Veilig Thuis
Veilig Thuis is een Nederlandse organisatie die sinds 2015 meldingen van vermoed huiselijk geweld en kindermishandeling registreert en advies en ondersteuning biedt aan betrokkenen. Nederland is verdeeld in regio’s met elk een eigen Veilig Thuis-organisatie. Veilig Thuis richt zich op betrokkenen van alle leeftijden. Dit betreft zowel slachtoffers als plegers, omstanders en professionals.[1]
Ontstaan
Per 1 januari 2015 zijn de Steunpunten Huiselijk Geweld (SHG) en het Advies- en Meldpunt Huiselijk Geweld en Kindermishandeling (AMHK) samengevoegd tot de landelijke organisatie Veilig Thuis. Daarvoor waren meldpunten voor kindermishandeling ondergebracht bij Bureaus Jeugdzorg. Met het in werking treden van de Jeugdwet werden gemeenten verantwoordelijk voor de jeugdhulp.[2]
Werkwijze
Veilig Thuis fungeert als advies- en meldpunt voor signalen van huiselijk geweld en kindermishandeling. Zowel direct betrokkenen als derden kunnen bij de organisatie melding doen van (vermoedens van) geweld binnen de huiselijke kring.[3][4]
Na ontvangst van een melding beoordeelt Veilig Thuis of er aanwijzingen zijn voor een onveilige situatie. Daarbij wordt gekeken naar de aard en ernst van de signalen en naar de directe veiligheid van de betrokkenen. Op basis van deze beoordeling wordt vastgesteld welke vervolgstappen nodig zijn.[3]
Indien aanvullende informatie noodzakelijk is, kan Veilig Thuis een onderzoek instellen om de situatie nader in kaart te brengen. Dit onderzoek is gericht op het vaststellen van risico’s en het bepalen of bescherming of ondersteuning noodzakelijk is. Wanneer mogelijk wordt vrijwillige hulp ingezet. In andere gevallen kan Veilig Thuis de situatie overdragen aan lokale hulpverleningsinstanties of andere bevoegde organisaties.[3]
Veilig Thuis werkt hierbij samen met andere hulpverleners die bij het gezin of huishouden betrokken zijn. Wanneer uit de beoordeling blijkt dat geen sprake is van een onveilige situatie, wordt het traject beëindigd. In dat geval wordt vastgelegd waarom verdere betrokkenheid niet noodzakelijk wordt geacht.[3]
Meldcode voor professionals
Professionals die werkzaam zijn in onder meer de zorg, het onderwijs, de kinderopvang en de maatschappelijke ondersteuning zijn op grond van de Wet verplichte meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling[5] verplicht te werken met een meldcode. Onderdeel hiervan is een afwegingskader en een stappenplan, waarin is vastgelegd in welke situaties het noodzakelijk is om een melding te doen bij Veilig Thuis en volgens welke procedure.[6][5] Veilig Thuis neemt na een melding niet automatisch de hulpverlening over: in veel gevallen blijft de professional betrokken bij de uitvoering van de hulp en worden vervolgstappen en verantwoordelijkheden in overleg met Veilig Thuis afgestemd.[6][7]
Organisatie
In oktober 2025 lanceerde Veilig Thuis een mediawebsite met als doel het faciliteren van zorgvuldige berichtgeving door de media. Op deze website worden onder andere statistische en feitelijke informatie over huiselijk geweld en kindermishandeling gedeeld, evenals richtlijnen voor zorgvuldig taalgebruik over deze onderwerpen.[8] Veilig Thuis hanteert - net als de voormalige AMHK - het landelijke nummer 0800-2000.
Veilig Thuis-organisaties leggen jaarlijks maatschappelijke verantwoording af over hun bedrijfsvoering door het openbaar maken van de jaarverantwoording. Deze verplichting volgt uit de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015). De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) is verantwoordelijk voor het toezicht en de handhaving met betrekking tot deze openbare jaarverantwoording.[9]
Taken
Veilig Thuis-organisaties vervullen in Nederland een rol in de uitvoering van de overheidstaak om kinderen te beschermen tegen kindermishandeling en om passende maatregelen te nemen wanneer dit zich voordoet, zoals vastgelegd in artikel 19[10] en 39[11] van het Verdrag inzake de rechten van het kind (IVRK).[2]
De wettelijke taken van Veilig Thuis zijn:[1]
- het geven van advies;
- het in ontvangst nemen van meldingen;
- het onderzoeken of sprake is van huiselijk geweld of kindermishandeling;
- het, indien nodig, overdragen aan vrijwillige hulp, het informeren van de Raad voor de Kinderbescherming en of het doen van een melding bij de politie;
- het terugkoppelen aan de melder.
Zie ook
Externe link
- 1 2 Veilig Thuis. Rijksoverheid (6 januari 2015). Geraadpleegd op 3 januari 2026.
- 1 2 Donkers, Marjon, Ytje Minke Hokwerda, Timo Veldman (8 december 2015). Werkwijze Veilig Thuis: een quickscan: Kinderrechtelijke zorgpunten en aanbevelingen. Defence for Children, p. 5.
- 1 2 3 4 Gevolgen van een melding bij Veilig Thuis. Slachtofferwijzer (9 januari 2023). Geraadpleegd op 3 januari 2026.
- ↑ Huiselijk geweld en kindermishandeling in de media: Een handreiking voor mediaprofessionals. Landelijk Netwerk Veilig Thuis (2025), p. 10-11.
- 1 2 Besluit verplichte meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling. Wetten.nl (1 oktober 2020). Geraadpleegd op 3 januari 2026.
- 1 2 Het afwegingskader in de Meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling. Rijksoverheid (2017-07), p. 5-6.
- ↑ Veilig Thuis - de meldcode als routekaart bij zorgen om veiligheid. Veilig Thuis. Geraadpleegd op 3 januari 2026.
- ↑ Veilig Thuis lanceert mediapagina voor zorgvuldige berichtgeving over huiselijk geweld en kindermishandeling. Veilig Thuis (7 oktober 2025). Geraadpleegd op 3 januari 2026.
- ↑ Veilig Thuis-organisaties. CIBG. Geraadpleegd op 3 januari 2026.
- ↑ Artikel 19 – Geweld, mishandeling en verwaarlozing. Kinderrechtencollectief. Geraadpleegd op 3 januari 2026.
- ↑ Artikel 39 – Passende zorg voor slachtoffers van geweld. Kinderrechtencollectief. Geraadpleegd op 3 januari 2026.