Wereldbeker biatlon 2010/2011

Wereldbeker biatlon 2010/2011
Organisator	Internationale Biatlonunie (IBU)
Discipline	Mannen	Vrouwen
Winnaars
Algemeen	Tarjei Bø	Kaisa Mäkäräinen
Individueel	Emil Hegle Svendsen	Helena Ekholm
Sprint	Tarjei Bø	Magdalena Neuner
Achtervolging	Tarjei Bø	Kaisa Mäkäräinen
Massastart	Emil Hegle Svendsen	Darja Domratsjeva
Estafette	Noorwegen	Duitsland
Landenklassement	Noorwegen	Duitsland
Gemengde estafette	Frankrijk
Wedstrijden
Locaties	10	10
Individueel	26	26
Estafettes	4	4
Gemengde estafettes	3
Prijzengeld	€ 3.594.300 (inclusief WK)
<<< 2009/10	2011/12 >>>
Portaal    Wintersport

De IBU wereldbeker biatlon 2010/2011 ging van start op 1 december 2010 in het Zweedse Östersund en eindigde op 20 maart 2011 in het Noorse Oslo. Het hoogtepunt van het seizoen waren de wereldkampioenschappen in Rusland. Deze wedstrijden telden ook mee voor het wereldbekerklassement, dit in tegenstelling tot de sporten die onder de FIS-organisatie vallen.

De biatleet die aan het einde van het seizoen de meeste punten had verzameld was de eindwinnaar van de algemene wereldbeker. Ook per discipline werd een apart wereldbekerklassement opgemaakt. De algemene wereldbeker werd gewonnen door de Noor Tarjei Bø en de Finse Kaisa Mäkäräinen.

Het deelnemersveld was dit seizoen beperkter ten opzichte van vorig jaar. Enerzijds was het aantal deelnemers per land beperkt, anderzijds waren de eisen aan de biatleten verscherpt. De IBU wilde hiermee het algehele niveau van de wereldbeker verhogen, beter waarborgen dat tijdens een wedstrijd de biatleten dezelfde omstandigheden hebben en dat de gehele wedstrijd rechtstreeks op TV uitgezonden kon worden.

Het aantal deelnemers per land hangt af van de resultaten van de vorige wereldbekers. De beste vijf landen uit het landenklassement mochten maximaal zes sporters inschrijven voor de individuele nummers, de volgende vijf landen vijf sporters enzovoorts. Daarnaast mochten drie wildcards worden vergeven, waardoor het maximaal aantal biatleten dat aan de start verschijnt, is beperkt tot 108.

Het aantal startplaatsen per land was als volgt:

Mannen

• 6 startplaatsen:  Noorwegen,  Rusland,  Oostenrijk,  Frankrijk,  Duitsland
• 5 startplaatsen:  Zweden,  Oekraïne,  Zwitserland,  Tsjechië,  Verenigde Staten
• 4 startplaatsen:  Wit-Rusland,  Italië,  Slovenië,  Canada,  Slowakije
• 3 startplaatsen:  Estland,  Letland,  Finland,  Bulgarije,  Polen
• 2 startplaatsen:  Japan,  Kazachstan,  Verenigd Koninkrijk,  Kroatië,  Servië
• 1 startplaatsen:  Zuid-Korea,  Hongarije,  Roemenië,  China,  Australië
• 0 startplaatsen:  Litouwen,  België,  Moldavië,  Groenland,  Nederland,  Bosnië en Herzegovina,  Griekenland,  Macedonië,  Turkije

Vrouwen

• 6 startplaatsen:  Duitsland,  Rusland,  Frankrijk,  Zweden,  Oekraïne
• 5 startplaatsen:  Wit-Rusland,  Noorwegen,  Slovenië,  Polen,  Kazachstan
• 4 startplaatsen:  China,  Tsjechië,  Italië,  Roemenië,  Slowakije
• 3 startplaatsen:  Canada,  Finland,  Letland,  Estland,  Verenigde Staten
• 2 startplaatsen:  Bulgarije,  Japan,  Zuid-Korea,  Moldavië,  Zwitserland
• 1 startplaatsen:  Oostenrijk,  Verenigd Koninkrijk,  Kroatië,  Litouwen,  Nieuw-Zeeland
• 0 startplaatsen:  Groenland,  Andorra,  Griekenland,  Bosnië en Herzegovina,  Spanje

Landen met nul startplaatsen konden via een wildcard meedoen aan de wereldbeker.

De eisen aan de deelnemers waren ten opzichte van het vorige seizoen verscherpt. Er mogen alleen biatleten meedoen die bij bepaalde wedstrijden in een bepaalde periode ten minste een keer op een achterstand van maximaal 15% ten opzichte van het gemiddelde van de top-3 waren geëindigd. Vorig seizoen was dit nog 20%. Alle deelnemers aan de estafette moeten ook voldoen aan het individuele criteria.^[1]

Voor elke wedstrijdlocatie mochten de landen twee extra biatleten aanmelden. Uit deze groep moesten de deelnemers op de individuele wedstrijden worden geselecteerd.