Nina Derwael

Derwael startte met turnen op tweeënhalfjarige leeftijd. Toen ze elf jaar was, verhuisde ze naar Gent om zich daar in te schrijven in de topsportschool.^[3]

In 2014 nam ze voor het eerst deel aan de Belgische kampioenschappen voor junioren waar ze vijfde werd in de individuele meerkamp. Op het Europees kampioenschap van dat jaar behaalde ze met het Belgische juniorenteam de zesde plaats, samen met Axelle Klinckaert, Rune Hermans, Cindy Vandenhole en Jelle Beullens.^[4]

In 2015 won ze vier gouden medailles op de Belgische kampioenschappen voor junioren: op meerkamp, brug, balk en vloer. Op sprong haalde ze zilver.^[5]

In 2016 was ze net oud genoeg om deel te nemen aan de Olympische Spelen in Rio. Het Belgische team, met Senna Deriks, Rune Hermans, Gaëlle Mys, en Laura Waem werd twaalfde in de kwalificaties voor de teamfinale en ging dus niet door. Derwael mocht als enige van het Belgische team naar de finale van de meerkamp, waar ze de 19e plaats haalde^[6][7], wat op dat moment beste Belgische resultaat ooit was voor deze discipline op de Olympische Spelen. Aan de brug haalde ze finale niet, ze was derde reserve.^[8]

Op het Europees kampioenschap in 2017 wist ze zich te kwalificeren voor de finales van meerkamp en die van de brug met ongelijke leggers. In de meerkampfinale werd ze zevende en in de finale aan de brug pakte ze de Europese gouden medaille. Het was de eerste Belgische gouden medaille ooit op een EK turnen.^[9]

Op het het wereldkampioenschap in Montréal scoorde Derwael 15,033 punten en won daarmee brons in de finale van de brug met de ongelijke leggers, na de Chinese Fan Yilin en de Russische Elena Eremina. Ze is hiermee de eerste Belgische turnster die een medaille haalt op een wereldkampioenschap.^[10] In de meerkampfinale werd ze 8ste met een score van 53.498.^[6] Op dit WK voerde Derwael met succes haar originele routine uit (Stalder naar Tkatsjov met halve draai). Georgia-Mae Fenton voerde dit zelfde element ook voor het eerst uit, waardoor deze beweging de naam "Derwael-Fenton" kreeg.^[11]

Op het einde van dit jaar kreeg ze de Vlaamse Reus.^[12]

Op het het Europees kampioenschap in 2018 wist ze haar Europese titel op de brug met ongelijke leggers succesvol te verdedigen. Ze won de gouden medaille voor de Zweedse Jonna Adlerteg en de Russische Angelina Melnikova. Daarnaast won ze ook zilver op de balk, het goud was voor regerend Olympisch kampioene Sanne Wevers.^[13]

Tijdens het wereldkampioenschap turnen in 2018 haalde ze met een score van 15,200 goud op de brug met ongelijke leggers.^[14][15] Ze eindigde voor Simone Biles en Elisabeth Seitz en werd hiermee de eerste Belgische ooit die goud veroverde op een WK turnen. Daarnaast kwalificeerde ze zich ook voor de finales van meerkamp en balk, ze eindigde in beide finales met een vierde plek net naast het podium. Opvallend op dit WK: Simone Biles won alle gouden medailles (meerkamp, vloer, balk en sprong), behalve één (brug), die was voor Derwael, met Biles op de tweede plek.^[16]

Op het einde van het jaar kreeg ze opnieuw de Vlaamse Reus, en daarnaast werd ze Sportvrouw van het jaar.^[17] Ze ontving ook de Nationale trofee voor sportverdienste en het Vlaams Sportjuweel.^[18]

In 2019 deed ze niet mee aan de Europese Kampioenschappen omdat ze wou focussen op het WK, in het kader van de kwalificaties voor de Olympische Spelen.^[19]

