Stuart O'Grady

Stuart O'Grady
O'Grady in 2013 bij de Tour Down Under.
O'Grady in 2013 bij de Tour Down Under.
Persoonlijke informatie
Volledige naam Stuart Peter O'Grady
Bijnaam Stuey, Freckles
Geboortedatum 6 augustus 1973
Geboorteplaats Adelaide, Vlag van Australië Australië
Sportieve informatie
Huidige ploeg Geen
Discipline(s) Weg
Specialisatie(s) sprinten, kasseien
Beste prestaties
Milaan-San Remo 3e (2004)
Ronde van Vlaanderen 3e (2003)
Parijs-Roubaix 1e (2007)
Ronde van Frankrijk 2 etappezeges
WK op de weg 4e (2004)
Overige
Zeges:  
Tour Down Under
HEW Cyclassics
1999, 2001
2004
Portaal  Portaalicoon   Wielersport
Stuart O'Grady tijdens de Ronde van Frankrijk 2005.

Stuart O'Grady (Adelaide, 6 augustus 1973) is een Australisch voormalig wielrenner die op de baan en weg reed. Zijn grootste succes behaalde hij in 2007 toen hij Parijs-Roubaix won. Verder was hij een sterke sprinter en in zijn nadagen meesterknecht van Fabian Cancellara.

Carrière

Stuart O'Grady was professional van 1995 tot 2013. Hij droeg als bijnamen Stuey (spreek uit als Stjoewie) en Freckles, naar zijn sproeten die een overheersend uiterlijk kenmerk zijn.

In 1996 nam O'Grady voor het eerst deel aan de Ronde van Frankrijk. In 1998 en 2001 droeg hij een aantal dagen de gele trui. Zijn specialiteit was de sprint, en dan met name vooral tijdens zijn periode bij de Franse ploegen Crédit Agricole, de voorloper hiervan Gan, en Cofidis. Dat blijkt ook uit zijn eindklasseringen in het puntenklassement van de Ronde van Frankrijk waar hij viermaal tweede werd; dat was in 1998, 1999, 2001 en 2005, en eenmaal derde, in 2002. Alhoewel hij ploegmaat was van topsprinters als Frédéric Moncassin en Thor Hushovd, heeft de rappe Australiër toch twee etappes in de Tour de France kunnen winnen.

Vooral in 2001 was O'Grady zelfs dicht bij de groene trui, maar hij raakte de trui op de laatste dag kwijt aan Erik Zabel, die in totaal keer de trui won. Later in zijn carrière, bij de Deense CSC-ploeg, zou O'Grady zich toeleggen op het klassieke werk. Dat hij daarin ambitieus was onderschreef de Australiër met een derde plaats in de Ronde van Vlaanderen 2003; hij eindigde achter Peter Van Petegem en Frank Vandenbroucke.

Op 33-jarige leeftijd behaalde O'Grady in 2007 zijn meest prestigieuze overwinning: de kasseiklassieker Parijs-Roubaix. Hij kwam solo aan op de Vélodrome André Pétrieux, gesteund door zijn twee CSC-ploegmaats Lars Michaelsen, die zijn allerlaatste koers reed, en Fabian Cancellara. De Australiër werd een belangrijke helper voor deze laatste bij Saxo Bank en Leopard Trek.

In de Ronde van Frankrijk 2007 kwam O'Grady zwaar ten val in de 8e etappe, in de afdaling van de Cormet de Roselend. O'Grady brak zijn sleutelbeen, zijn schouderblad, vijf ribben en enkele botten rondom zijn ruggengraat. Ook liep hij een doorboorde long op.

