Rui Costa (wielrenner)

Rui Costa
Costa in 2022
Costa in 2022
Persoonlijke informatie
Volledige naam Rui Alberto Faria da Costa
Geboortedatum 5 oktober 1986
Geboorteplaats Póvoa de Varzim, Portugal
Lengte 182 cm
Sportieve informatie
Discipline(s) Wegwielrennen
Specialisatie(s) Klimmer, aanvaller
Ploegen
2007–2008
2009–2010
2011–2013
2014–2016
2017–2022
2023
2024–2025
Benfica
Caisse d'Epargne
Movistar
Lampre-Merida
UAE Team Emirates
Intermarché-Circus-Wanty
EF Education-EasyPost
Beste prestaties
Amstel Gold Race 4e (2015)
Luik-Bast.-Luik 3e (2016)
Ronde van Lombardije 3e (2014)
Ronde van Frankrijk 18e (2012)
3 etappezeges
Ronde van Spanje 1 etappezege
WK op de weg 1e (2013)
Overige
Zeges:  
GP van Montréal
Ronde van Zwitserland
Ronde van Abu Dhabi
2011
2012, 2013, 2014
2017
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Rui Alberto Faria da Costa (Póvoa de Varzim, 5 oktober 1986) is een Portugees voormalig wielrenner.

Biografie

In oktober 2010 werd bekend dat Costa, net als zijn broer Mário (Team Barbot), na het door hem gewonnen nationale kampioenschap tijdrijden op 23 juni betrapt was op het gebruik van methylhexanamine.[1] Hij heeft echter kunnen aantonen dat die positieve test te wijten was aan een vervuild supplement. Toch kreeg hij een schorsing van vijf maanden.

Nadat hij een jaar niet heeft kunnen koersen tekende hij in april 2011 een driejarig contract bij Movistar Team.[2] Niet veel later won hij de Ronde van Madrid.

Op 9 juli 2011 won hij, na een lange ontsnapping, de achtste etappe in de Ronde van Frankrijk.

Op 11 september 2011 won hij de Grote Prijs van Montreal.

In 2012 pakte Costa de eindoverwinning in de Ronde van Zwitserland. Hij won de tweede etappe en het eindklassement. Rui Costa won de bergrit over 218 kilometer van Verbier naar Verbier, en nam ook de leiderstrui over van Peter Sagan die de eerste etappe won. In de laatste etappe lukte het Costa, met hulp van ploeggenoot Alejandro Valverde, om de aanvallen van Fränk Schleck, Steven Kruijswijk en Robert Gesink af te slaan.

In 2013 verdedigde Costa zijn titel in de Ronde van Zwitserland met succes. Nadat hij eerder al de zevende etappe naar La Punt had gewonnen, won hij ook de klimtijdrit en tevens laatste rit. Hiermee nam hij de gele trui over van thuisrijder Mathias Frank, die pas vijfde werd in het eindklassement. In Florence werd de Portugees knap wereldkampioen op de weg nadat hij Joaquim Rodríguez bijhaalde en de Spanjaard in de sprint versloeg.

Sinds 2014 rijdt Rui Costa voor de Italiaanse ploeg Lampre-Merida. Costa schreef voor de derde keer op rij de Ronde van Zwitserland op z'n naam.

In de wegwedstrijd op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro werd Costa tiende, op bijna tweeënhalve minuut van winnaar Greg Van Avermaet.

