Seksueel fetisjisme

BDSM is tevens populair geworden via de massamedia (bestsellers, cultfilms, televisie, sociale media en pornografie), seksuele exploratie en experimenten. Deze factoren hebben een doorslaggevendere rol gespeeld dan internationale dagen, munches en seksuele voorlichting alleen. In 2010 bracht Rihanna de single "S&M" uit, geschreven door singer-songwriter Ester Dean. Het nummer bespreekt expliciet BDSM- en fetisjpraktijken (onder meer in de tekst: "Sticks and stones may break my bones // But chains and whips excite me"; Engels: "Stokken en stenen kunnen mijn botten breken, // maar kettingen en zwepen winden me op").^[15] Ondanks kritiek op de seksuele inhoud bereikte de single de tweede plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100. In 2011 verscheen het eerste deel van de Fifty Shades of Grey-trilogie (Vijftig tinten grijs), een wereldwijde bestseller van E.L. James die later werd verfilmd.^[16] Dit werk droeg aanzienlijk bij aan de popularisering en, in zekere mate, de normalisering van de BDSM-wereld. Momenteel behoren diverse BDSM-gerelateerde praktijken tot de meest verspreide niet-penetratieve seksuele gedragingen, in het bijzonder onder Generatie Z (Zoomers). Deze generatie wordt vaak omschreven als de meest kinky generatie vanwege hun sterke neiging tot seksuele exploratie, mede voortvloeiend uit de toegankelijkheid van pornografie en hun verlangen om grenzen te verleggen door middel van exploratief gedrag.^[17][18][19]

Twee van de meest voorkomende fetisjen (voetfetisjisme en retifisme) wonnen aan populariteit zonder directe tussenkomst van de Internationale Fetisjdag; hoewel grotere bekendheid niet automatisch gelijkstaat aan volledige normalisering. Halverwege de 20e eeuw speelden damesschoenen met hoge hakken al een prominente rol in de erotische fotografie van Helmut Newton. Newton was een verklaard fetisjist, geïnspireerd door schoenen met hoge hakken,^[20] en zijn werk droeg bij aan de consolidatie van dit icoon in de geschiedenis van de fotografie. Volgens de definitie van "vrouwelijkheid" door illustrator en voetmodel Giovanna Casotto ("Vrouwelijkheid is alles wat uniek is aan vrouwen. Van de gevoeligheid van de ziel tot cellulitis. Van de kracht van verleiding tot de gratie waarmee een vrouw loopt, op blote voeten of op hakken. Van pin-up poses tot een knipoog of een glimlach"), impliceert de waardering van alles wat tot de vrouwelijke wereld behoort ook de esthetische waardering van damesschoenen.^[21]

In de daaropvolgende jaren hebben diverse artistieke en culturele uitingen (zoals scènes uit cultfilms, waaronder die van Quentin Tarantino) en specifieke momenten op televisie en sociale media bijgedragen aan de integratie van voetfetisjisme in de populaire cultuur; dit is inmiddels de meest gepopulariseerde vorm van lichaamsfetisjisme geworden.^[16] Ook hier heeft de toegenomen bewustwording waarschijnlijk plaatsgevonden onafhankelijk van de directe impact van de Internationale Fetisjdag. Voetfetisjisme is historisch gezien het meest wijdverspreide lichaamsfetisjisme, aanwezig bij mensen van alle seksuele geaardheden. De erotisering van voeten vindt haar vroegste sporen al in de Homerische epiek: een van de kenmerken van een aantrekkelijke vrouw was destijds het hebben van elegante enkels.^[22] Desondanks heeft de toegenomen zichtbaarheid niet geleid tot volledige normalisering, aangezien de maatschappelijke perceptie gepolariseerd blijft tussen voorstanders en tegenstanders.

Tijdens de COVID-19-pandemie kenden voetmodellen, de meest bekende specialisatie onder fetisjmodellen, een aanzienlijke opleving. Vanwege de maatregelen rondom sociale distantie werden fysieke seksuele contacten bemoeilijkt, wat leidde tot een verschuiving naar digitale alternatieven. Tegelijkertijd zochten veel vrouwen naar nieuwe manieren om inkomsten te genereren, waarbij sommigen als model aanzienlijke bedragen per maand verdienden. Diverse media, waaronder gerenommeerde digitale kranten, documenteerden dit fenomeen uitgebreid. Grote digitale kranten documenteerden dit fenomeen en droegen zo, in plaats van de Internationale Fetisjdag, bij aan de popularisering van deze activiteit;^[23] dit leidde echter niet tot een volledige maatschappelijke normalisering.