Susumu Kitagawa

Susumu Kitagawa
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum	4 juli 1951
Geboorteplaats	Kyoto
Academische achtergrond
Alma mater	Universiteit van Kioto
Wetenschappelijk werk
Vakgebied	scheikunde
Nobelprijs voor Scheikunde
Jaar	2025
Samen met	Richard Robson Omar M. Yaghi
Voorganger(s)	David Baker Demis Hassabis John Jumper
Website
Portaal    Scheikunde

Susumu Kitagawa (北川 進, Kitagawa Susumu, Kyoto, 4 juli 1951) is een Japans scheikundige en hoogleraar aan het Institute for Integrated Cell-Material Sciences (iCeMS) van de Universiteit van Kyoto waarvan hij medeoprichter is.

Zijn specialisatie is coördinatiechemie, met een focus op organisch-anorganische hybride verbindingen en de chemische en fysische eigenschappen van poreuze coördinatiepolymeren, met name metaal-organische raamwerken. Voor dit werk ontving hij in 2025, samen met Richard Robson en Omar M. Yaghi, de Nobelprijs voor Scheikunde.^[1]

Kitagawa behaalde in 1979 zijn doctoraat in de koolwaterstofchemie aan de Universiteit van Kyoto, na in 1974 zijn bachelordiploma aan dezelfde instelling te hebben afgerond. Dat jaar werd hij benoemd tot universitair docent aan de Kindai-universiteit, waar hij in 1983 werd bevorderd tot lector en in 1988 tot universitair hoofddocent.

In 1992 werd hij benoemd tot hoogleraar anorganische chemie aan de Tokyo Metropolitan University. Zes jaar later keerde hij terug naar Kyoto als hoogleraar anorganische functionele chemie bij de faculteit Synthetische Chemie en Biologische Chemie. In 2007 was hij medeoprichter van de iCeMS, waar hij van 2013 tot 2023 directeur was. In 2024 werd hij benoemd tot uitvoerend vicevoorzitter voor onderzoeksbevordering aan de Universiteit van Kyoto.

Zijn buitenlandse academische positie's omvatten een postdoc-fellowship aan de Texas A&M-universiteit met F. Albert Corton (1986-1987) en een gasthoogleraarschap aan de City University of New York (1996). In 2018 mocht hij een eredoctoraat van de Technische Universiteit München in ontvangst nemen.

Van 2011 tot 2023 was Kitagawa (geassocieerd) lid van de Japans wetenschapsraad.

Kitagawa bouwde voort op het pionierswerk van Richard Robson. Na de ontdekkingen van Makoto Fujita (1994) en Omar M. Yaghi (1995) slaagde Kitagawa in 1997 erin om een stabiele coördinatiepolymeer te construeren dat de absorptie van kleine gasmoleculen, zoals stikstof en zuurstof, bij kamertemperatuur vergemakkelijkte. Dit was een belangrijke bevinding voor ontwikkeling van functionele poreuze materialen.

Later deed hij onderzoek naar flexibele MOF's, ofwel zachte poreuze kristallen die veelbelovend zijn voor praktische toepassingen in gebieden zoals katalyse, gasopslag en milieusanering.