Palmares

Overwinningen

2007
Eindklassement Giro delle Regioni
2008
4e etappe Giro delle Regioni
4e etappe Coupe des Nations Ville Saguenay
2009
Eindklassement Vierdaagse van Duinkerke
Jongerenklassement Vierdaagse van Duinkerke
3e etappe Ronde van Chihuahua
Bergklassement Ronde van Chihuahua
2010
Trofeo Deià
Jongerenklassement Vierdaagse van Duinkerke
8e etappe Ronde van Zwitserland
Portugees kampioen tijdrijden, Elite
2011
Eindklassement Ronde van Madrid
8e etappe Ronde van Frankrijk
Grote Prijs van Montreal
2012
1e etappe Ronde van Zwitserland
Eindklassement Ronde van Zwitserland
2013
Klasika Primavera
7e etappe Ronde van Zwitserland
9e etappe Ronde van Zwitserland
Eindklassement Ronde van Zwitserland
Portugees kampioen tijdrijden, Elite
16e etappe Ronde van Frankrijk
19e etappe Ronde van Frankrijk
Wereldkampioen op de weg, Elite
2014
Puntenklassement Ronde van Algarve
9e etappe Ronde van Zwitserland
Eindklassement Ronde van Zwitserland
2015
6e etappe Critérium du Dauphiné
Portugees kampioen op de weg, Elite
2017
5e etappe Ronde van San Juan
3e etappe Abu Dhabi Tour
Eindklassement Abu Dhabi Tour
2020
1e etappe Ronde van Saoedi-Arabië
Portugees kampioen op de weg, Elite
2023
Trofeo Calvià
5e etappe Ronde van Valencia
Eindklassement Ronde van Valencia
15e etappe Ronde van Spanje
Japan Cup
2024
Portugees kampioen op de weg, Elite

Resultaten in voornaamste wedstrijden

Jaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
2009 opgave 
2010 72e 
2011 90e (1) 
2012 18e 
2013 27e (2) 
2014 opgave 
2015 opgave 
2016 49e 
2017 27e  43e 
2018
2019 53e 
2020 44e 
2021 77e 
2022 44e 
2023 67e  41e (1) 
2024 68e  opgave 
2025
(*) tussen haakjes aantal individuele etappeoverwinningen
JaarMilaan-San RemoRonde van VlaanderenParijs-RoubaixAmstel Gold RaceLuik-Bast.LuikRonde van LombardijeWaalse PijlGrote Prijs van MontrealClásica San SebastiánWK op de wegWereld­ranglijsten
200979e113e58e121eopgave26eopgave69e
201049eopgaveopgave191e (UWK)
2011opgaveopgave25eopgaveGoud 99e15e43e (UWT)
201251e19e17e38e18e8e11e10e (UWT)
20139e38e32e6eRegenboogtrui 9e (UWT)
201417eopgaveBrons 53eZilver 23e4e (UWT)
2015opgave4e4e46e28eBrons 95e9e9e (UWT)
201617eBrons 15e10e49e19e (UWT)
201738e14e54e31e19e38e (UWT)
201827e22e38e19e10e81e (UWT)
201913eopgaveopgave26e49e10e
202040e85e26e
202154e63e
202244e
202332e31e13e8e
2024opgave42e
202566e62e

Resultaten in kleinere rondes

Jaar Parijs-Nice Tirreno-Adriatico Ronde van Catalonië Ronde van het Baskenland Ronde van Romandië Critérium du Dauphiné Ronde van Zwitserland
2009 145e 13e
2010 60e 34e (1)
2011 18e 43e
2012 29e 15e Brons Eindklassement ↑ (1)
2013 opgave 13e Brons Eindklassement ↑ (2)
2014 Zilver 51e Brons Eindklassement ↑ (1)
2015 4e 7e 25e Brons ↑ (1)
2016 10e 7e 6e 7e
2017 18e 5e
2018 opgave 12e 5e
2019 10e Zilver
2020 28e
2021 55e opgave 13e 7e
2022 69e opgave
2023 opgave opgave opgave
2024 38e
2025 opgave 81e

(*) tussen haakjes aantal individuele etappeoverwinningen

Ploegen

Voorganger:
Philippe Gilbert
Vlag van België
2012
Regenboogtrui Wereldkampioen wielrennen Regenboogtrui
2013
Florence (Firenze)
Opvolger:
Michał Kwiatkowski
Vlag van Polen
2014