Op de Europese Spelen in Minsk, viel Derwael van de brug tijdens haar eigen element, maar haalde ze wel goud op balk.^[20]

Op de wereldkampioenschap in Stuttgart bestond het Belgische team naast Derwael uit Maellyse Brassart, Margaux Daveloose, Senna Deriks en Jade Vansteenkiste. Ze werden tiende en mochten niet door naar de finale, maar kwalificeerden zich wel als team voor de Olympische Spelen.^[21] Daarnaast plaatste Derwael zich voor de finales van meerkamp, brug en vloer. In de meerkampfinale werd ze vijfde, en aan de brug verdedigde ze met succes haar wereldtitel. Ze haalde goud voor Becky Downie en Sunisa Lee met een score van 15.233 punten.^[22] Ze zegde de vloerfinale af wegens een opspelende voetblessure, met het oog op de Olympische Spelen.^[23]

Ze werd opnieuw Sportvrouw van het jaar.^[24]

In 2021 kreeg Derwael opnieuw een element naar haar vernoemd. Op een toernooi in Kroatië voerde ze als eerste een Nabieva met halve draai uit.^[25]

In de aanloop van de Olympische Spelen kreeg haar trainersduo, Yves Kieffer & Marjorie Heuls, kritiek wegens hun extreem harde aanpak.^[26] Derwael ontkent alle beschuldigingen en wil niet met andere trainers werken, zeker niet vlak voor de Olympische Spelen.^[2]

Op de Olympische Spelen werd België gerepresenteerd door Derwael, Maellyse Brassart, Jutta Verkest, en Lisa Vaelen.^[27] Tijdens de voorbereidingen in het Olympische dorp ging tennisser Novak Djokovic viraal met een foto in spagaat samen met Derwael en Brassart.^[28][29] Het team ging door naar de teamfinale, een primeur in de Belgische geschiedenis.^[30] Ze werden uiteindelijk achtste (laatste).^[31][32] Individueel plaatste Derwael zich voor de finales van meerkamp en brug. In de meerkampfinale werd ze zesde,^[33] en aan de brug won ze de gouden medaille. Het was de eerste keer dat een Belgische gymnaste Olympisch goud behaalde.^[34] Haar score in de finale was 15.2, het zilver was voor Anastasia Ilyankova met 14.833, en het brons voor Sunisa Lee met 14.5 punten.^[35]

Op het einde van het jaar werd ze voor de derde keer sportvrouw van het jaar.^[36]

Na meer dan een jaar afwezigheid door een knieblessure, nam Derwael in 2022 deel aan de wereldkampioenschappen turnen in Liverpool. Ze kwalificeerde zich voor de brugfinale en haalde de bronzen medaille na Wei Xiaoyuan en Shilese Jones.^[37]

Door een schouderblessure miste ze de wereldkampioenschappen in 2023 in eigen land.^[38] Daardoor miste ze ook de eerste kans op een kwalificatie voor de Olympische Spelen van Parijs.^[39] Daarenboven komen er nieuwe klachten tegen haar coaches, die vervolgens alsnog ontslagen worden.^[40] Ulla Koch, topcoach uit Duitsland, word aangeworven als interimcoach tot aan de Olympische Spelen.^[41]

In 2024 wist ze na een schouderoperatie zich ternauwernood te kwalificeren voor de Olympische Spelen.^[42] Ze bereikte er de finale, waarin ze op een vierde plaats eindigde, na Kaylia Nemour, Qiu Qiyuan en Sunisa Lee.^[43]

Op het Europees kampioenschap van Leipzig in mei 2025 won Derwael twee gouden medailles: op de balk en brug.^[44] Het bleken haar laatste medailles op een groot kampioenschap te zijn, want enkele weken later op 15 juli kondigde ze aan haar turncarrière te beëindigen.^[45] Ze nam een optie om in de turnwereld te blijven door een trainerscursus te volgen.^[46]

Op 11 juli kreeg ze een Ereteken van de Vlaamse Gemeenschap.^[47]