• 1 startplaatsen:  Andorra,  Verenigd Koninkrijk,  Argentinië,  Litouwen,  Nieuw-Zeeland
• 0 startplaatsen:  Nederland,  Moldavië,  Bosnië en Herzegovina,  Spanje

Landen met nul startplaatsen kunnen via een wildcard meedoen aan de wereldbeker.

De eisen aan de deelnemers zijn sinds het vorige seizoen verscherpt. Er mogen alleen biatleten meedoen die bij bepaalde wedstrijden in een bepaalde periode ten minste een keer op een achterstand van maximaal 15% ten opzichte van het gemiddelde van de top-3 zijn geëindigd. Eerder was dit nog 20%. Alle deelnemers aan de estafette moeten ook voldoen aan het individuele criteria.^[1]

Voor elke wedstrijdlocatie mogen landen twee extra biatleten aanmelden. Uit deze groep moeten de deelnemers op de individuele wedstrijden worden geselecteerd.