In juli 2013 kondigde hij de dag na de Ronde van Frankrijk aan dat hij per direct stopte met professioneel wielrennen.[1] Enkele dagen na die aankondiging verklaarde O'Grady dat hij in aanloop naar de Ronde van Frankrijk van 1998 epo heeft gebruikt.[2]

Palmares

Baanwielrennen

JaarVlag van Australië AK WKOverige
1991Brons ploegenachtervolging
1992Olympische Spelen:
Zilver ploegenachtervolging
1993Goud ploegenachtervolging
7e puntenkoers
1994Goud koppelkoersBrons ploegenachtervolging
4e puntenkoers
6e achtervolging
Gemenebestspelen:
Goud ploegenachtervolging
Goud scratch
Zilver puntenkoers
Brons achtervolging
1995Goud ploegenachtervolging
Brons achtervolging
8e puntenkoers
1996Olympische Spelen:
Brons ploegenachtervolging
Brons puntenkoers
1997WB Adelaide:
Goud puntenkoers
Zilver achtervolging
Brons koppelkoers
1998-1999Geen deelnames
2000Olympische Spelen:
10e puntenkoers
2001-2003Geen deelnames
2004Olympische Spelen:
Goud koppelkoers

Wegwielrennen

1995
5e etappe Circuit Cycliste de la Sarthe
1996
3e etappe Ronde van Murcia
1997
5e etappe Ronde van Beieren
1e, 6e en 8e etappe Herald Sun Tour
1998
14e etappe Ronde van Frankrijk
2e etappe Jayco Bay Cycling Classic
2e en 7e etappe Prudential Tour
Eindklassement Prudential Tour
3e etappe Ronde van Luxemburg
4e etappe deel b Ronde van Poitou-Charentes
1999
3e en 5e etappe Tour Down Under
Eindklassement Tour Down Under
Classic Haribo
4e etappe Mount Buller Cup
Eindklassement Mount Buller Cup
5e etappe Prudential Tour
2000
3e etappe Midi Libre
2001
Eindklassement Tour Down Under
Profronde van Oostvoorne
Gouden Pijl Emmen
2002
Goud Wegwedstrijd op de Gemenebestspelen
2003
Australisch kampioen op de weg, Elite
6e en 8e etappe Ronde van Langkawi
2004
5e en 7e etappe Dauphiné Libéré
Puntenklassement Dauphiné Libéré
5e etappe Ronde van Frankrijk
HEW Cyclassics
Grand Prix de Villers-Cotterêts
Wiener Radfest
1e etappe Post Danmark Rundt
2006
UCI ProTour Ploegentijdrit[3]
1e etappe Ronde van Spanje (TTT)[4]
2007
Parijs-Roubaix
2008
2e en 5e etappe Herald Sun Tour
Eindklassement Herald Sun Tour
2011
1e etappe Ronde van Spanje (TTT) [5]
2012
1e etappe Tirreno-Adriatico (TTT)[6]
2013
4e etappe Ronde van Frankrijk (TTT) [7]

Resultaten in voornaamste wedstrijden

Jaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
1996
1997 109e 
1998 54e (1) 
1999 94e 
2000 opgave 
2001 54e 
2002 77e 
2003 90e 
2004 61e (1)  opgave 
2005 opgave  77e 
2006 90e  65e 
2007 opgave 
2008 opgave  108e 
2009 122e  opgave 
2010 148e  opgave 
2011 77e  93e 
2012 97e 
2013 161e 
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
JaarMilaan-San RemoGent-WevelgemRonde van VlaanderenParijs-RoubaixAmstel Gold RaceParijs-ToursOmloop Het NieuwsbladE3 HarelbekeWK op de wegWereld­ranglijsten
1996103e46e83e26e
199755e7e30e16e42e
199859e24e30e20e32e75e6e
199936e16e43eopgave25e20e
200040ebuit.tijd32e16e101e
200155e23e60eopgave52e
200213e47e13e
200321eBrons 18eBrons 
2004Brons 123e5e4e
20054e10e16e18e18e11e67e (UPT)
2006Brons 6e40e (UPT)
20075e24e10eGoud 5e9e23e (UPT)
200888e8e5e86e (UPT)
2009opgaveopgave57e (UWK)
2010120e65eopgaveopgave118e45e
201110eopgave69ebuit.tijd8e9e91e177e (UWT)
2012opgave125eopgave53e
201386eopgaveopgave96e73e

Ploegen